Ευρωμπαλικό

Ε-σπάνια

Όσο πολύ καιρό το ζητούσαν τόσο δίκαια τελικά το κατέκτησαν. Αιώνιοι υποτιμητές του εαυτού τους, οι Ισπανοί τον βρήκαν σ΄ αυτό το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και γι΄ αυτό το κατέκτησαν χωρίς να χρωστούν τίποτα σε κανέναν- εκτός φυσικά από τους παίκτες τους και με πιο χαλαρό τρόπο, στον προπονητή τους. Η καλή μέρα δεν φάνηκε αυτή τη φορά μόνο από το πρωί- όπως μέχρι τώρα σχεδόν πάντα γινόταν- αλλά ολοκληρώθηκε το φωτεινό βράδυ (του τελικού) περνώντας από το εκτυφλωτικό απόγευμα (του ημιτελικού) και το στεγνό απομεσήμερο (του ιταλικού προημιτελικού). Και έτσι ο πιο ζωντανός, ίσως, αυτή τη στιγμή λαός της Ευρώπης, ο πιο δυναμικός στραμμένος στο μέλλον, ακομπλεξάριστος, φιλευερωπαϊκός και ανοιχτός, βρήκε την ομάδα που του ταιριάζει- φρέσκια, τεχνική, με αυτοπεποίθηση, με φαντασία και βαθύ δέσιμο των παικτών- κι έφτασε στο Κύπελλο που του άξιζε.

Μια ωραία νικήτρια, που αντικατοπτρίζει αρκετά καλά και το πρόσωπο αυτής της διοργάνωσης- που, ας ελπίσουμε όχι τυχαία, ήταν και η πρώτη του νέου προέδρου της ΟΥΕΦΑ. Στο πρώτο ε.Π. (εποχής Πλατινί) Κύπελλο παίχτηκε ασύγκριτα καλύτερη μπάλα όχι μόνο από το τελευταίο ευρωπαϊκό της κ.σ.τ. (κοιμισμένου σουηδικού ταύρου) περιόδου, αλλά και από το ήδη βελτιωμένο Π.Κ. (απλώς Παγκόσμιο Κύπελλο) της Γερμανίας (και της Λιπ-ιταλίας). Στα γήπεδα της Αυστρίας και της Ελβετίας μπορεί να μην είδαμε συνταρακτικά πράγματα ούτε καν πολύ μεγάλα παιχνίδια (δεν υπήρξε το αντίστοιχο μιας Τσεχίας- Ολλανδίας του τελευταίου Ευρωπαϊκού ούτε μιας Ιταλίας- Γερμανίας του τελευταίου Παγκοσμίου), όμως στη μεγάλη πλειοψηφία των περιπτώσεων παίχτηκε ανοιχτή, ευχάριστη, επιθετική μπάλα (ημιτελικοί με οκτώ γκολ, ο ένας μάλιστα με τρία γκολ διαφορά, δεν είχαν υπάρξει ποτέ άλλοτε σε μεγάλη διοργάνωση). Και μπορεί να μην ξεπετάχτηκε το νέο μεγάλο αστέρι- ο Αρσάβιν θα καεί αν αφεθεί να τον ανεβάσουν στα σύννεφα πριν καν περάσει από τη γη-, όμως αρκετές ομάδες είχαν κατά διαστήματα γραμμές ολόκληρες που έδωσαν μια νέα γοητεία στο σύγχρονο ποδόσφαιρο (το κέντρο της Ισπανίας και της Πορτογαλίας, οι πλαγιοκοπήσεις της Γερμανίας, οι εναλλαγές της π.Χ. – προ Χίντινκ- Ολλανδίας και της π.ι.τ.- προ ισπανικού τυφώνα- Ρωσίας). Η εποχή Πλατινί, εκτός από ένα πιο γελαστό πρόσωπο για το ποδόσφαιρο- κάτι είναι ήδη κι αυτό-, μπορεί να προμηνύει λοιπόν και μια στροφή σε λιγότερο ρεαλισμό (τύπου Γερμανίας) και περισσότερο θέαμα (τύπου Ισπανίας).

Ο ίδιος ο τελικός κρίθηκε, απλούστατα, από την ποιότητα των ομάδων. Από τη στιγμή που οι Γερμανοί δεν κατάφεραν, στην αρχή, να φοβίσουν με τα κορμιά και την παρουσία τους, η πλάστιγγα έγειρε προς εκείνους που επέβαλαν τον ρυθμό, είχαν τη δυναμική και τις ευκαιρίες. Σχεδόν υπερβολικά άνετοι, ιδίως στο δεύτερο ημίχρονο, οι Ισπανοί ρίσκαραν, μη βάζοντας το δεύτερο γκολ, στο οποίο τόσες φορές πλησίασαν, να πληρώσουν, έστω από σύμπτωση, το περιώνυμο γερμανικό πείσμα. Σημάδι (αυτών) των καιρών, οι Γερμανοί όχι μόνο δεν ισοφάρισαν, αλλά ούτε καν απείλησαν. Η καλύτερη ομάδα του τουρνουά κέρδισε και το διασκέδασε- ίσως και με το θέαμα των ανήμπορων αντιπάλων της. Καλός οιωνός για το ποδόσφαιρο. Και αν κάποιοι λυπούνται που ο Μπάλακ έμεινε μια ακόμα φορά στα κρύα του τελικού, ας παρηγορηθούν με τη σκέψη ότι αυτό το λουτρό είχε ασφαλώς κάτι το καθαρτήριο.

Φιλαθλέων