Η μόδα των πολλών

Η πόρτα της εξόδου της ΑΕΚ που έχει ανοιχτή πλέον μπροστά του ο Ντέμης Νικολαΐδης ίσως να αποτελέσει άλλο ένα πειστήριο για την έναρξη νέας εποχής στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

ΟΙ «ΠΟΛΛΟΙ μέτοχοι» φαίνεται ότι όχι μόνο έχουν κάνει ντέρμπι το παιχνίδι με τον «έναν πρόεδρο» αλλά πήραν και προβάδισμα από το πρώτο ημίχρονο.

ΔΥΟ ΕΙΝΑΙ οι βασικοί λόγοι που μπορεί να αλλάξει το ιδιοκτησιακό καθεστώς σε μία ποδοσφαιρική ομάδα της χώρας μας. Ο ένας και ο πιο σοβαρός έχει να κάνει με τον οικονομικό τομέα. Δεν ήταν και λίγοι αυτοί που έφτασαν την ομάδα στο χείλος του γκρεμού και την άφησαν στη… ρύθμιση του Δημοσίου, με χρέη πολλών εκατομμυρίων ευρώ. Ο άλλος αφορά την αγωνιστική αποτυχία. Όταν δεν έρχονται οι τίτλοι για πολλά χρόνια, ο οπαδός δεν μπορεί να συγχωρέσει εύκολα το επόμενο λάθος και βρίσκεται συνεχώς σε κατάσταση αυστηρής κριτικής- αποδοκιμασίας. Ο χορός των διοικητικών αλλαγών ξεκίνησε από την ΠΑΕ Παναθηναϊκός που μπορεί να μην αντιμετώπιζε κανένα οικονομικό πρόβλημα, ωστόσο είχε μείνει έξω από την καταμέτρηση των τίτλων.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ; Ο Γιάννης Βαρδινογιάννης βρέθηκε μαζί στη διοίκηση με τους Ανδρέα Βγενόπουλο και Παύλο Γιαννακόπουλο και εκτελεστικό πρόεδρο τον Νίκο Πατέρα.

ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ της ΑΕΚ συνυπήρχαν και οι δύο λόγοι. Ο Ντέμης ήρθε με παράσημο το τατουάζ του δικέφαλου και προσπάθησε να σώσει την ΑΕΚ από την οικονομική καταστροφή. Τα κατάφερε σε αυτό αλλά οι οπαδοί της ομάδας του δεν μπορούν να αντέξουν άλλο να βλέπουν άδεια τα ράφια της ΠΑΕ από τα κύπελλα και οι μέτοχοι φαίνεται ότι επέβαλαν επιτήρηση που δεν άντεξε ο Νικολαΐδης.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ θα μας ανακοινώσει σήμερα, αλλά ο πρόεδρος της ΑΕΚ- όπως και του Ολυμπιακού ή του Παναθηναϊκού- είναι ταυτισμένος με το «δώσε» παρά με το «πάρε». Ο τελευταίος πρόεδρος που τα έδωσε όλα για την ΑΕΚ ήταν ο αείμνηστος Λουκάς Μπάρλος και έκτοτε λίγοι ήταν αυτοί που ακολούθησαν τα δικά του χνάρια. Η ΑΕΚ πάει τώρα σε «πολλά χέρια» που όμως δεν θα αλλάξουν τίποτα αν δεν κάνουν την… ανασκαφή στην τσέπη. Και στον Παναθηναϊκό άλλωστε το «προεκλογικό σλόγκαν» ήταν η δαπάνη πολλών εκατομμυρίων ευρώ για να έρθουν στην Παιανία οι παικταράδες τύπου Ζιλμπέρτο Σίλβα.

Ο ΤΡΙΤΟΣ της παρέας παραμένει θεατής γιατί τα έχει όλα. Ο Ολυμπιακός ούτε πρόβλημα χρημάτων αντιμετωπίζει αλλά ούτε και του λείπουν οι τίτλοι. Επί του παρόντος δηλαδή ο Σωκράτης Κόκκαλης παρακολουθεί τις εξελίξεις και τηρεί στάση αναμονής με την άνεση που του δίνουν τα συνεχόμενα πρωταθλήματααλλά στο ποδόσφαιρο όλα μπορούν να αλλάξουν από ένα αποτέλεσμα. Και στην Κύπρο το καμπανάκι ήταν δυνατό.

ΚΑΙ ΣΤΟΝ Άρη όμως δεν είναι διαφορετική η κατάσταση, αφού η παρέα της προεδρικής καρέκλας έχει μεγαλώσει, ενώ στον ΠΑΟΚ ο Θοδωρής Ζαγοράκης καταλαβαίνει ότι δεν είναι δυνατόν να βαδίσει μόνος του για πολύ καιρό ακόμη. Διατηρούνται βέβαια και ορισμένοι παράγοντες από τον «παλιό καλό καιρό» αλλά οι πιο πολλές ομάδες ίσως οδηγηθούν υποχρεωτικά στη λύση της πολυμετοχικότητας.

ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ το «φρέσκο νέο» στο ποδόσφαιρο της χώρας μας και απομένει να δούμε πώς θα πάει και πόσο θα κρατήσει η νέα μόδα.

ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ομάδες είχαν ταυτιστεί με πρόσωπα και κυρίως με αυτό του προέδρου. Ενίοτε έμπαινε στο πάνω ράφι και αυτό του προπονητή ή κάποιου ποδοσφαιριστή αλλά ο πρόεδρος ήταν πάντα αυτός που τα έκανε όλα και κέρδιζε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο την ανάλογη προβολή.

ΟΤΑΝ ΟΜΩΣ δεν υπάρχει το αποτέλεσμα, τότε η περιπέτεια της μπάλας γίνεται επικίνδυνη και η φθορά αρκετά μεγάλη. Πολλοί είναι αυτοί που υποστηρίζουν ότι γνωρίζουν πώς θα φτιάξουν μία ομάδα που θα πηγαίνει καλά αλλά λίγοι το πετυχαίνουν στην πράξη, ακόμη κι όταν ξοδεύουν πολλά χρήματα.

ΟΠΟΙΟΣ αστοχήσει από τα έντεκα βήματα, τότε μοιραία αλλάζει θέση και κάνει τον τερματοφύλακα. Δύσκολος ρόλος…