[ ΕΓΡΑΨΑΝ ] Αντώνης Καρακούσης

(ο αρθρογράφος,για την ακρίβεια)

Αν δεν μας απατά η μνήμη, το κόμμα που τώρα εκπροσωπεί ο κ. Ρουσόπουλος ήλθε στην εξουσία ευαγγελιζόμενο την ελευθέρωση της αγοράς και την ισχυροποίηση της Επιτροπής Ανταγωνισμού, η οποία υποτίθεται θα απάλλασσε τη χώρα από τα καταδυναστευτικά ολιγοπώλια που καταχρώνται τη δεσπόζουσα θέση και κερδίζουν ασύστολα. Αυτά έλεγαν οι νεοδημοκράτες το 2000 αντιπολιτευόμενοι τον κ. Σημίτη, ίσες ευκαιρίες υποσχέθηκε ο κ. Πρωθυπουργός το 2004, στον ανταγωνισμό ορκίστηκε ο πρώτος αρμόδιος υφυπουργός Εμπορίου κ. Γιάννης Παπαθανασίου.

Τέσσερα χρόνια μετά, η Επιτροπή Ανταγωνισμού φέρει το στίγμα της συναλλαγής των «κουμπάρων», τα ολιγοπώλια ζουν και βασιλεύουν και τα καρτέλ ούτε που νοιάζονται να κρυφτούν. Υπάρχουν παραδείγματα κραυγαλέα, αντιληπτά από τον καθένα. Κυρίαρχο, αυτό των ποτών και των αναψυκτικών. Όσοι ζουν σ΄ αυτή τη χώρα, όσοι πάνε σε χώρους μαζικής εστίασης, διαπιστώνουν χωρίς μεγάλη προσπάθεια ότι παντού, μα παντού, κυριαρχούν έξι σήματα. Το αναψυκτικό που υπάρχει παντού είναι η «Coca-Cola», τα νερά που σερβίρονται επίσης παντού είναι «Αύρα» και «Ιόλη», οι μπίρες που δεν λείπουν από κανένα μαγαζί είναι η «Αmstel» και η «Ηeineken» και το ούζο που τις συνοδεύει είναι «Πλωμάρι».

Πώς, αλήθεια, συμβαίνει; Το μυστικό είναι απλό. Όλα διακινούνται από το αυτό συνεργαζόμενο δίκτυο διανομής. Άλλο σήμα δεν χωρά σ΄ αυτό το καρτέλ. Μόνο οι συμβιβασμένες με το συγκεκριμένο δίκτυο διανομής επιχειρήσεις μπορούν να διαθέσουν κατά περίπτωση τα προϊόντα τους. Καμία άλλη. Γι΄ αυτό και δεν μπορεί να σταθεί ανεξάρτητος παραγωγός μπίρας, αναψυκτικών, νερών και γενικά ποτών στη χώρα.

Όποιος δεν γνωρίζει τα παραπάνω είναι απλά άσχετος. Αγνοεί τα βασικά, δεν μπορεί να ομιλεί για την ακρίβεια και τις τιμές.

(«Το Βήμα»)