[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Όσο ψηφίζουν, μπορούν να γκρινιάζουν

ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ της θητεία η «αδιάφθορη» διακυβέρνηση της Ν.Δ. καρατόμησε με συνοπτικές διαδικασίες τον βουλευτή της Βαγγέλη Πολύζο, μόνο και μόνο επειδή εκείνος τόλμησε να υπονοήσει το αυτονόητο, ότι δηλαδή διεφθαρμένοι υπάρχουν σε όλα τα κόμματα.

Στη δεύτερη κυβερνητική της θητεία, η Νέα Δημοκρατία παρ΄ ότι δεν υπέστειλε τη σημαία της διαφάνειας συμπεριφέρεται πολύ διαφορετικά. Στελέχη της την καθυβρίζουν από το πρωί ώς το βράδυ, βουλευτές αμφισβητούν ακόμη και τον ίδιο τον Κώστα Καραμανλή σνομπάροντας τις πρωθυπουργικές δεξιώσεις, γαλάζιοι παράγοντες καταγγέλλουν υπουργούς για κομπίνες, αλλά το Μέγαρο Μαξίμου κάνει πως δεν ακούει.

Η μόνιμη επωδός από τους συνήθεις κύκλους που καλούνται να σχολιάσουν την «αυθάδεια» των γαλάζιων ανταρτών είναι πως «όταν θα καταψηφίσουν κάποιο νομοσχέδιο στη Βουλή, τότε θα δούμε πώς θα αντιδράσουμε». Προσπαθεί επομένως η Ν.Δ. να μας πείσει ότι όλα αυτά που διαδίδονται εις βάρος της από τα δικά της στελέχη- γνήσια τέκνα της παράταξης- δεν την αγγίζουν. Ότι ο καθένας μπορεί να λέει ό,τι πιστεύει ή ό,τι του καπνίσει υπό την προϋπόθεση να καταθέτει την πολύτιμη ψήφο του στο Κοινοβούλιο στις κρίσιμες ψηφοφορίες νομοσχεδίων. Ως τι άλλο από μία προσπάθεια της κυβερνητικής παράταξης να υποβαθμίσει τον ρόλο των βουλευτών, μετατρέποντάς τους σε άβουλα στρατιωτάκια, μπορεί να ερμηνευθεί αυτή η αντιμετώπιση; Όταν δεν την αφορούν όσα ξεστομίζουν οι κ.κ. Τατούλης και Πολύδωρας (για παράδειγμα), μιλώντας για επιβολή σιωπητηρίου, αρκεί να είναι συνεπείς ως προς τις κοινοβουλευτικές τους υποχρεώσεις; Δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι μια τέτοια παράταξη θα επιθυμούσε να χτίσει ο Κώστας Καραμανλής. Όμηρος όμως τώρα πια των αντιδρώντων, προσποιείται ότι όλα λειτουργούν ρολόι στην κυβέρνησή του και ότι οι διαφορετικές φωνές συνιστούν απόρροια κάποιων γραφικών- όπως θέλουν να τις παρουσιάζουν- εξάρσεων που έχουν ορισμένοι αδικημένοι πρώην αξιωματούχοι.

Αναρωτιέται κανείς εάν πράγματι η Ν.Δ. επιθυμεί να συμπεριφέρεται έτσι απέναντι στα στελέχη της, γιατί δεν μαζεύει στην τύχη κάποιους πρόθυμους τοπικούς παράγοντες ανεξαρτήτως κοινωνικής προσφοράς, διακρίσεων και ικανοτήτων, ώστε να τους αναδεικνύει με τους μηχανισμούς που διαθέτει βουλευτές και να τους έχει του χεριού της; Αυτή είναι άραγε η ποιότητα στην πολιτική που υποσχόταν ο Καραμανλής ο νεώτερος;