Φιλαθλέων

Μεσόγειος

Το πρώτο παιχνίδι της Εθνικής σ΄ αυτό το πρώτο μ.θ. πανευρωπαϊκό (μετά το θαύμα) έμελλε να το δω στη Νάπολι. Η Ευρώπη χωρίς σύνορα είναι ακριβώς αυτό: να βλέπεις τη χώρα σου σε μια ξένη χώρα και να αισθάνεσαι σπίτι σου- ιδίως με τους Ιταλούς που κλαίνε ακόμα τη δική τους ομάδα και έχουν κάθε διάθεση να στηρίξουν την ούνα ράτσα. Στους πρόποδες του Βεζούβιου, λοιπόν, στην πόλη του Μαραντόνα και των σπουπιδιών, δίπλα στη θάλασσα κι απέναντι από τα βουνά, σε μια καθαρά μεσογειακή ατμόσφαιρα, τόσο διαφορετική από τις βροχές της Αυστρίας, θα βλέπαμε αν αυτή η μέρα- και ο τέταρτος όμιλος- θα ήταν η μέρα της Μεσογείου. Και το είδαμε πρώτα με την Ισπανία.

Αιώνια ωραία ομάδα κι αιώνια αποτυχημένη στις μεγάλες διοργανώσεις, οι κόκκινοι του Αραγουές (του πιο γέρου, του πιο ιδιόρρυθμου, αλλά και του πιο πιστού στις ιδέες του προπονητή του Πανευρωπαϊκού Πρωταθλήματος) άφησαν κι αυτοί, μετά την Πορτογαλία και την Ολλανδία, αλλά ακόμα περισσότερο από εκείνες, το ίχνος τους στην πρώτη αγωνιστική. Αφού ξεπέρασαν το καλό ξεκίνημα των Ρώσων επέβαλαν μάλλον άνετα αυτό το α λα (καλή) Μπάρτσα παιχνίδι τους, που είναι τόσο όμορφο και τόσο αποτελεσματικό. Η μπάλα κάτω και προς τα μπροστά, οι επιθετικοί γρήγοροι και τεχνίτες, ο ρυθμός κοιμίζει και μετά δαγκώνει. Μόνο μικρο-πρόβλημα η ασταθής άμυνα (αλλά την καλύπτει ο μέγας Ίκερ) και βέβαια, ξανά ερωτηματικό των ερωτηματικών, ο φόβος μπροστά στην επιτυχία. Αν και ο Βίγια έχει άλλη γνώμη.

Η άλλη μεσογειακή χώρα του ομίλου, η Ελλάδα, δεν είναι στην πραγματικότητα τόσο μεσογειακή από τότε που την ανέλαβε, και την ανέστησε, ο Ρεχάγκελ. Κόντρα στη Σουηδία προσπάθησε να παίξει όπως στην Πορτογαλία. Και για ένα ημίχρονο τα κατάφερε.

Όμως στο ποδόσφαιρο δεν είναι εύκολο να παίξεις για μια φάση, τέσσερα χρόνια αφότου έπαιξες για μια φάση. Οι παίκτες του Ρεχάγκελ πάλεψαν. Αλλά χωρίς τη βοήθεια της τύχης- και κάποια φορά η τύχη θα τους γύριζε την πλάτη- κάποτε θα υπέκυπταν όταν ο αντίπαλος θα ήταν- έστω λίγο- πιο δημιουργικός. Κι όταν τουλάχιστον θα έκανε μια μαγεία τύπου Ιμπραήμοβιτς προσπαθώντας πάση θυσία να επαναλάβει τον εαυτό της, η Ελλάδα του θα έχανε- έστω προσωρινά.

Τελικά δεν ήταν ανάρμοστο που το παιχνίδι αυτό το έζησα στην πόλη όπου υπάρχει ένας κανόνας: ότι δεν υπάρχει κανόνας.