Ο Έλληνας της Σαχάρας

«Όταν μου άνοιξε αυτή η πόρτα της Αλγερίας, έφυγα χωρίς να διστάσω να δουλέψω στην έρημο της Σαχάρας. Αυτές είναι ευκαιρίες μοναδικές. Μηχανικός πετρελαίου σε πετρελαιοπηγές είναι μια πολύ υπεύθυνη θέση, γιατί “παίζεις” καθημερινά με εκατομμύρια δολάρια…».

Πήρε τον δρόμο της ξενιτιάς μόλις στα 17 του, για σπουδές και μεταπτυχιακά στη Βρετανία. Κι όταν αποπειράθηκε να επαναπατριστεί, βρήκε κλειστές πόρτες. Τότε ήταν που δεν δίστασε να πάει να εργαστεί στη μέση του… πουθενά, σε συγκρότημα- οικισμό στη φημισμένη έρημο Σαχάρα, στη Βόρεια Αφρική! Μηχανικός πετρελαίου, στα 39 του σήμερα ο κ. Παύλος Κόρακας μετρά ήδη μια πενταετία εργασιακού βίου ανάμεσα στους αμμόλοφους της Αλγερίας, κοντά στα σύνορά της με Τυνησία και Λιβύη,

ΣΚΛΗΡΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ

Οι συνθήκες εδώ στην έρημο είναι δύσκολες, πολλές ώρες δουλειάς, 15-16 κάθε μέρα και τα Σαββατοκύριακα

τέσσερις ώρες αεροπορικώς από Λονδίνο. Υπεύθυνος παραγωγής σε αμερικανική εταιρεία πετρελαίου που βγάζει γύρω στα 250.000

βαρέλια ημερησίως, έχει καθημερινά ένα σωρό πράγματα να κάνει. «Η δουλειά μου είναι μπροστά στον υπολογιστή, αλλά τακτικά επιβλέπω επιτόπου και τις εργασίες στις γεωτρήσεις του δικού μου κοιτάσματος, ώστε να παράγουν όσο καλύτερα γίνεται πετρέλαιο. Ειδικά με τη σημερινή τιμή του, υπάρχει αρκετή πίεση για αύξηση της παραγωγής χωρίς απώλειες», λέει σήμερα στα «ΝΕΑ». Υπό την ευθύνη του έχει 19 γεωτρήσεις παραγωγής πετρελαίου, 10 νερού αλλά και 5 φυσικού αερίου, για να διατηρείται η πίεση στο υπέδαφος και να «σπρώχνεται» το πετρέλαιο προς τα έξω. «Ταυτόχρονα, ασχολούμαι και με το οικονομικό σκέλος, κάνω προϋπολογισμούς και μια σειρά από άλλες μελέτες.

Η επιστήμη μου, δηλαδή, συνδυάζει Φυσική, Χημεία, Γεωλογία, Μηχανολογία και Οικονομικά», σημειώνει.

Το ξυπνητήρι του κουδουνίζει κάθε χάραμα στις 5.30 το πρωί, μισή ώρα αργότερα είναι κιόλας στο πόδι. «Τα χρήματα είναι πολύ καλά, αλλά και οι συνθήκες εδώ στην έρημο δύσκολες, πολλές ώρες δουλειάς, 15-16 κάθε μέρα και τα Σαββατοκύριακα. Εργαζόμαστε 28 ημέρες συνεχώς και μετά έχουμε ισάριθμες σε ρεπό. Ευτυχώς, ο καιρός περνά γρήγορα, με πολλά meetings, τηλέφωνα και υποχρεώσεις: πρωί πρωί μιλώ με τους μηχανικούς μου για το τι πρέπει να κάνουμε όλη την ημέρα· εκείνοι μου φέρνουν από τις γεωτρήσεις μετρήσεις πιέσεων και θερμοκρασίας, κι εγώ αναλύω τα αποτελέσματά τους», εξηγεί.

Σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης, και για τον ίδιο θα ηχήσουν οι «καμπάνες» της… επιστράτευσης- και το εικοσιτετράωρό του θα διαφοροποιηθεί. «Λόγω παλαιότητας των αγωγών επιφανείας που μεταφέρουν το πετρέλαιο, τυχαίνει να δημιουργηθεί σ΄ αυτούς κάποια ρωγμή ή τρύπα. Όλοι τότε βρισκόμαστε σε επιφυλακή, η συγκεκριμένη γεώτρηση κλείνει· πηγαίνουν τα συνεργεία, άλλοι καθαρίζουν την έρημο, άλλοι αντικαθιστούν το διαβρωμένο κομμάτι. Όλα γίνονται πολύ γρήγορα…», λέει. 56 βαθμοί Κελσίου!
Με ανάλογη ταχύτητα κινούνται προς τα πάνω και οι θερμοκρασίες που συναντά. «Ειδικά τώρα το καλοκαίρι, είσαι πάντα μ΄ ένα μπουκάλι στο χέρι κι ένα κασόνι νερά στο αυτοκίνητο, μήπως ξεμείνεις από λάστιχο. Ιούλιο- Αύγουστο ο υδράργυρος έχει φτάσει ακόμα και στους 56 βαθμούς Κελσίου την ημέρα, 35 το βράδυ!», σημειώνει. Με τίποτα δεν ξεχνά, ωστόσο, την 1η Αύγουστου πριν από δύο χρόνια. «Ήμουν σε μια καινούργια γεώτρηση, είχε 53 βαθμούς, ανοίξαμε τη στρόφιγγα και καίγαμε 5.000 βαρέλια την ημέρα. Η ζέστη που έβγαινε απ΄ τη φλόγα, πέντε και πλέον μέτρα σε ύψος, ήταν αφόρητη. Έφερα το θερμόμετρο κι έδειξε 68 βαθμούς! Ήταν ένα μεγάλο σοκ!».
Τάπερ με ελληνικές λιχουδιές στην άμμο!

