Το Πνεύμα του Τόνου

Πικρές καλοκαιρινές στιγμές

Σβήνει αργά το καλοκαίρι. Το φως της μέρας όλο και λιγοστεύει, το καταπίνει το επερχόμενο φθινοπωρινό σκοτάδι. «Η φωλιά του κούκου» του Πεκίνου, των Ολυμπιακών Αγώνων της ντόπας και των αναβολικών, κατέβασε ρολά. Πικρή η γεύση στο στόμα και στα μάτια των Ελλήνων αθλητών. Πικρός και ο γυρισμός οίκαδε. Έκλεισε τις πύλες του και το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου με ανάμεικτα συναισθήματα αποτυχίας και γιούχα, με ανασκολοπισμούς κλασικών έργων, υπερφίαλη άγνοια και υπέρμετρη αλαζονεία από αμφιβόλου γνησιότητας αλλοδαπούς και ημεδαπούς «μετρ» του θεατρικού είδους. Μνήμες Ψυχρού Πολέμου αναβίωσαν στα Βαλκάνια, την πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης, με εκατόμβες θυμάτων. Η υπερατλαντική υπερδύναμη του «δύοντος βασιλιά ήλιου» Μπους, περικυκλώνοντας απειλητικά τις γειτονιές του πάλαι ποτέ πανίσχυρου αντιπάλου, ξύπνησε απ΄ τη χειμερία νάρκη τη ρώσικη αρκούδα και τους φοβερούς βρυχηθμούς της. Πολλά τα γεγονότα και οι κακές στιγμές του καλοκαιριού κι ας λένε πως ο Αύγουστος δεν παράγει ειδήσεις.

Για μας όμως, την οικογένεια του θεάτρου, τα μαντάτα ήταν πολλά και πικρά, με θλιβερότερο, την ανεπίστρεπτη αναχώρηση ενός πολυαγαπημένου, του Βάσου Ανδρονίδη. Σπάνιο είδος ανθρώπου, φίλου, συναδέλφου, δυσεύρετο στις μέρες μας. Η πορεία του όλη, θεατρική, συνδικαλιστική, ανθρωπιστική, κοινωνική, πολιτική, διαπνεόμενη από υψηλή παιδεία και ήθος απαράμιλλο, φωτιζόταν πάντα από ένα πλατύ, ειλικρινές χαμόγελο και δυο, εξίσου γελαστά μάτια προσφοράς, κατανόησης, βοήθειας. Βάσο, όσο ζούμε, θα ζεις μαζί μας. Δεν σε ξεχνάμε!