«Τα πολλά χρήματα σκοτώνουν το πάθος»

«Όταν απέκτησα την κόρη μου, την αγάπησα τόσο πολύ που και στην ιδέα και μόνο πως θα την άφηνα μόνη της αρρώσταινα. Δούλεψα πάρα πολύ από τα 20 μέχρι τα 30 μου. Νομίζω πως είχα καεί ώς ένα βαθμό… και ξαφνικά ήρθε αυτό το υπέροχο γεγονός στη ζωή μου και έχασα κάθε ενδιαφέρον για τη δουλειά.

Ήταν σαν να μου έφυγε το πάθος, δεν είχα διάθεση», λέει η Γκουίνεθ Πάλτροου. Ίσως με την ασφάλεια που της χάρισε το Όσκαρ που πήρε στα 26 της για τον «Ερωτευμένο Σαίξπηρ» και οι 21 ταινίες σε εννιά χρόνια.

Ίσως επειδή θέλει να κρατήσει με νύχια και με δόντια εκείνο που κυνηγούσε και δεν κατάφερνε: μια οικογένεια, την οποία δεν μπόρεσε να αποκτήσει ούτε με τον Μπραντ Πιτ ούτε με τον Μπεν Άφλεκ.

Τώρα επανακάμπτει στα κινηματογραφικά δρώμενα ύστερα από τρία χρόνια απουσίας (με εξαίρεση κάποιους καμέο ρόλους) με το «Ιron Μan», μια ταινία που δεν είχε τις απαιτήσεις των παλιών ταινιών που προσέφεραν στην Γκουίνεθ δόξα και χρήμα. «Το στούντιο βρισκόταν κοντά στο σπίτι και η νταντά μπορούσε να φέρνει τα παιδιά για να τρώμε μαζί το μεσημέρι, δεν δούλευα και πενθήμερο και πολλές φορές πήγαινα στα γυρίσματα από το μεσημέρι και μετά ώστε το πρωί να το περνώ μαζί τους», εξηγεί η 36χρονη ηθοποιός και σύζυγος του Κρις Μάρτιν, τραγουδιστή των Coldplay.

Τι κρατάει εκείνη από τους δικούς της γονείς; «Αισθάνομαι πολύ τυχερή για τη μόρφωση που πήρα. Οι γονείς μου ήταν πολύ έξυπνοι.

Ο πατέρας μου μού κατέστησε σαφές πως από τη στιγμή που άφησα το πανεπιστήμιο έπρεπε να τα βγάλω πέρα μόνη μου. Πάλεψα, δούλεψα ως σερβιτόρα και αγόραζα τα τσιγάρα μου με τα φιλοδωρήματα.

Παρ΄ όλ΄ αυτά πιστεύω πως το χειρότερο που μπορεί να κάνει ένας γονιός για το παιδί του είναι να του δώσει ένα μεγάλο χρηματικό ποσό στα 18 ή στα 21.

Είναι σαν να σκοτώνει το πάθος του». Όσο για το μέλλον της καριέρας της; Δεν φαίνεται να την απασχολεί και πολύ (ίσως επειδή δεν κέρδισε και λίγα ως μοντέλο για εταιρεία καλλυντικών την περίοδο της κινηματογραφικής της απουσίας).

«Είμαι τυχερή επειδή κατάφερα να κάνω αυτή τη δουλειά και αν με περιμένει όταν επιστρέψω, καλώς. Αν όχι, έζησα μια υπέροχη ζωή που ελάχιστοι άνθρωποι θα μπορούσαν να ζήσουν».