Σπορ για «τολμηρούς» η ποδηλασία στην Αττική

«Προσπαθώ, όποτε μπορώ, να χρησιμοποιώ το ποδήλατό μου και ως μέσο μεταφοράς. Με βολεύει και στον χρόνο που χρειάζομαι στον δρόμο και φυσικά στο πάρκινγκ και σίγουρα όποτε μπορώ θα το χρησιμοποιώ», λέει στα «ΝΕΑ» ο κ. Γιάννης Σπίνουλας.

Παραδέχεται όμως ότι η ποδηλασία αποδεικνύεται ένα σπορ για «τολμηρούς» στην Αττική, αφού οι ποδηλατόδρομοι παραμένουν στα χαρτιά- αν και υπάρχουν μελέτες για τη δημιουργία δρόμων με ειδική κόκκινη σήμανση ή ποδηλατικών λωρίδων. Πέρα όμως από την έλλειψη υποδομών, όπως τονίζει, το κυριότερο και το μεγαλύτερο πρόβλημα με το οποίο έρχονται αντιμέτωποι οι ποδηλάτες είναι «η ασέβεια του Έλληνα οδηγού προς οτιδήποτε δεν είναι μηχανοκίνητο».

Η Αθήνα αποτελεί εξαίρεση στον ευρωπαϊκό κανόνα των πόλεων που δίνουν χώρο στο ποδήλατο και αναπτύσσουν άρτια δίκτυα ποδηλατοδρόμων. Πέρα από το Άμστερνταμ, όπου το 40% των μετακινήσεων γίνεται με τα πετάλια και άλλες πρωτεύουσες παρέχουν τις απαραίτητες υποδομές στους αναβάτες. Το Λονδίνο διαθέτει ήδη 460 χλμ. ποδηλατοδρόμων, που σύμφωνα με τους σχεδιασμούς το 2010 θα φτάσουν τα 800 χλμ., και το Παρίσι έχει φτάσει τα 371 χλμ. Επιπλέον «δεν υπάρχει η κατάλληλη ενημέρωση των πολιτών προκειμένου να αλλάξει η νοοτροπία τους απέναντι στους ποδηλάτες», τονίζει ο κ. Σπίνουλας.

Αρκετές είναι όμως οι επαρχιακές ελληνικές πόλεις που έχουν κατασκευάσει δίκτυα ποδηλατοδρόμων προκειμένου να εξυπηρετηθούν και να προφυλαχθούν όσοι επιθυμούν να χρησιμοποιήσουν τις δύο ρόδες. Καρδίτσα, Λάρισα, Κως και Μεσολόγγι είναι οι πρωτοπόρες πόλεις.

Πολλοί οι κίνδυνοι
Αποτέλεσμα της έλλειψης υποδομών είναι οι οπαδοί του ποδηλάτου, οι οποίοι αυξάνονται μέρα με τη μέρα, να αντιμετωπίζουν συχνά κινδύνους από τα σταθμευμένα αυτοκίνητα, την κακή κατασκευή των δρόμων και την κίνηση. Χαρακτηριστικό είναι ότι κάθε χρόνο διακομίζονται τραυματισμένα στα νοσοκομεία από ατυχήματα με ποδήλατο περίπου 13.000 παιδιά έως 14 ετών. Η πιο σημαντική συμβουλή που θα πρέπει να έχει κανείς στο μυαλό του- σύμφωνα με τον κ. Σπίνουλα- όταν χρησιμοποιεί το ποδήλατό του είναι «να μην οδηγεί παθητικά. Πρέπει να κάνει το παν για να φαίνεται, να λέει “είμαι κι εγώ εδώ, και διεκδικώ ένα κομμάτι του δρόμου”».