Όταν πέφτει η αυλαία

Κι όμως, το πρωτάθλημα ανέδειξε πρωταγωνιστές. Πρόσωπα που προκάλεσαν συζητήσεις και έδειξαν ότι τα γεγονότα των τελευταίων ημερών αδίκησαν τους αληθινά κορυφαίους της περιόδου. Και ήταν, ομολογουμένως, αρκετοί.

Ο Ισμαέλ Μπλάνκο με τα 19 γκολ αναδείχθηκε κορυφαίος σκόρερ. Χωρίς να είναι «σούπερ πάστα», έδειξε να διαθέτει το ένστικτο του σκόρερ και «έγραψε» ορισμένα θεαματικά στιγμιότυπα στο πρωτάθλημα. Όπως το χθεσινό γκολ με ανάποδο ψαλίδι. Ο Αργεντινός ήταν «μυδράλιο»και ο άσος που ήρθε από το πουθενά…

Τούτο το πρωτάθλημα θα το θυμόμαστε ως τον τελευταίο χορό του Ζήκου. Από τον Παπάγου και την Ξάνθη, στην ΑΕΚ και από εκεί στο πριγκιπάτο και τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Δίδαξε μια σύγχρονη εκδοχή του αμυντικού χαφ με δύναμη, πάθος και αδιάκοπο μαρκάρισμα. Ο Ζήκος ξεπέρασε τα όριά του, αλλά δεν γιόρτασε τίτλο, μολονότι άξιζε αυτή τη διάκριση.

Και ο Ρίμπο; Πανηγύρισε το γκολ του με το δεξί, λες και κέρδισε τον τίτλο! Μα, μήπως περί αυτού δεν επρόκειτο; Ο Ριβάλντο με την κίνησή του έστειλε… SΜS στον Κόκκαλη. Γιατί ο ίδιος ένιωσε πως τήρησε την υπόσχεσή του απέναντι στον κόσμο της ΑΕΚ και (αγωνιστικά) έφερε τον τίτλο του πρωταθλητή. Στον Ολυμπιακό, γίνεται να ξεχάσουμε τον Τζόρτζεβιτς; Από τους λίγους της «τάξης του ΄72» που συνεχίζουν και δικαιούνται την προσοχή μας. Από το κώμα στην υπέρτατη διάκριση. Έγινε ξανά ο Τζόλε που αγάπησε ο κόσμος του Ολυμπιακού, ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης της ομάδας. Κοντά του, με τα γκολ απέναντι σε Λάρισα και Ηρακλή, ο Μήτρογλου έδειξε πως πρέπει να τον εμπιστευθούν. Σημαδεύει σωστά τα δίχτυα και κάνει γκολ τις ευκαιρίες που του δίδονται. Ένα… νιάτο ανάμεσα στην παλιά φρουρά του Ολυμπιακού, όπου ο κύριος εκπρόσωπος σε θετικές ενέργειες ήταν ο Νικοπολίδης.

Αντίθετα από τον Τζόρτζεβιτς που στα 36 του πήρε την απόφαση να παραμείνει στα γήπεδα, δύο συνομήλικοί του αποχώρησαν. Ο Πουρσανίδης, με σημαντική προσφορά στον Ολυμπιακό και στον Ηρακλή. Και φυσικά, ο Γιώργος Γεωργιάδης, αυτός ο σπουδαίος διεμβολιστής που κατέκτησε τα πάντατίτλους σε συλλογικό αλλά και σε εθνικό επίπεδο. Πώς να παραλείψουμε δύο χαρισματικούς σκόρερ; Ο μεν Ογκουνσότο κατέφθασε στο Ηράκλειο τον περασμένο χειμώνα και υπέγραψε τη μαντινάδα της σωτηρίας. Μεγαλύτερό του κατόρθωμα; Το γκολ που πέτυχε στις 22 Μαρτίου στο Περιστέρι. Γιατί με εκείνο το 2-1 ο Εργοτέλης δημιούργησε αξεπέραστο πρόβλημα στον Ατρόμητο και τελικά τον προσπέρασε στη βαθμολογία.

Ο δε Χούτος επιβεβαίωσε ότι με τη δύναμη της θέλησης, μπορεί κάποιος να καταφέρει τα πάντα. Με ή χωρίς τον Τζιμπούρ, ο Λάμπρος ήταν πράγματι οδοστρωτήρας. Δέκα γκολ σε μισό γύρο πρωταθλήματος, ελάχιστοι κυνηγοί στον κόσμο μπορούν να φτάσουν. Δεύτερη ευκαιρία να αγωνιστεί σε υψηλό επίπεδο και να διεκδικήσει θέση στην ομάδα όπου θα πάει στην Αυστρία, ζητεί ο Χούτος. Δεν είναι πολλά. Με την αξιοπρέπειά του χάρισε το εισιτήριο των αγώνων κατάταξης στον Πανιώνιο.

ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ να μη θυμόμαστε αυτό το πρωτάθλημα ως τη σεζόν της πλήρους εξαφάνισης του Νίνη; Ο Πεσέιρο ούτε χθες στη Θεσσαλονίκη χρησιμοποίησε βασικό τον σούπερ Σωτήρη. Κι ας έδειχνε να ποντάρει πάνω του σε όλη τη διάρκεια της εβδομάδας. Ακόμη και η εμπάθεια πρέπει να έχει ημερομηνία λήξης…

Φυσικά, δεν ξεχνάμε τους βοηθούς που έγιναν χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη- τον Κωστένογλου και τον Σεγκούρα- αλλά και τους τεχνικούς που εκτίναξαν το κασέ τους. Τον Δώνη που οδεύει προς την ΑΕΚ. Τον Ντούσκο και το γαϊτανάκι που στήνεται γύρω από το όνομά του. ΄Η τον Λίνεν, τον κόουτς που κρατά ψηλά για δεύτερη σεζόν τον Πανιώνιο. ΟΣΟΙ θετικοί πρωταγωνιστές, ωστόσο, και αν υπήρξαν, το πρωτάθλημα σημάδεψε ένας μετρίων δυνατοτήτων παίκτης: ο Βάλνερ! Το δικό του όνομά θα μπει δίπλα στην αγωνιστική περίοδο «2007-08». Και αυτό δεν είναι τιμητικό για όσους κινούν τα νήματα του ποδοσφαίρου.