«Αν ήταν ο ουρανός στη γη, θα τον έχτιζαν κι αυτόν»

Τρυφερή ήταν η νύχτα, όπως και η συναυλία της Σαβίνας Γιαννάτου στο αρχαίο θεατράκι της Παλαιάς Επιδαύρου. Με ούτι, κανονάκι, ταμπουρά, βιολί, βιολοντσέλο, κοντραμπάσο, κιθάρες, κρουστά, φλογέρα, το συγκρότημα Ρrimavera en Salonico- έξι ωραίοι μουσικοί-, η Τυνήσια τραγουδίστρια Λάμια Μπεντιούι, η νεαρή Μάρθα Μαυροείδη και η Γιαννάτου έδωσαν ένα κοντσέρτο με τραγούδια από τη Μεσόγειο και τα Βαλκάνια. Ένα σύνολο πολύ συγχρονισμένο, με εκλεκτικές συγγένειες, με προσωπικότητα και κοινά μουσικά ενδιαφέροντα. Η Σαβίνα Γιαννάτου, που εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο αρχαίο θεατράκι της Παλιάς Επιδαύρου, έδειχνε σαν να βρίσκεται στην αυλή της. Ντυμένη με ζεστά γήινα χρώματα, κινήθηκε χαλαρά, με ευγενική οικειότητα στην ορχήστρα, τραγούδησε καθαρά κι ευαίσθητα τα τραγούδια της, έδωσε χώρο στους συνεργάτες της κι όλοι μαζί μάς ταξίδεψαν μελωδικά στις γειτονικές μας χώρες.

Ένα έθνικ πρόγραμμα με λίγα ελληνικά και περισσότερα βουλγάρικα, αλβανικά, ισραηλίτικα κι αραβικά τραγούδια, μελωδικό και μακρόσυρτο (διήρκεσε μιάμιση ώρα χωρίς διάλειμμα). Κάτω από τον γενικό τίτλο «Γη που δεν ακούς», οι ήχοι είχαν το ήθος της μελωδίας και του στίχου τους. Λόγια για την αγάπη, αγάπη για τη φύση, για τα γεγονότα της ζωής, της κάθε μέρας, που τα ακούγαμε σαν ποιήματα, πριν από τις ερμηνείες των τραγουδιών: «Αν ο ουρανός ήταν στη γη, θα τον έχτιζαν κι αυτόν». Μια άλλου είδους γοητεία, απλή, «ήσυχη», λιγάκι μελαγχολική.

Η Σαβίνα Γιαννάτου και το γκρουπ Ρrimavera en Salonico, συνεργάτες από χρόνια, συντονισμένοι σε ημιτόνια, συνεργάστηκαν με την ίδια κατανόηση, το ίδιο ήθος και ύφος, με τις δύο τραγουδίστριες, την Τυνήσια Λάμια Μπεντιούι, που είχε αναλάβει το αραβικό μέρος και τη Μάρθα Μαυροείδη, εξαιρετική στα βουλγάρικα, κι όλοι μαζί προσέφεραν στο κοινό του μισογεμάτου θεάτρου μια εύθραυστη συναυλία, με διφωνίες, τριφωνίες (οι ενορχηστρώσεις έγιναν από τον Κώστα Βόμβολο). Ε.Δ.Χ.