[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Πρώτη φορά κουβαλάω μουσικές

Ανάμεσα στα τραγούδια των διακοπών, πάντα υπήρχαν κάνα δυο που έμεναν εκεί όλο τον χειμώνα. Άλλωστε, έτσι δεν πλάθονταν τα καλοκαίρια μας; Με μπλουζ και έρωτες. Οι έρωτες έφευγαν, τα μπλουζ έμεναν κι έτσι κάτι έμενε και από τους έρωτες τελικάσαν ανάμνηση μιας ανάμνησης που κι αυτή με τη σειρά της ήταν το τέλειο καύσιμο για να σιγοκαίει σταθερά η νοσταλγία για το απόλυτο καλοκαίρι που θα ερχόταν κάποτε. Κι εδώ κάπου, κολλάει η ιστορία. Εκεί κοντά στη στροφή της ενηλικίωσης (γύρω στα 30). Τι συνέβη; Πάντως, δεν φταίνε οι έρωτες. Γιατί να φταίνε; Εκείνοι έρχονταν σταθερά με τα καλά και τα κακά τους, με τις εντάσεις και τις μεγάλες βουτιές τους και, βέβαια, με την ίδια δίψα για… μουσική επένδυση. Να έχεις ένα στίχο να νοσταλγείς μετά. Να σε βρίσκει η ανατολή του φεγγαριού σε ένα μπαλκόνι (έξι- επτά μήνες μετά) και να σου έρχεται να λιγοθυμήσεις από έλλειψη όταν ακούς το συγκεκριμένο κομμάτι. Αυτό είναι… υγιής μαζοχισμός. Αυτός που μπορείς και να τον τραγουδήσεις. Πού είναι; Από ήχο γιοκ. Πού πήγαν τα αφιλότιμα τα τραγούδια; Τελευταία- και είμαι πολύ χαρούμενη γι΄ αυτό- κάπως αισθάνομαι να αλλάζουν τα πράγματα και είμαι ακόμα πιο χαρούμενη γιατί ό,τι τραγουδάω στο μπάνιο μου δεν προέρχεται αποκλειστικά από την αλλοδαπή- όπως συνέβαινε παλιότερα. Άσε που με πιάνω ώρες ώρες να φουντώνω σαν αμυγδαλιά την άνοιξη, σαν να επανέρχεται εκείνη η νοσταλγία για το τέλειο καλοκαίρι (πολύ υγιές δεν είναι αυτό;) την ώρα που ανάβω τη μηχανή του αυτοκινήτου και πέφτω πάνω στο «Οver Τhe Ηill» της Μόνικας (αν και έχω αρχίσει να το βαριέμαι λίγο), το «Ι΄m not young in my Υouth» (επίσης δικό της), το «Φορτίνο Σαμάνο» και το «Αυτό» (των Παπακωνσταντίνου- Σαββόπουλου), το «Βίκυ» στην αγγλική εκδοχή του από τη νεαρή Τζοάννα Ντρίγκο ή κάποια κομμάτια του Κωστή Μαραβέγια. Είναι κι άλλα στη σειρά. Μπόλικα. Να είναι τυχαίο που το φετινό είναι το πρώτο καλοκαίρι (ύστερα από πολύ καιρό) που κουβαλάω μαζί μου μουσικές και στίχους; Θα τα ξαναπούμε τον χειμώνα…