Θηλασμός και αντισύλληψη

Μία αναγνώστρια έγραψε προσφάτως στην εφημερίδα «Τάϊμς» του Λονδίνου για να ρωτήσει κατά πόσον είναι ασφαλές να ξαναμείνει έγκυος επτά ή οκτώ μήνες έπειτα από την απόκτηση της δεύτερης κόρης της, την οποία έχει πρόγραμμα να θηλάσει έως ότου κλείσει τους 6 μήνες.

Η νεαρή αυτή μητέρα είπε πως έχουν περάσει πέντε μήνες από τότε που γέννησε, δεν έχει ακόμη ανακτήσει την έμμηνο ρύση της, δεν εφαρμόζει κάποια μέθοδο αντισύλληψης και πιστεύει πως θα ανακτήσει την περίοδό της αμέσως μόλις πάψει να θηλάζει, όπως έγινε και στην πρώτη εγκυμοσύνη της.

Ωστόσο, ο θηλασμός δεν αποτελεί εγγυημένη μέθοδο αντισύλληψης. Το μόνο που έχουν δείξει οι έως τώρα μελέτες είναι πως μια νέα κύηση καθίσταται απίθανη εξαιτίας της έλλειψης ωορρηξίας, όταν μία γυναίκα θηλάζει το μωρό της όποτε αυτό το ζητά και εφόσον εκείνο το ζητά σε χρονικά διαστήματα κάτω των 4 ωρών. Όταν, όμως, το μωρό θηλάζει κάθε 4 ώρες ή περισσότερο, η ωορρηξία μπορεί να επανέλθει.

Οι δυνητικοί κίνδυνοι από μια νέα εγκυμοσύνη σε μια κατά τα άλλα υγιή «μικρομάνα» είναι λιγοστοί, αλλά υπάρχει διχογνωμία μεταξύ των ειδικών για το ποια είναι η ιδεώδης ηλικιακή διαφορά που πρέπει να έχουν τα αδέλφια μεταξύ τους. Ο στόχος πρέπει να είναι να γεννιούνται τα παιδιά αρκετά κοντά το ένα με το άλλο, ώστε να «δεθούν» σε ένα αρμονικό σύνολο.

Εντούτοις, δεν πρέπει να έχουν πολύ μικρή διαφορά ηλικίας, διότι σε τέτοια περίπτωση θα δημιουργηθεί ανταγωνισμός μεταξύ τους για την προσοχή των γονέων τους- και η αδελφική αντιζηλία, που ούτως ή άλλως αποτελεί υπαρκτό πρόβλημα, θα ενταθεί. Όταν το πρώτο αδελφάκι έχει μπει στη νηπιακή ηλικία είναι λιγότερο πιθανό να επιδείξει ακραία ζήλεια, καθώς θα ανοίγονται νέοι δρόμοι μπροστά του και η προσοχή του θα αποσπάται.

Οι «Τάϊμς» επισημαίνουν πως η απόσταση των τριών ετών από την απόκτηση του επόμενου παιδιού είναι ίσως η ενδεδειγμένη, όταν βεβαίως οι ηλικίες των γονέων το επιτρέπουν. Το να περάσουν δύο χρόνια μέχρι τη γέννηση του επόμενου παιδιού είναι σχεδόν εξίσου καλό, αλλά η απόκτηση παιδιών που χωρίζονται από λιγότερα από 2 χρόνια φαίνεται ότι δημιουργεί περισσότερα προβλήματα.

Όταν, όμως, η μητέρα φτάνει προς το τέλος της αναπαραγωγικής της ζωής, είναι πιθανό να μην έχει άλλη λύση.