[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] «Χοροφύλακες» του Δεκαπενταύγουστου

Αν είχα αυγά μαζί μου, ομολογώ πως θα τα τηγάνιζα κι ας καταστρεφόταν το χρώμα στο καπό του αυτοκινήτου μου. Παραμονή της Παναγίας με 40 βαθμούς Κελσίου και 40 χιλιόμετρα ουρά για τα διόδια της Εθνικής Οδού Αθηνών- Πατρών. Μία μία διαβάσαμε τις πινακίδες του τρόμου που έγραφαν: Προσοχή, στα επόμενα δύο ή τρία χιλιόμετρα δίνονται τα περισσότερα ραντεβού με τον Χάρο. Τα διόδια μάλλον για αυτές τις δίμετρες μακάβριες κατασκευές τα πληρώναμε, αφού ο δρόμος παραμένει άθλιος. Κανένας δεν σκέφτηκε να χαρίσει το αντίτιμο λόγω Δεκαπενταύγουστου για να γλιτώσει ο κοσμάκης την πολύωρη ταλαιπωρία κάτω από τον καυτό ήλιο. Τελικά κάναμε την απόσταση Αθήνα- Ναύπακτος σε 4 ώρες και μετά κατευθυνθήκαμε για την Ανάληψη Τριχωνίδας. Ένα πανέμορφο χωριό κτισμένο αμφιθεατρικά με θέα την Τριχωνίδα, τον Οζερό, τη Λυσιμαχία και τη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου. Το παλιό του όνομα ήταν Δερβέκιστα αλλά το σημερινό ταιριάζει απόλυτα με την αίσθηση που έχει ο επισκέπτης όταν φθάνει στην πλατεία και αγναντεύει τα σύννεφα και τις λίμνες. Μερικά χιλιόμετρα μακριά αποφασίσαμε την άλλη μέρα να πάμε να ακούσουμε κλαρίνα και ταμπουράδες. Φθάσαμε στο Ριγάνι κοντά στα μεσάνυχτα αλλά ήταν νωρίς ακόμη για να αρχίσουν τα όργανα. Κατά τη μία το ξημέρωμα και αφού μας εξήγησαν ότι κρασί δεν είχε, μόνο μπίρα γιατί έτσι μας αρέσει σε κουτάκι, άρχισαν να κουρδίζονται. Βέβαια το ηλεκτρονικό αρμόνιο έμεινε ακούρδιστο μέχρι πρωίας αλλά ο Κώστας Αριστόπουλος με το κλαρίνο του κατάφερε για λίγο να μας ταξιδέψει. Και εκεί που αρμενίζαμε στις νότες και λέγαμε να σαλπάρουμε για την πίστα, η «αστυνομία» ή καλύτερα η «χοροφυλακή» του πανηγυριού μάς σταμάτησε. Πού πάτε; Πληρώσατε και πάτε να χορέψετε; Πώς δεν πληρώσαμε; Τέσσερα ευρώ το κουτάκι και έχουμε πάρει 20! Δεν πάει έτσι, μας εξήγησε η αυτόκλητη «χοροφυλακή». Χρειάζεται χαρτούρα. Τουλάχιστον 100 ευρώ το τραγούδι και 150 για να σύρετε τον χορό. Καθήσαμε απογοητευμένοι και βλέπαμε για ώρες αποσβολωμένοι μια παρέα Ελληνοαμερικανών που οι ηλικίες τους είχαν ως άθροισμα μία χιλιετία να χορεύουν σέρνοντας τα βήματά τους. Όλα τα τσαλίμια τους τόσο στον τσάμικο όσο και στον καλαματιανό εξαντλούνταν στα άνω άκρα, τα κάτω αδυνατούσαν να ακολουθήσουν. Κάποιος φώναξε τότε «Ντου γιου θινκ γιου καν ντανς;»- και δεν έμεινε άντερο!