Από το σκληρό ροκ στον νεοφιλελευθερισμό

Χθες ήταν τα γκαζάκια στα γραφεία της Αλουμίλ, προχθές μια απαγωγή βγαλμένη μέσα από κινηματογραφικό σενάριο, σήμερα είναι τα εγκαίνια της ΔΕΘ. Ο Γιώργος Μυλωνάς, ο πρόεδρος του Συνδέσμου Βιομηχανιών Βορείου Ελλάδος (ΣΒΒΕ) κι ένας από τους ισχυρότερους παράγοντες στην ελληνική οικονομική σκηνή, παραμένει σε ρόλο πρωταγωνιστή. Και ίσως μέσα στο Σαββατοκύριακο, με τον Κ. Καραμανλή απέναντι, προτρέψει εκ νέου να αναζητηθούν «οικουμενικές λύσεις» για την οικονομία και την πορεία της χώρας.

Μέσα στο βαρύ πολιτικό κλίμα των ημερών, γνωρίζει καλά και ο ίδιος ότι τέτοιες παρεμβάσεις και προτροπές από την πλευρά τού επιχειρηματικού κόσμου αποκτούν άλλη διάσταση και δημιουργούν σε ένα σημαντικό τμήμα των πολιτών την εντύπωση ότι οι βιομήχανοι προσπαθούν να καθοδηγήσουν τις πολιτικές εξελίξεις. Από τον ΣΕΒ, τον κεντρικό Σύνδεσμο των Ελλήνων βιομηχάνων, αντίστοιχες παρεμβάσεις υπήρξαν συχνά πυκνά την τελευταία δεκαετία. Κινείται ο Γ. Μυλωνάς στα βήματα του Οδ. Κυριακόπουλου και του Δημ. Δασκαλόπουλου; Όχι απόλυτα. Για δύο βασικούς λόγους, όπως εκτιμούν Βορειοελλαδίτες επιχειρηματίες που συνεργάζονται από χρόνια μαζί του. Σε αντίθεση με το «κλαμπ» των βιομηχάνων της Αθήνας, που αισθάνονται «υπερκείμενοι» της εκάστοτε εξουσίας και θεωρούν ότι μπορούν να δρομοληγήσουν εξελίξεις, ο πρόεδρος του ΣΒΒΕ ξέρει ότι για την επιχειρηματική δραστηριότητα στη Βόρεια Ελλάδα και ιδίως στη διασυνοριακή γραμμή, ο ρόλος του κράτους παραμένει ισχυρός. Στις ακριτικές περιοχές, οι περισσότερες δουλειές στηρίζονται σε επιδοτήσεις, κοινοτικά προγράμματα και ένα ειδικό φορολογικό καθεστώς, ενώ για τους περισσότερους το πρώτο εξαγωγικό βήμα περνά από τα υπουργεία Ανάπτυξης και Εξωτερικών. Ο δεύτερος λόγος έχει προσωπικό χαρακτήρα: ο Σερραίος βιομήχανος δεν προέρχεται από «τζάκι», είναι από εκείνους που μπορούν να δηλώνουν χωρίς ενδοιασμό και με δόσεις περηφάνιας «αυτοδημιούργητοι» και αυτό παίζει τον ρολό του στις επαφές που έχει με πολιτικούς και με άλλους επιχειρηματίες.

Το στίγμα του, πάντως, και εν όψει της ΔΕΘ φρόντισε να το διαβιβάσει σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση, και μάλιστα με ηχηρό τρόπο. «Είμαστε διατεθειμένοι να δεχθούμε μέτρα, γιατί δεν θέλουμε η ελληνική οικονομία να μπει στο καθεστώς επιτήρησης, αλλά θα πρέπει να συνδυάζονται με μέτρα που να δίνουν λύση μακροχρόνια σε προβλήματα», είπε στον Γ. Αλογοσκούφη- και αυτό οι περισσότεροι το εξέλαβαν σαν φαρμακερή βολή για τους σχεδιασμούς του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης. Ανήσυχος από τις περικοπές στα επενδυτικά κονδύλια, οι οποίες κρίνει ότι θα οδηγήσουν σε νέα συρρίκνωση της παραγωγικής βάσης, ο Γ. Μυλωνάς έσπευσε να ζητήσει «οικουμενικές λύσεις προκειμένου να υπάρξουν». Συνεργάτες του αναφέρουν ότι δεν έδειχνε απαραιτήτως προς την κατεύθυνση του «μεγάλου κυβερνητικού συνασπισμού», όπως πολλοί προδίκασαν, αλλά αναδείκνυε στην ανάγκη να αναζητηθούν λύσεις ευρύτερης συναίνεσης για την οικονομία. Ο Γ. Μυλωνάς οφείλει εν πολλοίς τη θητεία του στην ηγεσία του ΣΒΒΕ στη στήριξη της Ν.Δ., αλλά σχεδόν όλοι αναγνωρίζουν ότι οι επιχειρηματικές του επιτυχίες οφείλονται στη δική του προσπάθεια και διορατικότητα. Αναμφίβολα, η απαγωγή θρίλερ του περασμένου Ιουνίου και οι 13 ημέρες ομηρείας που έζησε στα κρησφύγετα της συμμορίας του Βασ. Παλαιοκώστα, ήταν το γεγονός που τον έκανε πανελληνίως γνωστό, αλλά σε κάθε περίπτωση είχε από χρόνια ε ξασφαλίσει μια σημαντική θέση στο κάδρο των οικονομικών παραγόντων της χώρας. Αυτό, άλλωστε, ήταν και το βασικό κίνητρο των απαγωγέων του. Με το τέλος της ομηρείας (που χρυσοπληρώθηκε) και, υπό το βάρος της ψυχολογικής φόρτισης που πέρασε, ο Γ. Μυλωνάς σχεδόν εξήγγειλε την αποχώρησή του από το τιμόνι του ΣΒΒΕ για να αφοσιωθεί στη δουλειά και την οικογένειά του. Αρκετοί φίλοι του, ωστόσο, εκτιμούν πως οι πρόσφατες παρεμβάσεις του δείχνουν ότι αυτός ο σχεδιασμός ίσως πάρει μια αναβολή.

