Εναλλακτικά Η μεγάλη ανατριχίλα

ΟΙ ΒΕΤΕΡΑΝΟΙ της δημόσιας ζωής το ξέρουν. Η φθορά της διακυβέρνησης αρχίζει από την πρώτη στιγμή. Κάθε φορά που κάποιος κερδίζει τις εκλογές, αρχίζει ένα στόρι. Δεν ξέρουμε πώς θα εξελιχθεί και τι κεφάλαια περιλαμβάνει.

Ξέρουμε όμως το τέλος – που δεν είναι άλλο από την ήττα στις κάλπες και την απώλεια της εξουσίας.

Κωνσταντίνος Καραμανλής και Κώστας Σημίτης, θέλοντας να αποφύγουν το αναπόφευκτο, τερμάτισαν οι ίδιοιευσχήμως- την πρωθυπουργική τους θητεία. Αυτό όμως δεν βοήθησε τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ που έχασαν το 1981 και το 2004 αντίστοιχα. Κάτι που μας φέρνει σε ένα επίκαιρο ερώτημα.

Όταν η Ν.Δ. χάσει- με αρχηγό τον Κώστα Καραμανλή ή άλλο πρόσωπο-, από τι θα χάσει; Η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη έχασε από τον ΟΤΕ την ισχνή κοινοβουλευτική πλειοψηφία της. Εκατόν πενήντα δύο βουλευτές με το ζόρι έχει και η τρέχουσα κυβέρνηση. Κινδυνεύει όμως από τον ΟΤΕ; Ή απειλείται από κάτι άλλο;

ΥΠΟΥΡΓΟΙ και βουλευτές, κομματικοί και σύμβουλοι, ομοφωνούν σε δύο σημεία. Δεν φοβούνται το ΠΑΣΟΚ. Τρέμουν όμως την ακρίβεια. Και επαναλαμβάνουν την ίδια φράση: «Ο Σημίτης πέτυχε στα μεγάλα, αλλά έχασε από την καθημερινότητα».

Το 1992, ο πατέρας Μπους είχε κερδίσει τον πρώτο πόλεμο του Ιράκ και είχε τη λάμψη του Αμερικανού Προέδρου επί θητείας του οποίου κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση. Δεν ήξερε όμως τις τιμές των προϊόντων στα σούπερ μάρκετ. Ο Κλίντον, ένας κυβερνήτης από το Άρκανσο, μπλεγμένος σε διάφορα ροζ σκάνδαλα, τον κέρδισε με το σλόγκαν: «Είναι η οικονομία, ηλίθιε». Το μόνο που χρειάζεται κανείς να προσθέσει είναι ότι πρόκειται για τη μικροοικονομία. Τα μακροοικονομικά μεγέθη, ούτως ή άλλως, προσδιορίζονται από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα. Τα επιτόκια, ο πληθωρισμός, η ισοτιμία του ευρώ ορίζονται στη Φρανκφούρτη, όχι στην Αθήνα.

ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ να κάνει η κυβέρνηση για την ακρίβεια; Πολλά και απολύτως τίποτε. Ο Καραμανλής στηρίζει τον Φώλια. Ο Φώλιας είναι άνθρωπος της αγοράς. Αλλά η αγορά έχει ατελείωτους τρόπους να ανεβάζει τις τιμές. Και όταν ανεβαίνουν οι τιμές, πέφτουν τα νούμερα των κυβερνήσεων στις δημοσκοπήσεις. Συνέβη και στη Γαλλία. Πέρσι τέτοια εποχή ο Σαρκοζί εξελέγη θριαμβευτικά με 53%. Είχε υποσχεθεί να επαναφέρει- «έστω και με τα δόντια»- την αγοραστική δύναμη των Γάλλων. «Περισσότερη δουλειά, περισσότερα χρήματα» ήταν το σλόγκαν του. Δεν το πέτυχε. Και τώρα ψάχνει να βρει το ποσοστό της δημοτικότητάς του. Από 70% έπεσε στα όρια του 30% μέσα σε δώδεκα μήνες.

Κάπως έτσι η Ν.Δ. ζει τη μεγάλη ανατριχίλα των ανατιμήσεων.