Κατα-δίκη

O τρόπος που αντιμετωπίζει την αθλητική αποτυχία κάθε χώρα (οι φίλαθλοι, ο Τύπος, ακόμα και η μη ενδιαφερόμενη «κοινή γνώμη») είναι πολύ περισσότερο αποκαλυπτικός από τον τρόπο που αντιμετωπίζει ενδεχόμενη επιτυχία. Πρώτον, γιατί την επιτυχία την υποδέχονται όλοι (ακόμα και οι Ολλανδοί- αλλά δεν είναι εύκολο να συγκρατηθείς όταν ρίχνεις εφτά γκολ στους δύο τελευταίους φιναλίστ του Παγκοσμίου Κυπέλλου) σχεδόν με πανομοιότυπο τρόπο: με κραυγές θριάμβου που ελάχιστη σχέση έχουν με τον αθλητισμό και μεγάλη με τον εθνικισμό. Και δεύτερον, γιατί σε κάθε μεγάλη διοργάνωση όσοι αποτυγχάνουν είναι πολύ περισσότεροι απ΄ όσους δίκαια ή άδικα καταφέρνουν κάτι σπουδαίο- κι έτσι το εθνικό δείγμα είναι πάντα μεγαλύτερο και χαρακτηριστικότερο.

Είναι αλήθεια, επίσης, ότι διαφορετικά φέρεσαι στην αποτυχία αν την περίμενες ή αν- και πάλι δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα- είχες διαφορετικές προσδοκίες ή επίγνωση των δυνατοτήτων της ομάδας σου. Σε τούτο το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα υπήρξαν ήδη τέσσερις μεγάλες αποτυχίες- άσχετα αν η μία μπορεί να γλιτώσει τον αποκλεισμό την τελευταία στιγμή, ενώ κι άλλες θα προστεθούν με το κλείσιμο του πρώτου γύρου. Τρεις είχαν δείξει αδικαιολόγητη αλαζονεία- και η πτώση συνοδεύτηκε από αδικαιολόγητο οδυρμό. Η μία που το περίμενε είχε απλώς την ατυχία να παίζει σπίτι της.

Στη Γαλλία και στην Ιταλία έχει ήδη στηθεί δίκη πριν από το μεταξύ τους ματς, που θα δει μία, ίσως και τις δύο να αποκλείονται. Πραγματική δίκη αλλά με προειλημμένη απόφαση. Πρώτο θέμα στις κυριακάτικες εφημερίδες της Γαλλίας (μαζί με το καινούργιο άλμπουμ της Κάρλα Μπρούνι, που κι αυτό δεν έχει ακόμα κυκλοφορήσει) το «Βατερλώ» (η λέξη φυσικά δεν χρησιμοποιείται) της Εθνικής του Ντομενέκ, οι λάθος επιλογές παικτών, η μεταξύ τους διχόνοια (που αποκαλύφτηκε συμπτωματικά τις τρεις τελευταίες ημέρες), η μεταφορά ενός «έθνους σε παρακμή». Μόνο ο δύστυχος ο Ντεσάν τόλμησε να γράψει στη «Μοντ»- κι έπεσαν να τον φάνε- ότι με την Ολλανδία η ομάδα (εκτός από την άμυνα) ήταν βελτιωμένη, ότι έκανε πολλές ευκαιρίες και ότι έχασε επειδή υπάρχουν μέρες που χάνεις. Ακόμα χειρότερα τα πράγματα στους πρωταθλητές κόσμου. Ένας Μπουφόν και είκοσι πτώματα, αυτή είναι η ομόφωνη ετυμηγορία στον Τύπο και στα καφενεία (καθώς η Ιταλία, όπως είναι γνωστό, διαθέτει 50 εκατομμύρια προπονητές που δεν δέχονται παρά μόνο τη νίκη). Έντεκα εκατομμύρια γκρινιάρηδες προπονητές διαθέτει κι η χώρα μας, η τόσο γρήγορη στο να επικαλεστεί εθνικές τραγωδίες και τόσο δύσπιστη μπροστά στο αυτονόητο: οι δυνάμεις μας είναι αυτές που δείξαμε με τη Ρωσία, η μαχητικότητα και η περηφάνια μας δεν μας αρκούν για ν΄ ανταγωνιστούμε (για άλλη μια φορά) την πραγματική ποδοσφαιρική ελίτ. Δεν είπαμε να κάνουμε σαν τους Ελβετούς που υπερέβαλαν σε ταπεινοφροσύνη («αξίζαμε άραγε να διοργανώσουμε αυτό το τουρνουά;») αλλά λίγο περισσότερη αυτοσυγκράτηση δεν θα έβλαπτε. Τουλάχιστον από σεβασμό στη μνήμη του θαύματος της Πορτογαλίας.

Κάτι που δεν ισχύει για τους Τσέχους, οι οποίοι δεν έχουν ακόμη καταλάβει πώς έχασαν από τους πανάξιους Τούρκους, ή τους Αυστριακούς που τουλάχιστον έκαναν τους Γερμανούς να μοιάζουν απολύτως θνητοί.

Φιλαθλέων