Γνώμη

Η χώρα τού «ποτέ ξανά»

Τι λυπηρό να καταλήγεις στη διαπίστωση ότι ζούμε στη χώρα τού «ποτέ ξανά». Πραγματικά οι άνθρωποι αυτού του τόπου προσφέρουν ανεπανάληπτες συγκινήσεις στους ταπεινούς συμπατριώτες τους για έναν και μοναδικό λόγο: δεν μπορούν να ξαναπροσφέρουν ανάλογες στιγμές στο μέλλον…

Παράδειγμα η ποδοσφαιρική εποποιία του 2004 στην Πορτογαλία. Οι τυχεροί που έζησαν τον εξωπραγματικό παροξυσμό εκείνο το καλοκαίρι είναι σίγουροι:

ούτε σε 100 χρόνια πάλι! Τα μετάλλια της Ατλάντας, να μην πούμε της Αθήνας, λαμπρύνουν πια τις αναμνήσεις μας και νοτίζουν τη νοσταλγία μας. Ο Παναθηναϊκός έφτασε μια φορά σε τελικό μεγάλης διοργάνωσης και η ημερομηνία γιορτάζεται σαν το έπος του ΄40. Ο Ηλίας Ηλιάδης μάς έκανε υπερήφανους στους Αγώνες της Αθήνας, αλλά στο Πεκίνο θα τον θυμόμαστε μονάχα ως σημαιοφόρο. Η ομάδα άρσης βαρών μάς κάρφωνε απέναντι από τους δέκτες μας με την αγωνία να μας πνίγει μέχρι το ξέσπασμα της επιτυχίας.

Τώρα η ίδια ομάδα «καρφωμένη» στην ανυποληψία βλέπει τους Αγώνες και νοσταλγεί:

«Κάποτε», λέει και δακρύζει.

Και οι καλαθοσφαιριστές, που μας έχουν κακομάθει σε επιτυχίες, αναμετρήθηκαν ξανά με τους υπερόπτες, κομπορρήμονες Αμερικανούς, χωρίς να πλησιάσουν τον θρίαμβο της Ιαπωνίας. Τουλάχιστον αυτοί δεν αποκοιμήθηκαν με τις δάφνες του ΄87 να στοιχειώνουν τα όνειρά τους.

Δυστυχώς αυτοί οι Ολυμπιακοί Αγώνες μάς επαναφέρουν στην προ Πατουλίδου εποχή. Όσο πλησιάζει η ώρα του στίβου, οι απόντες μάς εντείνουν την παρελθοντολογία. Τόσοι αθλητές, τόσα κανάλια, τόσοι απεσταλμένοι, τόσο χρήμα, γιατί; Για την Ελλάδα, ρε γαμώτο;