«Είμαστε διατεθειμένοι να δεχθούμε μέτρα, αλλά θα πρέπει να συνδυάζονται με κινήσεις που να δίνουν λύση μακροχρόνια σε προβλήματα», είπε στον Γ. Αλογοσκούφη

«Λύση για τη Β. Ελλάδα οι ζώνες ελεύθερης εργασίας»

Με τις προκλητικές- πολλές φορές- παρεμβάσεις του, ο Γιώργος Μυλωνάς δεν αφήνει καμία αμφιβολία ότι είναι ένας εκπρόσωπος του νέου καπιταλισμού. Οι νεοφιλελεύθερες θέσεις του για τα οικονομικά έχουν προκαλέσει έντονες αντιδράσεις από την Αριστερά και τα συνδικάτα. Θεωρεί μάλιστα ότι ο πρώτος λόγος στην αγορά εργασίας θα πρέπει να ανήκει στους επιχειρηματίες. «Να υπάρχει ευελιξία, με τους επιχειρηματίες να έχουν τη δυνατότητα να διαμορφώνουν τα επιχειρηματικά τους σχέδια χωρίς περιορισμούς από το υφιστάμενο εργασιακό καθεστώς», λέει. Ο κ. Μυλωνάς έχει επανειλημμένα μιλήσει υπέρ της ελαστικοποίησης της αγοράς εργασίας ενώ έχει ζητήσει ακόμη και ειδικές διασυνοριακές ζώνες εργασίας. Παρακινεί δηλαδή την κυβέρνηση να ανοίξει τα σύνορα ώστε να μπορούν καθημερινά εργατικά χέρια από τις γειτονικές χώρες να έρχονται στη Βόρεια Ελλάδα και να δουλεύουν σε ελληνικές επιχειρήσεις με βαλκανικούς, όμως, μισθούς. Η πρόταση έχει ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων στη Βόρεια Ελλάδα, καθώς εκφράζονται φόβοι ότι εάν υιοθετεθεί όχι μόνο θα οδηγήσει σε συμπίεση τους μισθούς των Ελλήνων εργαζομένων, αλλά και σε εκρηκτικά ποσοστά την ανεργία που ήδη βρίσκεται σε πολύ υψηλά επίπεδα στους νομούς της Μακεδονίας. Με σκληρό πρόσωπο εμφανίστηκε ο κ. Μυλωνάς και για το Ασφαλιστικό. Ζήτησε «συντάξεις για όλους στα 68, όπως στη Μεγάλη Βρετανία». Από την άλλη πλευρά, δεν δίστασε να χαρακτηρίσει «ανίκανη» τη διοίκηση του λιμανιού στη Θεσσαλονίκη, ενώ είχε μια καλή κουβέντα ακόμη και για τον Παλαιοκώστα, τον οποίο βρίσκει «έξυπνο άνθρωπο» και υπό προϋποθέσεις θα τον προσλάμβανε στις επιχειρήσεις του…
Ο μαθηματικός από τις Σέρρες που έχτισε μια αυτοκρατορία

O 49χρονος επιχειρηματίας από τις Σέρρες ξεκινούσε για μια καριέρα καθηγητή μαθηματικών.

