Αυξάνονται τα ποσοστά της παιδικής φτώχειας στην Ελλάδα

ΣΕ 380.000

υπολογίζονται τα παιδιά έως 15 ετών και σε 450.000 τα παιδιά έως 17 ετών που ζουν σε φτωχά νοικοκυριά σήμερα στην Ελλάδα και ο αριθμός αυτός βαίνει αυξανόμενος τα τελευταία χρόνια, όπως δείχνει μελέτη που δημοσιεύεται στο τελευταίο Οικονομικό Δελτίο της Τραπέζης της Ελλάδος.

Σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει στην υπόλοιπη Ευρώπη κατά μέσον όρο, όπου το ποσοστό της παιδικής φτώχειας μειώθηκε μεταξύ 1996 και 2006 από 19% σε 18% για τις ηλικίες έως 15 ετών, στην Ελλάδα η μελέτη δείχνει ότι αυτό αυξήθηκε από 19% σε 22%. Έτσι, το ποσοστό της παιδικής φτώχειας ξεπερνά το ποσοστό της φτώχειας του συνόλου του πληθυσμού που βρίσκεται στο 20%-21%. Η αύξηση υπήρξε ιδιαίτερα έντονη το 2006, αφού από 19% που ήταν το ποσοστό το 2005, έπειτα από μικρές διακυμάνσεις τα προηγούμενα χρόνια, αυξήθηκε μέσα σε έναν χρόνο κατά 3 ποσοστιαίες μονάδες. Έτσι, το ποσοστό της παιδικής φτώχειας είναι πλέον στην Ελλάδα από τα υψηλότερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση των 15 παλαιών κρατών-μελών, με μόνο την Ισπανία, την Ιταλία και το Ηνωμένο Βασίλειο να προηγούνται.

Όπως επισημαίνει ο μελετητής κ. Θεόδωρος Μητράκος, η παιδική φτώχεια εμφανίζεται σε μεγαλύτερα ποσοστά στις εξής κατηγορίες: στις οικογένειες με έναν μόνο γονέα (τότε τα ποσοστά παιδικής φτώχειας φτάνουν το 30%), στις οικογένειες με πολλά παιδιά (38% σε όσους έχουν 3 παιδιά και περισσότερα), στους οικονομικούς μετανάστες, στους ανέργους, καθώς και στις οικογένειες με χαμηλό επίπεδο μόρφωσης των γονέων. Πάντως, αν η παιδική φτώχεια υπολογισθεί όχι με βάση το οικογενειακό εισόδημα, αλλά με βάση την κατανάλωση, τα ποσοστά παιδικής φτώχειας στην Ελλάδα εμφανίζονται πολύ χαμηλότερα και συγκεκριμένα πέφτουν στο 11,2%. Αυτό υποδηλώνει, σύμφωνα με τον μελετητή, ότι τα νεαρά ζευγάρια, προκειμένου να διατηρήσουν υψηλό το βιοτικό επίπεδο των παιδιών τους, καταφεύγουν σε δανεισμό, εκποίηση περιουσιακών στοιχείων και άλλες τέτοιες μεθόδους. Η προσπάθεια αυτή υποστηρίζεται συχνά από το ευρύτερο οικογενειακό περιβάλλον, το οποίο άλλωστε συνεισφέρει και με άλλους τρόπους όπως παραχωρώντας δωρεάν στέγη ή με άμεσες οικονομικές ενισχύσεις.

Ο συγγραφέας παρατηρεί εξάλλου ότι η συμβολή του κράτους στον περιορισμό του προβλήματος είναι ελάχιστη, καθώς οι προβλεπόμενες ενισχύσεις είναι και περιορισμένες και όχι στοχευμένες στους φτωχούς αλλά στο σύνολο π.χ. των πολυτέκνων.