Στη Στέγη του Καυκάσου

«Δεν θεωρώ ότι τον Αύγουστο μπορώ να πάω κάπου στην Ελλάδα και να απολαύσω τις διακοπές μου σε παραθαλάσσιο προορισμό, με τη βαβούρα και την πολυκοσμία. Γιατί λοιπόν να μην τις
ευχαριστηθώ σε βουνό, με ηρεμία κι εναλλασσόμενα τοπία;»
Χομπίστας ορειβάτης εδώ και 15 χρόνια, αλλά και διοργανωτής ορειβατικών αποστολών ανά τον κόσμο, συνδυάζει χόμπι με δουλειά, το τερπνόν δηλαδή μετά του ωφελίμου. Αύριο, ο 44χρονος κ. Γιώργος Έξαρχος μαζί με άλλους 16 ορειβάτες και με αρχηγό της αποστολής τον εκπαιδευτή ορειβασίας- αναρρίχησης κ. Παν. Κοτρωνάρο, αφήνουν στην άκρη τα μαγιό τους και αναχωρούν

ΜΕΤΡΗΣΕΙΣ

Βασικό μέλημά τους θα είναι ο εγκλιματισμός τους, γι΄ αυτό οι ζωτικές τους λειτουργίες θα καταγράφονται

για τον Καύκασο. Γι΄ αυτήν τους την αποστολή επιστρατεύουν κραμπόν, πιολέ, φακούς κεφαλής, μάσκες θυέλλης, αλουμινοκουβέρτες και… θερμοεσώρουχα, με «αντίτιμο» να πατήσουν πόδι, μέσα στο κατακαλόκαιρο, στη χιονισμένη κορυφή της υψηλότερης ευρωπαϊκής οροσειράς.

«Ακόμα και τώρα, τέτοια εποχή, το βουνό είναι η αδυναμία μου. Η θάλασσα απλά είναι η ανάγκη μου τα Σαββατοκύριακα. Ειδικά τα τελευταία δέκα χρόνια είναι τρόπος ζωής για μένα, μου προσφέρει διασκέδαση, άθληση και ξεγνοιασιά. Ακόμη και η κούραση είναι γλυκιά», λέει στα «ΝΕΑ» ο κ. Έξαρχος. Έχοντας εμπειρία αναρρίχησης ακόμα και στο Κιλιμάντζαρο (5.895

μ.), η ιδέα της κορυφής, όπως λέει, τον ενθουσιάζει λιγότερο σε σχέση με όσα θα αντικρύσει στην πορεία ώσπου να φτάσει εκεί. «Τα τουριστικά ταξίδια στη Ρωσία έχουν ως προορισμό τη Μόσχα ή την Αγία Πετρούπολη. Αντίθετα, εμείς, εκτός από δύο ημέρες στην πρωτεύουσα, θα ανταμώσουμε με την ύπαιθρο, την επαρχία της χώρας! Ανυπομονώ λοιπόν να δω όλο το πακέτο, φύση και ανθρώπους μαζί, πώς αυτοί ζουν και δουλεύουν στα χωριά τους, τον πολιτισμό, τις συνθήκες διαβίωσής τους». Στην «άκρη του κόσμου»
Μεταξύ Μαύρης και Κασπίας Θάλασσας, στην ανηφορική πορεία τους προς τον Καύκασο- την «άκρη του κόσμου», όπως οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν- οι 18 αναρριχητές θα βρεθούν στα χνάρια της κορυφής Ελμπρούζ μέσω της κλασικής διαδρομής, που δεν παρουσιάζει ιδιαίτερες τεχνικές δυσκολίες. Με βηματισμό σε αργό τέμπο, βασικό μέλημά τους θα είναι ο πλήρης εγκλιματισμός τους σε συνθήκες αλλιώτικες από τις συνηθισμένες, με αντιπάλους το υψόμετρο, τη νόσο του βουνού και τον υδράργυρο που θα «παίζει» γύρω από τους 15 βαθμούς Κελσίου, συν και μείον, αντίστοιχα!

Για τον σκοπό αυτόν, καρδιακοί σφυγμοί και επίπεδα οξυγόνωσης θα καταγράφονται καθημερινά με οξύμετρο και παλμογράφο, ενώ και το δρομολόγιο θα περιλαμβάνει καθημερινά, επί 5 έως 8 ώρες, ανεβοκατέβασμα, απ΄ τα χαμηλά στα ψηλά κι αντίστροφα, μέχρι τις 6 Αυγούστου, ημέρα της τελικής ανάβασης, με αφετηρία τα 4.040 μ. Τότε είναι που, από τις 3 τα ξημερώματα και για τις επόμενες 6 έως 10 ώρες, θα χρειαστεί να διανύσουν, σε χιονισμένο φόντο, τα τελευταία 1.600 μ. έως την κορυφή, ενώ θα τους πάρει άλλο ένα τρίωρο η επιστροφή.

«Πάω να με κατακτήσει η κορυφή!»
«Προσωπική επιδίωξή μου θα είναι η κορυφή, δηλαδή η απόλυτη επιτυχία του ταξιδιού μας. Δεν πάω να την κατακτήσω, είναι τελείως εγωιστικό να το πεις αυτό. Πάω να με κατακτήσει αυτή, η κορυφή είναι που σε κάνει δικό της!», λέει ο 28χρονος Γιώργος Μάλαμας, εργολάβος οικοδομών, από την Καλαμάτα. Ήταν να μην πάει στον Ταΰγετο πριν από τρία χρόνια, όπου είδε το φαινόμενο της πυραμίδας- την προβολή της σκιάς του βουνού!

Αυτό ήταν: έκτοτε, εκπαιδεύτηκε εντατικά σε ορειβατικούς συλλόγους, πρόσφατα απέκτησε πτυχίο μέσου επιπέδου, βαδίζει πια ολοταχώς κι ο ίδιος για εκπαιδευτής. «Πέρυσι τον Αύγουστο, που πήγα για 25 ημέρες έως τα 6.500 μ. στο όρος Παμίρ, στα σύνορα Ουζμπεκιστάν- Κιργιστάν, έχασα 11 κιλά κι έκανα και διακοπές, γύρισα με γεμάτες τις μπαταρίες μου. Αυτό θα κάνω και τώρα, στον Καύκασο».