Εκείνοι που τον γνωρίζουν από τα παιδικά χρόνια λένε ότι «διάβαζε χωρίς σταματημό», αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να στραφεί στον χώρο των επιχειρήσεων, χτίζοντας μία από τις μεγαλύτερες βιομηχανίες αλουμινίου στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, η οποία επεκτείνεται σήμερα μέχρι τη Ρωσία και τα Αραβικά Εμιράτα. Ο Γ. Μυλωνάς χαρακτηρίζεται από τους συναδέλφους του ως πρότυπο αυτοδημιούργητου, καινοτόμου και διορατικού επιχειρηματία, ο οποίος ό,τι πιάνει στα χέρια του γίνεται χρυσός. Την ώρα που η Θεσσαλονίκη και εν γένει η Βόρεια Ελλάδα έδειχνε να κλείνεται στον εαυτό της, αναδεικνύοντας έναν σκληρό νεοσυντηρητισμό, εκείνος άλλαζε ρότα. Δεν αντιμετώπισε την παγκοσμιοποίηση ως εχθρό, αντιθέτως έσπευσε να την εκμεταλλευθεί. Σήμερα ετοιμάζεται να βάλει σε εφαρμογή ένα επενδυτικό πρόγραμμαμαμούθ της Αλουμίλ στην πρώην «Μέκκα» του υπαρκτού σοσιαλισμού, τη Ρωσία.

Η επιχειρηματική σταδιοδρομία του άρχισε το 1982 στην Ξάνθη. Την εποχή εκείνη, στην ευρύτερη περιοχή της Θράκης, εκατοντάδες πρωτοεμφανιζόμενοι επιχειρηματίεςμαϊμού απομυζούσαν τεράστιες κρατικές χρηματοδοτήσεις. Εκμεταλλευόμενοι τις ευεργετικές διατάξεις του αναπτυξιακού νόμου έστηναν τις λεγόμενες βιομηχανίεςφαντάσματα, με τα ημιτελή κτίρια-κουφάρια, πολλά από τα οποία σώζονται μέχρι και σήμερα.

Ο διορατικός νεαρός Μυλωνάς, σε ηλικία μόλις 23 ετών, αναλαμβάνει τα ηνία της μικρής και προβληματικής εταιρείας με την επωνυμία Βιομηχανία Αλουμινίου Βορείου Ελλάδος (ΒΑΛΒΕ), την οποία κληρονόμησε από τον θείο του και τον πατέρα του, που ήταν ο παραδοσιακός επαγγελματίας αλουμινάς της εποχής, γνωστός στους κατασκευαστές οικοδομών της περιοχής. Στη Θράκη ανδρώθηκε επιχειρηματικά και το 1987 η οικογένειά του αποχώρησε από την εταιρεία, γεγονός που ανάγκασε τον νεαρό να αναζητήσει νέους επαγγελματικούς δρόμους.

Έτσι, το 1988, ίδρυσε την εταιρεία Αλουμίλ, με αντικείμενο την κατασκευή και εμπορία συστημάτων αλουμινίου, το προϊόν που γνώριζε πολύ καλά από παιδί. Έδρα της εταιρείας είναι το Σταυροχώρι Κιλκίς, η παραμεθόρια βιομηχανική ζώνη που παρείχε κίνητρα στους επιχειρηματίες. Μέχρι και σήμερα το στρατηγείο της εταιρείας βρίσκεται στον βιομηχανικό αυτό οικισμό. Με την πτώση του Τείχους, ο Μυλωνάς είδε την ευκαιρία που ανοιγόταν στις παρθένες βαλκανικές αγορές. Από το 1992, η Αλουμίλ άρχισε να πραγματοποιεί τα πρώτα επενδυτικά βήματα εκτός συνόρων, στη Βουλγαρία, τη Σερβία, το Μαυροβούνιο και την Αλβανία. Στα τέλη της δεκαετίας του ΄90 μεταμορφώνεται σε μεγάλο βιομηχανικό όμιλο, με εμπορική παρουσία σε περισσότερες από 45 χώρες, από τις οποίες στις 25 με αυτόνομη δραστηριότητα. Σήμερα απασχολεί περισσότερους από 2.500 εργαζομένους και ο τζίρος το 2007 έφθασε τα 287,6 εκατομμύρια ευρώ, με κεφάλαια που προέρχονται κυρίως από εξαγωγές.

Το 2004 το διεθνούς κύρους οικονομικό περιοδικό «Βusinessweek» κατέταξε την Αλουμίλ στην πρώτη θέση μεταξύ των ελληνικών βιομηχανιών, ενώ η εταιρεία του έχει βάλει τη σφραγίδα της, μεταξύ άλλων, στο δικαστικό μέγαρο της Νέας Υόρκης, το υπουργείο Οικονομικών της Πολωνίας, τον σιδηροδρομικό σταθμό του Κιέβου, σε ξενοδοχεία της πολυεθνικής αλυσίδας «Κempinski», σε εμπορικά κέντρα χωρών της Μέσης Ανατολής, στο Μουσείο της Ακρόπολης, κ.ά.