Ευρωμπαλικό

Μηδενάτσιο

Tα παλιά χρόνια υπήρχε το κατενάτσιο. Απλό στη σύλληψη, δύσκολο στην εκτέλεση: έπαιζες για να μη δεχτείς γκολ, με όλους τους παίκτες μαζεμένους πίσω από την μπάλα («κατένα» θα πει αλυσίδα). Άφηνες τον αντίπαλο να κάνει παιχνίδι, τον απέκρουες με κρύο αίμα και περίμενες να τον χτυπήσεις σε μία ή δύο αντεπιθέσεις. Η «μεγάλη» Ίντερ του Χερέρα δίδαξε το κατενάτσιο και κέρδισε τίτλους, η Εθνική Ιταλίας το υιοθέτησε γρήγορα, το έκανε σήμα κατατεθέν της και κέρδισε κι αυτή τίτλους. Το κατενάτσιο μισήθηκε (από τους φιλάθλους των άλλων χωρών) αλλά και θαυμάστηκε (από τους Ιταλούς και από κάποιους εστέτ της μπάλας). Δημιουργήθηκε έτσι η μεγάλη ιταλική ποδοσφαιρική σχολή: αν μπορείς να κερδίσεις με ένα μηδέν, μη βάλεις ποτέ δεύτερο γκολ. Η φιλοσοφία έμεινε, όμως η εφαρμογή της άλλαξε μέσα στον χρόνο: η μεγάλη στιγμή της Ιταλίας τον προηγούμενο αιώνα, η νίκη στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ισπανίας του 1982, άρχισε με κατενάτσιο (τρεις ισοπαλίες, οι δύο λευκές, στα τρία πρώτα παιχνίδια) και ολοκληρώθηκε με ένα είδος ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου α λα ιταλιάνα (οκτώ γκολ και υπέροχη μπάλα στα τρία επόμενα, μέχρι τη στέψη). Για την επόμενή της κατάκτηση, το 2006, η Ιταλία δεν είχε Ρόσι, Κόντι, Αντονιόνι, βασανίστηκε αρκετά μέχρι ν΄ αποφασίσει τι θα κάνει, αλλά στο μεγάλο της παιχνίδι, στον ημιτελικό με τη Γερμανία, ξέχασε το κατενάτσιο κι έπαιξε όπως στην Ισπανία. Με την άφιξη ενός προπονητή σαν τον Ντοναντόνι, που ως παίκτης είχε υπάρξει ο Κόντι της επόμενης μέρας, θα περίμενε κανείς το μάθημα να είχε γίνει κτήμα. Όμως σ΄ αυτό το Πανευρωπαϊκό και ιδίως στον προημιτελικό (που, καθόλου συμπτωματικά, ήταν με την Ισπανία), η Ιταλία αποφάσισε να εφεύρει το μηδενάτσιο.

H διαφορά του μηδενάτσιο από το κατενάτσιο είναι ότι στο πρώτο σκοτώνεις το ποδόσφαιρο, ενώ στο δεύτερο τον αντίπαλο. Στο μηδενάτσιο δεν δημιουργείς, ούτε καν καταστρέφεις, απλώς περιμένεις.

Πας για μηδέν όχι μόνο πίσω, αλλά και μπροστά. Αφού τα νοκ άουτ παιχνίδια κάπου καταλήγουν, αφού κάποιος τελικά προκρίνεται, ας καταλήξουμε στα πέναλτι κι ας προκριθούμε χάρη στον Μπουφόν: με βάση αυτή τη συλλογιστική οι Ιταλοί έκαναν μιάμιση φάση και μπετόν γύρω από τον Κιελίνι. Απέναντι σε μια σχεδόν εξίσου φοβισμένη Ισπανία, κατάφεραν το σχεδόν ακατόρθωτο: ν΄ αποκλειστούν χωρίς να παίξουν. Ο Χερέρα θα γύρναγε στον τάφο του, ο Μπεαρζότ θα έκλεινε την τηλεόραση στον δικό του, ο Λίπι θα μόρφαζε ετοιμάζοντας τις βαλίτσες του κι ο θεός της μπάλας δεν θα μπορούσε, ακόμα και τούτη την καταραμένη για τους Ισπανούς 22η Ιουνίου, παρά να πάρει, πριν από τα πέναλτι, την απόφασή του. Η αναζήτηση του μηδενός καμιά φορά οδηγεί στο μείον. Ιδίως όταν συνδυάζεται με ποδοσφαιρική ύβρι.

Φιλαθλέων