«Κάναμε κουπί για 18,5 ώρες»

«Όταν άρχισε να νυχτώνει, τα χρειάστηκα. Λίγο πριν από τις δέκα, λέω στον Νίκο, “να πάρουμε κάνα τηλέφωνο να έρθει ομάδα διάσωσης να μας πάρει;”. Είχα κουραστεί· πριν απ΄ το ταξίδι αυτό είχα κάνει έως και 11 ώρες σερί θαλάσσιο καγιάκ, τώρα ήδη είχα ξεπεράσει τις 16! “Έλα Γιώργο, σε δυο ώρες φτάνουμε…”, με ενθάρρυνε αυτός μέσα στο σκοτάδι…».

Το ΄παν και το ΄καναν, έστω κι αν… προληπτικά δεν είχαν αποκαλύψει προηγουμένως τίποτα παραέξω, σε κανέναν. Τόλμησαν ένα ταξίδι διαφορετικό, με τα μονοθέσια καγιάκ τους, απ΄ το πιο απομακρυσμένο κατοικημένο νησί της Μαγνησίας, την Αλόννησο, ώς την Αγριά του Βόλου. Και μάλιστα «μονορούφι», με κουπιές για 18,5 ώρες συνεχώς, ανάμεσα από Σκόπελο, Σκιάθο και Πήλιο! «Η ιδέα ήταν κοινή, του προπονητή μου Νίκου Μαγγίτση και δική μου. Από πέρυσι, βλέποντας τον χάρτη, είχαμε στο μυαλό μας αλλά και στο χαρτί έτοιμο το σχέδιο, να το επιχειρήσουμε, χωρίς στάση, εντελώς μόνοι μας· ο καιρός, όμως, μονίμως μας τα χαλούσε. Και φέτος, βλέπαμε κάθε βδομάδα τις προγνώσεις και μόλις τελικά βόλεψε, φορτώσαμε κατευθείαν τα σκάφη μας στο πλοίο.

Από την Αλόννησο, 7 Ιουλίου, πρωί πρωί στις 5, αρχίσαμε κουπί…», λέει στα «ΝΕΑ» ο πιτσιρικάς του διδύμου των καγιάκερ, ο 19χρονος Γιώργος Ράιος, κατακόκκινος, ειδικά στο πρόσωπο, απ΄ την πρόσφατη πελαγίσια, αλλά παρατεταμένη, έκθεσή του στον ήλιο. «Δυσκολευτήκαμε πρώτα απ΄ όλα από την αφόρητη ζέστη, ήταν ημέρα καύσωνα για ολόκληρη τη χώρα. Για να πετύχουμε, ωστόσο, ιδανικές συνθήκες για καγιάκ έπρεπε ακριβώς να μη φυσάει στα περάσματά μας ανάμεσα από τα νησιά· το τέλειο θα ήταν 2-3 Μπωφόρ, αυτό έλεγε και η μετεω ρολογική πρόβλεψη πριν ξεκινήσουμε. Τελικά, όμως, είχε ακόμα και πεντάρι βορειοανατολικό, κύμα έως και ένα μέτρο!», περιγράφει. «Μας βάρεσε άσχημα η θάλασσα»
Και για τον πολύπειρο ορειβάτη-ιδιοκτήτη σχολής υπαίθριων αθλημάτων, τον 40χρονο Νίκο Μαγγίτση, τα… ζόρια στ΄ ανοιχτά αποδείχτηκαν περισσότερα απ΄ όσο υπολόγιζε θεωρητικά. «Σε δύο τμήματα, από Σκιάθο προς Πήλιο κι από Τρίκερι έως Καλά Νερά, συνολικά για εξήμισι ώρες, η θάλασσα μάς βάρεσε άσχημα, ήταν και νύχτα…», θυμάται, με τη φωνή βραχνιασμένη απ΄ τα ναυτικά παραγγέλματα. Με τον διάπλου του Αιγαίου, από Λήμνο σε Βόλο, με καγιάκ σε 5 ημέρες και την «κατηφόρα» Αλεξανδρούπολη- Βόλος σε άλλες 11 στο ενεργητικό του, το μονοκόμματο του τελευταίου εγχειρήματος ήταν, όπως λέει, σκληρό τεστ ακόμα και για τον ίδιο. «Χάσαμε το μέτρημα στις απανωτές κουπιές! Κανονικά αυτό το ταξίδι θέλει τρεις μέρες για να γίνει άνετα, συνεχόμενο παραήταν εξοντωτικό, κάτι τέτοιο δεν έχει ξαναγίνει! », σημειώνει.

Και το ίδιο το δρομολόγιο, όπως εξηγεί, έκρυβε και αυτό τα ρίσκα του, όπως κάθε θάλασσα. «Το μεγαλύτερο κομμάτι του ταξιδιού μας ήταν στο Αιγαίο και λιγότερο στον Παγασητικό, όπου και μέσα εκεί ακόμα είχαμε κόντρα και τον άνεμο. Από τα 74 ναυτικά μίλια της συνολικής απόστασης (133 χιλιόμετρα) σε ευθεία γραμμή, εμείς, με τους ελιγμούς που χρειάστηκαν, κάναμε τουλάχιστον δέκα περισσότερα.


«Κινηθήκαμε με οδηγό τα αστέρια»

«ΒΡΑΧΗΚΑΜΕ, αλλά, με πολύ κόπο, ευτυχώς τα καταφέραμε να μην τουμπάρουμε στο νερό, αποφύγαμε οποιοδήποτε ατύχημα, ακόμα και… τρακάρισμα με κάποιο πλοίο στη ρότα τους μες στη νύχτα. Τότε πλέον κινηθήκαμε υπολογίζοντας την ανατολή και τη δύση με τ΄ αστέρια, αλλά και με οδηγό μας τα φώτα της ξηράς…». Εκεί όταν πάτησαν, στις 11.30 πια το βράδυ της ίδιας μέρας, οι ψαράδες της Αγριάς που τους αντίκρυζαν, απορούσαν: «”Εμείς δεν πάμε με τις βάρκες, γιατί είναι μακριά και πιάνει και καιρός, κι εσείς πήγατε με το καγιάκ;”, μας ρωτούσαν. Το ίδιο και στο ξεκίνημα, άλλοι βαρκάρηδες, στην Αλόννησο, αναρωτιόντουσαν: “πού πάτε μ΄ αυτά τα σκαφίδια;!”», λέει ο Γιώργος Ράιος.

«Προσωπικά, ακόμα δεν έχω καταλάβει τι έκανα, το βλέπω τώρα στον χάρτη και μου κάνει και μένα εντύπωση πώς αντεπεξήλθα στις συνθήκες αυτού του ταξιδιού! Ήδη, με «ηθικό αυτουργό» τον δάσκαλό του Νίκο Μαγγίτση, η ιδέα για τη χάραξη της επόμενης θαλάσσιας πρόκλησης έχει κιόλας πέσει στο τραπέζι: Λήμνος- Αγριά Βόλου χωρίς στάση, σε 57 ώρες, το τριπλάσιο απ΄ το τελευταίο ταξίδι τους!

LΙΝΚ:

http://www.magitsis.gr