[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ο πολύς προγραμματισμός κάνει κακό στην υγεία

Κοιτώ σκεπτική τη δερμάτινη φθαρμένη ατζέντα μου- γεμάτη σημειώσεις και υποσημειώσεις, μουντζουρωμένη με ορνιθοσκαλίσματα, χρονοδιαγράμματα και παραπομπές, έως και στις τελευταίες ημερομηνίες του προσεχούς Οκτωβρίου και Νοεμβρίου. Στις 5 του μηνός το ραντεβού με τον παιδοδοντίατρο, στις 9 η τελετή αποφοίτησης του γιου, στις 12 η σημαντική συνέντευξη με τον ξένο επιστήμονα (κλεισμένη προ πολλού), στις 16 τα γενέθλια της βαφτισιμιάς και στις 18 τα εγκαίνια του μαγαζιού του φίλου. Στις 21 οι ιατρικές εξετάσεις της μαμάς, στις 22 το ραντεβού στην τράπεζα, στις 25 το ετήσιο τσεκ απ- και πάει λέγοντας… Ο χορός των αγγαρειών και των «πρέπει» καλά κρατεί. Και ενδιάμεσα, τα στάνταρ: Κάθε Τρίτη και Πέμπτη σύσκεψη. Κάθε Κυριακή, Δευτέρα και Τετάρτη η βραδινή «λάντζα» της δουλειάς. Κάθε Σάββατο πρωί τα ψώνια, Κυριακή μεσημέρι η καθιερωμένη επίσκεψη στους γέροντες της οικογένειας. Όλα στη σειρά τους στο μπλοκάκι, κανένα κενό, καμία άδεια σελίδα. Όλα (φαινομενικά) τακτοποιημένα- αλλά μήπως και τόσο ανιαρά;

Ακόμα και οι διακοπές, 2 με 10 του άλλου μηνός, σημειωμένες εκεί στο «κουτάκι» τους. Τα εισιτήρια του γρήγορου πλοίου κλεισμένα με πιστωτική, ο κωδικός της κράτησης γραμμένος στη γωνία. Στις λευκές σελίδες στο τέλος, υπογραμμισμένα συντομογραφικά όσα δεν πρέπει να ξεχάσουμε να πάρουμε μαζί μας. Τελευταία, έχω βρει και άλλο, πιο γρήγορο τρόπο καταγραφής και οργάνωσης για τα άμεσα και επείγοντα: στην ατζέντα του κινητού, με κωδικούς που θα τρέλαιναν και την ΕΥΠ!

Τα παιδιά μάς κοιτούν με οίκτο. «Ο καιρός περνά πολύ εύκολα εάν τα προγραμματίζεις όλα. Γι΄ αυτό, αφήνω τα πράγματα να έρχονται χαλαρά», μου είπε σοβαρά, με τη σοφία της ηλικίας του ο νεοσσός μου. Οδηγώντας βιαστικά προς την επόμενη προγραμματισμένη συνάντηση, κοιτάζομαι κλεφτά και αυτοκριτικά στο καθρεφτάκι της πούδρας μου, μετρώντας το μέγεθος του μαζοχισμού μου. Μήπως είναι καιρός να «χάσω» την ατζέντα μου;