Σχέδια με σύμβαση

Δεν κινούνται έξω από τα προβλεπόμενα οι «ομάδες βιτρίνας» της Σούπερ Λίγκας. Αντιθέτως, όπως κάθε χρόνο τέτοιον καιρό, επιδιώκουν να ενισχύσουν το ρόστερ τους με ποδοσφαιριστές που αφενός θα έχουν τις ικανότητες να δυναμώσουν την ενδεκάδα αλλά και να δώσουν το κίνητρο στους οπαδούς της ομάδας να κλείσουν από τώρα θέση στο γήπεδο με την αγορά εισιτηρίου διαρκείας.

Όλα έχουν τη σημασία τους (και) στο ποδόσφαιρο αλλά υπάρχουν και κάποιες παράμετροι που δεν θα έπρεπε να αγνοούν οι αμέσως ενδιαφερόμενοι.

Καταρχήν το εφετινό καλοκαίρι θεωρείται «βουβό» για το ελληνικό ποδόσφαιρο αφού η εθνική μας ομάδα όχι μόνο δεν συγκέντρωσε τα φώτα δημοσιότητας στο τελευταίο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, αλλά υποχρεώθηκε σε διακοπή ρεύματος. Αλλιώς έπειθες πριν από τέσσερα χρόνια έναν καλό ξένο ποδοσφαιριστή να έρθει να παίξει μπάλα στη χώρα που κατέκτησε το τρόπαιο και με άλλον αέρα (για την ακρίβεια με μπουνάτσα θάλασσα) θα καθήσεις τώρα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Οι εξελίξιμοι αλλά και οι φιλόδοξοι ποδοσφαιριστές λαμβάνουν και αυτά τα πράγματα υπόψη τους, πέρα από την οικονομική προσφορά που μπορεί να είναι μεγάλη.

Όχι ότι οι σύλλογοι αξιοποίησαν την αίγλη που τους πρόσφερε απλόχερα η εθνική μας ομάδα το 2004. Για τον λόγο αυτό άλλωστε θα αρχίσουν την ευρωπαϊκή τους περιπέτεια πολύ νωρίτερα εφέτος, με τους γεμάτους άγχος προκριματικούς αγώνες. Έχουν κι αυτοί τις ευθύνες τους…

ΑΠΟ ΚΕΙ και πέρα οι τρεις μνηστήρες του τίτλου αναμένεται να ξεκινήσουν την κούρσα με αρκετά κοινά σημεία. Ένα από αυτά είναι ότι θα παραταχθούν με νέο προπονητή. Η ΑΕΚ έχει κάποιο προβάδισμα σε αυτόν τον τομέα με την έννοια ότι εμπιστεύτηκε τον Γιώργο Δώνη που γνωρίζει πολύ καλά την ελληνική πραγματικότητα ενώ ο Ολυμπιακός με τον Βαλβέρδε και ο Παναθηναϊκός με τον Τεν Κάτε θα επιδιώξουν κάτι διαφορετικό. Άλλο ένα κοινό τους χαρακτηριστικό είναι ότι και οι τρεις αναζητούν πολλούς ποδοσφαιριστές. Σύμφωνα με τους… πρόχειρους προϋπολογισμούς θα αποκτήσουν παίκτες για να αντικαταστήσουν τα 2/3 της ενδεκάδας τους, κάτι που αποδεικνύει και κάτι άλλο. Ότι οι προηγούμενες προσπάθειες δεν στέφθηκαν από επιτυχία. Ο Ολυμπιακός για παράδειγμα πέρυσι το καλοκαίρι αγόρασε 14 παίκτες και τον Γενάρη πρόσθεσε άλλους τρεις. Και εφέτος έχει αποκτήσει ήδη τους Γκαλίτσιο, Παπαδόπουλο, Κόβατς και Όσκαρ και ψάχνει για άλλους τέσσερις. Σύνολο οκτώ. Δεν είναι απίστευτο; ΣΤΟ ΙΔΙΟ μήκος κύματος κινείται και ο Παναθη ναϊκός που έχει συμφωνήσει με τους Κλέιτον και Χριστοδουλόπουλο, μιλάει για τους Πεγεράνο και Γκάμπριελ, έχει επιστρέψει τους Πετρόπουλο και Μάντζιο και θέλει κι έναν αμυντικό χαφ και έναν σέντερ φορ. Λογαριασμός όπως και να το κάνουμε.

Και η ΑΕΚ όμως έχει πάρει ήδη τους Σκόκο, Σαχά, Μαϊστόροβιτς και Ρίκκα και ψάχνει για ανασταλτικό μέσο και αριστερό μπακ. Διαπραγματεύεται για παράδειγμα την απόκτηση του Βενετίδη ενώ πέρυσι είχε πάρει με 800.000 ευρώ τον χρόνο τον Αρουαμπαρένα. Ο Ολυμπιακός πιέζει τώρα τον Λούα Λούα να πάει στο Κατάρ για να φέρει κάποιον άλλον και ο Παναθηναϊκός μετά τον Καραγκούνη και τον Ίβανσιτς πήρε και τους δύο μέσους που προαναφέραμε.

ΟΙ ΟΜΑΔΕΣ όμως μάλλον δεν φτιάχνονται με αυτές τις συνταγές. Θέλουν χρόνο και θέλουν και… μονιμότητα. Οι κινήσεις των συλλόγων μας αποδεικνύουν ότι βασίζονται στη λογική της ετήσιας σύμβασης και κάθε χρόνο αλλάζουν τους πρωταγωνιστές, είτε πετύχουν είτε όχι. Δεν είναι ποτέ δυνατόν να κάνεις κάθε χρόνο τόσο πολλές μεταγραφές. Κάποιες προσθήκες στον κορμό θα σου ήταν απαραίτητες υπό κανονικές συνθήκες αφού και οι παίκτες της… προηγούμενης σοδειάς είναι λογικό να μην έχουν προσαρμοστεί απόλυτα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα ώστε να αποδώσουν αυτά που αξίζουν, αν αξίζουν. Γιατί υπάρχει φυσικά και αυτό το λεπτό σημείο, όμως όλα τα λάθη της επιλογής χρεώνονται στον προπονητή που έφυγε και ο τωρινός μπορεί να συνεχίσει με τους καινούργιους. Μέχρι να έρθει ο επόμενος…