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ στιγμή που πάτησε το πόδι του στην έρημο, ο Παύλος Κόρακας προσαρμόστηκε στις συνθήκες διαβίωσης σε περιβάλλον ολότελα διαφορετικό. «Με τους Αλγερινούς συναδέλφους είμαστε πολύ δεμένοι. Με δέχτηκαν από την αρχή πολύ ζεστά, κατά κάποια τρόπο έχουμε ίδια, μεσογειακή ιδιοσυγκρασία, παραδόσεις, κουλτούρα και φαγητό. Με τους υπόλοιπους, κυρίως Αμερικανούς και Βρετανούς, έχουμε διαφορετικές νοοτροπίες, συχνά και αντιπαλότητες. Δουλεύεις, όμως, και ζεις συνέχεια μαζί τους, οπότε μετά τη δουλειά πρέπει να τα βρίσκουμε…», σημειώνει.

Στην πράξη, το χαλάρωμα για το προσωπικό της πετρελαϊκής εταιρείας είναι συνήθως ομαδικό. «Μένουμε σε μικρά δωμάτια, σε συγκρότημα πλήρως εξοπλισμένο. Έχουμε εστιατόριο, γυμναστήριο και αίθουσα σινεμά, ευτυχώς και Ίντερνετ για επαφή και με την ελληνική πραγματικότητα. Συνήθως χαζεύουμε καμιά ταινία, οργανώνουμε μπάρμπεκιου, ποδόσφαιρο ή μπάσκετ. Χρειάζονται κι αυτά, για να ξεδίνει το μυαλό…», αναφέρει. Στήριγμά του την τελευταία τριετία είναι ο κουμπάρος του, ο Άρης, επίσης μηχανικός πετρελαίου. «Έχουμε δεθεί πολύ. Και η γυναίκα του, η Ελευθερία, πάντα του μαγειρεύει και φέρνει μαζί του σε τάπερ ελληνικές λιχουδιές, που είναι απ΄ όλους ευπρόσδεκτες!».


«Στην Ελλάδα δεν είχα γνωριμίες για να πιάσω δουλειά»

ΑΡΧΙΚΑ στα γραφεία της πετρελαϊκής εταιρείας στο Λονδίνο, όπου δέκα χρόνια πριν προσελήφθη ως βοηθός, δουλεύοντας δίπλα σε πεπειραμένους μηχανικούς, ο κ. Κόρακας ανέβηκε βήμα βήμα έως το σημερινό σημαντικό πόστο του.

«Οφείλω πολλά στους γονείς μου, γιατί μ΄ έσπρωξαν να βγω έξω απ΄ την Ελλάδα και να τα καταφέρω μόνος μου, με αυτοπεποίθηση, σ΄ έναν χώρο όπου ο συναγωνισμός είναι πολύ μεγάλος και πρέπει πάντα να ξεχωρίζεις. Η Ελλάδα είναι όμορφη χώρα, όμως δυστυχώς, όταν μετά τον στρατό χτυπήσαμε εκεί, μαζί με άλλους γνωστούς, κάποιες πόρτες, αυτές έκλεισαν, λόγω έλλειψης γνωριμιών. Και τώρα οι περισσότεροι διαπρέπουμε στο εξωτερικό. Γιατί;», αναρωτιέται με νόημα.

Εσχάτως νιόπαντρος, πάντως, αρκετές φορές έχει σκεφτεί να αφήσει τις καμήλες πίσω του, να επιστρέψει στο Λονδίνο, όπου κατοικεί η Αλγερινή σύζυγός του.

«Κάθε χρόνο λέω πως φέτος θα ΄ναι η τελευταία χρονιά εδώ, αλλά συνεχίζω. Φόβος δεν υπάρχειαν και η έρημος έχει μια άγρια ομορφιά-, αλλά αυτή η δουλειά και η ζωή δεν είναι για τον καθέναν, είσαι μακριά απ΄ το σπίτι σου και την οικογένειά σου. Ευτυχώς, όμως, η γυναίκα μου, πετροφυσικός στο επάγγελμα, με καταλαβαίνει και με στηρίζει, πράγμα πολύ σημαντικό. Αντίθετα, αρκετοί συνάδελφοί μου είναι χωρισμένοι, ακριβώς γιατί οι γυναίκες τους δυσκολεύτηκαν να δεχτούν τον τρόπο ζωής αυτό. Για μένα, ωστόσο, η εμπειρία αυτή είναι εξαιρετική, οι γνώσεις και οι εικόνες που απέκτησα μοναδικές!

Απ΄ την άλλη, δεν είμαι και μπλοκαρισμένος μέσα στην κίνηση, στριμωγμένος στο μετρό! Απεναντίας, η κούραση που βγαίνει εδώ είναι καταξίωση επιτυχίας. Κι αυτή η κούραση αξίζει!».