[ 20 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ] Τo xειροκρότημα είναι λύτρωση και ευθύνη

Για τις «Βάκχες», ο πρωταγωνιστής τους Στράτος Τζώρτζογλου στον ρόλο του Διονύσου πιστεύει ότι είναι η αποκάλυψη του Θεού μέσα από τη γιορτή, μέσα από τον έρωτα, μέσα από τον πόλεμο. Πιστεύει επίσης ότι όλοι μας, άνδρες και γυναίκες, έχουμε μέσα μας τον Διόνυσο «αναγέννηση» και τον Πενθέα «πένθος». Οι φίλοι του αρχαίου θεάτρου σε πολλές πόλεις της Ελλάδας θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν το διαχρονικό έργο του Ευριπίδη. Αυτές τις ημέρες οι «Βάκχες» θα βρίσκονται στον Βύρωνα, στο Αττικό Άλσος, στο Κηποθέατρο Παπάγου, στο Λαύριο και μετά Πάτρα, Άργος, Τρίπολη και αλλού.
«Βάκχες» με δυο λόγια;
Η αποκάλυψη του Θεού μέσα από τη γιορτή, μέσα από τον έρωτα, μέσα από τον πόλεμο. Σε τι ξεχωρίζει από τις… άλλες «Βάκχες»;

Η ελάχιστη γεύση που όλοι εμείς οι αμύητοι παίρνουμε μέσα από το κρασί, τον έρωτα και την τέχνη του θεάτρου, δώρα όλα του Θεού Διονύσου, φώτα στο σκοτάδι της ψυχής μας.

Γιατί κάποιος πρέπει να δει την παράστασή σας;

Γιατί τον Διόνυσο «αναγέννηση» και τον Πενθέα «πένθος» όλοι μας, άνδρες και γυναίκες, τους έχουμε μέσα μας.

Αρχαία κωμωδία ή τραγωδία και γιατί;

Προτιμώ την αρχαία τραγωδία. Είναι πιο κοντά στα ερωτηματικά που έχω στη ζωή μου.

Πώς εισπράττετε το χειροκρότημα- ανάσα του κοινού, κατά τη διάρκεια αλλά και μετά την παράσταση;
Σαν λύτρωση και σαν ευθύνη. Το αρχαίο θέατρο πάντα επίκαιρο, συγκινεί ακόμα και σήμερα. Το νεοελληνικό θέατρο;

«Δυστυχώς», ζούμε σε περίοδο ειρήνης που είναι ο πιο ύπουλος εχθρός. Μέσα από τον πόλεμο, από την ανάγκη δημιουργούνται τα μεγάλα έργα.

Μετά τις «Βάκχες» αυξάνονται κι άλλο οι απαιτήσεις;

Όσο πιο πολύ ωριμάζεις τόσο πιο μακριά βλέπεις, τόσο αυξάνονται οι απαιτήσεις αλλά και οι ευθύνες σου.

Και μετά τις «Βάκχες» τι;
«Μια σύντομη συνάντηση» του Νόελ Κάουαρντ με τη Μιμή Ντενίση στο Θέατρο «Ιλίσια» και τα «Ματωμένα χώματα» της Διδώς Σωτηρίου σε σκηνοθεσία του Κώστα Κουτσομύτη στην τηλεόραση. Μόνιμος κάτοικος Θεσσαλονίκης…
Όχι. Τέσσερις σεζόν, τρεις σημαντικοί ρόλοι, άπειροι φίλοι, σημαντικές συναντήσεις με αξιοσημείωτους ανθρώπους, αλλά και με ξεχασμένα κομμάτια του εαυτού μου.

Μακριά από το «σταρ σύστεμ»…

Ποιο σταρ σύστεμ. Ευτυχώς δεν παραμυθιάστηκα ποτέ, εκτός κι αν το σταρ σύστεμ είναι νευρικότητα, κίνηση στους δρόμους, άγχος και όλα τα χαρακτηριστικά της πρωτεύουσας.

Τέσσερις σεζόν ΚΘΒΕ…
Χρόνος για να βρεις τον δάσκαλο μέσα σου, που συνήθως είναι μια απαλή φωνούλα που σου ψιθυρίζει. «Φτάνει να πετάξεις τον θόρυβο της ματαιοδοξίας». Πώς νιώθετε μακριά από τα κουτσομπολίστικα περιοδικά και τα φώτα της δημοσιότητας;

Λυτρωμένος. Ο μικρός Αλκιβιάδης είναι για εσάς…

Ανάσα ζωής. Είναι το μοναδικό πλάσμα που με έκανε να θέλω να γίνω καλύτερος, που με μαθαίνει να αγαπάω.

Το θέατρο πάνω απ΄ όλα;
Όχι, αλλά μέσα σε όλα. Τι σας ώθησε στο θέατρο;
Είναι το μόνο μέρος όπου μπορείς να πεις την αλήθεια χωρίς να τιμωρηθείς.

Δύσκολη η καθιέρωση;
Η καθιέρωση είναι μια ψευδαίσθηση και μια σκλαβιά. Εκείνο που μετράει είναι να είσαι ζωντανός και παρών.

Η καλύτερη συνεργασία σας έως τώρα;

Κουν, Βολανάκης, Ντασσέν, Ευαγγελάτος, Πατεράκη.

Τι θα συμβουλεύατε κάποιον που ξεκινάει τώρα το θέατρο;
«Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον θυμωμένο Ποσειδώνα μην φοβάσαι. Αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου, αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου», από την Ιθάκη του Καβάφη.

Τι εύχεστε στον νέο ηθοποιό;
Να είναι μακρύς ο δρόμος του.

Τι σου έμαθε το έργο, τι σου έμεινε από τις «Βάκχες»;

«Μορφές πολλές παίρνει το θεϊκό. Άγνωστο τέλος δίνουν στα πράγματα οι θεοί. Εκείνα που είναι να γίνουν δεν έγιναν ποτέ και αυτά που γίνονται δεν ήταν για να γίνουν. Σιωπή.

Σιωπή». Είναι οι τελευταίοι στίχοι από τις «Βάκχες» του Ευριπίδη.