ΡΙΠΕΣ Το θαύμα

ΜΕ ανάμεικτα συναισθήματα παρακολουθούν οι Έλληνες το παγκόσμιο αθλητικό και πολιτικό ραντεβού στο Πεκίνο.

Η έναρξη των Αγώνων φέρνει στο μυαλό όλων ευχάριστες μνήμες από το 2004, όταν η Ελλάδα και η Αθήνα κατάφεραν εκείνο που για πολλούς φάνταζε αδύνατο και απίστευτο: να διοργανώσουν άψογους Ολυμπιακούς Αγώνες.

ΑΛΛΑ και σκεπτικισμό, επειδή το θαύμα εκείνο δεν αξιοποιήθηκε όσο έπρεπε και τα οφέλη που προέκυψαν ήταν μικρότερα από τις προσδοκίες που είχαν καλλιεργηθεί.

ΑΝ για την Κίνα, την πολυπληθέστερη χώρα του κόσμου, η διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων είναι μία απόδειξη της παγκόσμιας επιρροής και δύναμής της, για την Ελλάδα, τη μικρότερη σε έκταση και πληθυσμό χώρα που διοργάνωσε μεταπολεμικά Ολυμπιακούς Αγώνες, ήταν ένα παρακινδυνευμένο στοίχημα που κατάφερε να κερδίσει.

ΧΑΡΙΣ στη σοβαρή δουλειά που έγινε. Επειδή υπήρχε ηγεσία ικανή να εμπνεύσει όραμα και να κινητοποιήσει τον κόσμο για την επιτυχία. Διότι η χώρα είχε αρχίσει να ξεπερνά τις επιφυλάξεις των ξένων. Μόλις είχε ενταχθεί ισότιμα στην ΟΝΕ. Είχε συμμαζέψει τα οικονομικά της και είχε καταφέρει, έστω στο παρά πέντε, να ολοκληρώσει ένα γιγάντιο πρόγραμμα έργων και υποδομών, που άλλαξαν ριζικά την εικόνα της.

ΤΕΣΣΕΡΑ χρόνια μετά, αυτό το κλίμα δημιουργίας, αισιοδοξίας, κοινωνικής συμμετοχής και πολιτικής ευφορίας μάλλον έχει εξανεμιστεί και έχει δώσει τη θέση του στην κοινωνική ανησυχία, στην οικονομική δυσπραγία, στην πολιτική αβεβαιότητα, στις μίζες και στα σκάνδαλα.

ΤΑ περισσότερα ολυμπιακά έργα είναι σήμερα κλειστά και εγκαταλελειμμένα. Αλήθεια, πού πήγαν οι υποσχέσεις για μεταολυμπιακή αξιοποίησή τους προς όφελος των πολιτών που τα χρυσοπλήρωσαν; Και γιατί δεν προχώρησαν οι επεκτάσεις και η συμπλήρωση των υποδομών που ξεκίνησαν τότε;

ΜΠΟΡΕΙ στην Ελλάδα να γεννήθηκε το ολυμπιακό πνεύμα, που υπάρχει εδώ και αιώνες, αλλά το θαύμα του 2004 κράτησε, δυστυχώς, μόλις δεκαπέντε ημέρες.