[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Η σοκολάτα

H ώρα της σοκολατίτσας κάθε απόγευμα που οδεύω για το σπίτι είναι μεγάλη χαρά. Μέχρι να βάλω στο στόμα μου το πρώτο κομματάκι… Κάνω δίαιτα (προσπαθώ) και η πάλη του καλού και του κακού εντός μου, έχει χρώμα σκούρο καφέ και άρωμα αμυγδάλου. Το πνεύμα πρόθυμο να αντισταθεί μεν, η σάρκα όμως…. Θα πεις, σιγά το ζήτημα, για να το συζητάς. Το συζητάω γιατί τη δίαιτα τη σκεφτόμουν από καιρό, κι έλεγα, άσ΄ το, δεν έχει έρθει ακόμα η κατάλληλη στιγμή, όταν θα έρθει θα το καταλάβεις πρώτη. Θα σηκωθείς μια μέρα και θα είσαι βράχος. Βράχος είπακι έκανα κι έναν μορφασμό στον καθρέφτη. Κοροϊδεύοντας βέβαια. «Όταν θέλουμε, μπορούμε τα πάντα»- κι έτεινα και το δάκτυλο στο είδωλό μου, όπως έκανα παλιά, στο εφηβικό μου δωμάτιο, με τον θείο Σαμ να με κοιτάζει από ψηλά, μέσα από την τρέντι (για την εποχή) αμερικανική αφίσα. Τώρα σκάω στα γέλια, επί τόπου- η ψωνάρα.

Κι αυτός ο συνειρμός με τον μπάρμπα τον Αμερικανό, μπορεί να ακούγεται γελοίος, αλλά δεν είναι τυχαίος. Η περιβόητη αφίσα και το διεισδυτικό βλέμμα του θειούλη που καλούσε τα Αμερικανάκια να καταταγούν, συγκέντρωνε όλη τη θετική φόρα της δυναμικής, αλλά ανυποψίαστης νεαρής: «Κομμένο το χέρι από το τηλέφωνο», τον έβλεπα να μου λέει. «Δεν θα πάρεις, κατάλαβες;». Αμ δε. Βουρ στη… σοκολάτα η καλή σου. Σαν υπνωτισμένη, σαν να μην ήμουν εγώ. Την καρδιά μου μόνο θυμάμαι να κτυπάει δυνατά και τις τύψεις να καραδοκούν στη γωνία. Και τον Σαμ με το βλοσυρό του βλέμμα να με βρίζει μετά (όπως τώρα που με βρίζει το χρωματιστό χαρτί στην τσέπη μου). Και ιδού η σύμπτωση (και όχι το Σύμπαν που συνωμοτεί). Μέσα από τον σωρό των βιβλίων που τυχαίνει να ανοίγω τελευταία, πέφτω πάνω σε ένα του Οrtega y Gasset, 1883-1955 (Εκδ. Ροές).

«Το μεγαλύτερο λάθος από την Αναγέννηση μέχρι σήμερα ήταν η καρτεσιανή πίστη ότι ζούμε χάρη στη συνείδησή μας», έγραφε ο Ισπανός φιλόσοφος το 1927. «Χάρη σ΄ αυτό το μικρό μέρος τού είναι μας που αντιλαμβανόμαστε καθαρά» (…) «Στην ουσία ζούμε χάρη σε μια παράλογη ζωή που εκβάλλει στη συνείδηση προερχόμενη από το αόρατο βάθος που είμαστε στην πραγματικότητα». Εμ πες τα καλέ μου κύριε…