Κόντρες γενεών για τα εγγόνια

Ώρα 12.30, το κουδούνι της εξώπορτας χτυπάει και η μικρή Εύα τρέχει ανυπόμονα να ανοίξει την πόρτα. «Είναι η γιαγιά και ήρθε για μένα» φωνάζει με χαρά. «Αυτό συμβαίνει κάθε φορά που ξέρει ότι η γιαγιά Βούλα έρχεται σπίτι», λέει στα «ΝΕΑ» η μητέρα της κ. Βίκυ Παπαγεωργάκη.

Η εικόνα είναι συνηθισμένη για τις περισσότερες ελληνικές οικογένειες. Παππούδες και γιαγιάδες, είτε βρίσκονται κοντά είτε μακριά, είναι η αδυναμία των μικρών παιδιών. Οι λόγοι της ιδιαίτερης αυτής σχέσης είναι πολλοί αλλά όλοι έχουν κοινό παρονομαστή το γεγονός ότι συνήθως τούς κάνουν όλα τα χατίρια. Αυτό όμως συχνά δημιουργεί προβλήματα στους γονείς, οι οποίοι επιφορτισμένοι με τη σωστή ανατροφή προσπαθούν να είναι πιο αυστηροί και αναγκάζονται να παίζουν τον ρόλο του «κακού» στα μάτια των παιδιών. «Δεν μπορώ να πω όχι στην Εύα. Όταν το σκέφτομαι εκ των υστέρων, καταλήγω τις περισσότερες φορές στο συμπέρασμα ότι δεν έπρεπε να της κάνω κάποιο χατίρι και πως οι γονείς

ΤΑ ΧΑΤΙΡΙΑ

Τα παιδιά βλέπουν τους παππούδες ως συμμάχους και συχνά προσπαθούν να επωφεληθούν ζητώντας χατίρια

της είχαν δίκιο που μου το επισήμαναν» σημειώνει η κ. Βούλα Παπαγεωργάκη. «Βέβαια, έχω άλλοθι ότι θα την φτιάξουν αυτοί, αφού ο ρόλος της γιαγιάς είναι να είναι ελαστική» προσθέτει.

«Όταν είναι μπροστά γιαγιά ή παππούς, είτε είναι οι δικοί μου γονείς είτε του συζύγου μου, η μικρή κάνει τις πιο πολλές αταξίες, αφού νιώθει ότι έχει ένα σύμμαχο στην παρατήρηση που μπορεί να της κάνουμε εγώ ή ο πατέρας της» σημειώνει η κ. Βίκυ Παπαγεωργάκη.

«Διπλά μηνύματα»
Όπως σημειώνει η ψυχολόγος και οικογενειακή σύμβουλος κ. Θεοδώρα Μίνου, «παππούς και γιαγιά είναι παραδοσιακές φιγούρες, αναγκαίες για τη διαπαιδαγώγηση υγιών και ευτυχισμένων παιδιών. Όμως μπορούν να δημιουργήσουν πρόβλημα αν οι συμπεριφορές τους δεν συμβαδίζουν με την ανατροφή που έχει επιλέξει το νέο ζευγάρι για το παιδί του». Το κυριότερο είναι τα «διπλά μηνύματα» σύμφωνα με την κ. Μίνου. «Αν για παράδειγμα ο παππούς δίνει κρυφά σοκολάτες στο παιδί, ενώ οι γονείς προσπαθούν να του μάθουν να τρώει φρούτα, τότε αυτό μπερδεύεται και δεν μπορεί να αντιληφθεί τι είναι σωστό και τι λάθος» επισημαίνει η ψυχολόγος. Το αποτέλεσμα είναι να μη μαθαίνουν από μικρή ηλικία την έννοια των ορίων αλλά και της επιτρεπτής κοινωνικής συμπεριφοράς. Βέβαια, όπως επισημαίνει, το γεγονός ότι οι γονείς έχουν κατευθυντήριο ρόλο και οι παππούδες προσφέρουν μια ανοιχτή αγκαλιά δεν δημιουργεί εξ ορισμού πρόβλημα. Αντιθέτως συμβάλλει στην ισορροπία των παιδιών και τους δίνει καλά παραδείγματα διαφορετικών ρόλων. «Το παιδί μαθαίνει τον σεβασμό και μέσα από τη συναναστροφή των γονιών του με τους δικούς του αρχίζει να εκτιμά ρόλους που δεν θα υποδυθεί άμεσα» λέει. Επιπλέον η ασφάλεια που εμπνέει ο παππούς στο δικό του παιδί περνάει αυτόματα και στο εγγόνι, το οποίο νιώθει ασφαλές ακόμη και όταν λείπουν οι γονείς του.


Σημαντική βοήθεια για τα ζευγάρια

ΠΕΡΑ ΑΠΟ τη συνεισφορά σε επίπεδο ψυχολογίας και συναισθημάτων, αρκετές γιαγιάδες, αλλά και παππούδες, συμβάλλουν και πρακτικά στην ανατροφή προσφέροντας βοήθεια στην οικογένεια. Κρατούν τα παιδιά όταν οι γονείς λείπουν στη δουλειά ή θέλουν να βγουν έξω, μαγειρεύουν, και σε κάποιες περιπτώσεις δίνουν και οικονομική βοήθεια σε ζευγάρια που τα βγάζουν δύσκολα πέρα ή σε μονογονεϊκές οικογένειες. «Αν και έχω κοπέλα που φυλάει την Εύα, όταν βγαίνουμε εννοείται ότι προτιμώ να την αφήσω με τη γιαγιά, η οποία άλλωστε μπορεί να ακυρώσει όλο το πρόγραμμά της για να την κρατήσει» λέει η κ. Βίκυ Παπαγεωργάκη, τονίζοντας την ασφάλεια που νιώθει όταν ξέρει ότι η μικρή Εύα είναι σε καλά χέρια.

Βέβαια, σύμφωνα με την κοινωνιολόγο- ερευνήτρια του ΕΚΚΕ κ. Λάουρα Αλιμπράντη, «η τρίτη ηλικία βοηθά πλέον ενεργά την οικογένεια αλλά όχι με τη μορφή που γνωρίζαμε αρκετά χρόνια πριν. Πλέον η προσφορά δεν είναι 100% και αυτό γιατί πρώτον, δεν μένουν μαζί και δεύτερον, έχουν την οικονομική άνεση να κάνουν πράγματα για τον εαυτό τους». Ο ρόλος του παππού και της γιαγιάς έχει υποστεί αλλαγές, έχει προσαρμοστεί στον σύγχρονο τρόπο ζωής και πλέον τα άτομα της τρίτης ηλικίας συνδυάζουν την προσφορά στην οικογένεια με την αυτονομία τους. Οι περισσότεροι επιλέγουν να συνεισφέρουν μεν, αλλά παράλληλα να ζουν τη ζωή τους.