Ράβει για κούκλες, παρέα με ένα σκαθάρι

Συμπληρώνει 15 χρόνια το θέατρο «Σφενδόνη» της Άννας Κοκκίνου, η οποία το στήριξε με νύχια και με δόντια, το κράτησε ανοιχτό και δραστήριο, παρά τα συχνά ανυπέρβλητα οικονομικά προβλήματα. Μια μοναχική πορεία, που όμως συνεχίζει, καθόλου ρουτινιάρικα ή μελαγχολικά. Δρομέας μεγάλων αποστάσεων, η Κοκκίνου κάνει τις αλχημείες της και επανέρχεται ανανεωμένη.

Φέτος, έπειτα από ένα εξάμηνο που νοίκιασε το θέατρό της, επιστρέφει στη σκηνή της, ανεβάζοντας έναν θεατρικό μονόλογο, το καινούργιο έργο του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη «Λα πουπέ», στο οποίο αυτοσκηνοθετείται. Ο υπόγεια ειρωνικός τίτλος του μας προϊδεάζει για το

ΙΝFΟ

Πρεμιέρα το πρώτο δεκαήμερο του Μαΐου, στο θέατρο «Σφενδόνη (Μακρή 4 και Μακρυγιάννη, τηλ. 210-9235.296)

είδος και το περιεχόμενό του. Είναι μια μαύρη κωμωδία, με κεντρική ηρωίδα ένα μοναχικό πλάσμα που ζει κι εργάζεται κλεισμένο στο διαμέρισμά του, έχοντας την αθέατη συντροφιά μιας γειτόνισσάς της και την παρέα ενός σκαθαριού. «Η Ρίκα είναι η πιο επιδέξια ράφτρα φορεμάτων κούκλας στην Αθήνα. Διαθέτει σπάνια κουμπιά και υφάσματα κι ακόμα ένα σπάνιο ταλέντο. Ωστόσο, η ενασχόλησή της αυτή μοιάζει να την έχει καθηλώσει σε μια αφύσικη παιδικότητα. Κλεισμένη στον κοριτσίστικο κόσμο της, δυσκολεύεται να καταλάβει τους άλλους, πληγώνεται και τότε γίνεται τρομακτική. Ευτυχώς υπάρχει η υπέργηρη κυρία Νέλλη, του διπλανού διαμερίσματος και το σκαθάρι στο παράθυρό της που με τις ισχυρές του κεραίες την καθοδηγεί». Ανάμεσα στη μυθοπλασία, την αλληγορία και τον σουρεαλισμό, η πραγματικότητα της Ρίκας, που λατρεύει τα γλυκά και το τραγούδι, θριαμβεύει. Ο Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης, συγγραφέας που αγαπάει τη λεπτομέρεια, τις μινόρε αποχρώσεις, κι έκανε πάταγο με το πρώτο του μυθιστόρημα «Οι τέσσερις τοίχοι» (ακολούθησε το μυθιστόρημα «Ο φιλοξενούμενος» και η συλλογή διηγημάτων «Φυσικές ιστορίες), έχει γράψει ακόμα έναν θεατρικό μονόλογο, τη «Μεταμφίεση», που ερμήνευσε η Ράνια Οικονομίδου στη διοργάνωση των Θεατρικών Μονολόγων. Λογοτέχνης που ξεκίνησε από ηθοποιός και γνωρίζει την ενέργεια και τη σχέση τής σκηνής με τον λόγο, τους ηθοποιούςρόλους, τους ήχους, τα φώτα, ο Χατζηγιαννίδης προχώρησε και στο δεύτερο θεατρικό μονολογικό του έργο «Λα πουπέ», το οποίο αναμένεται με ενδιαφέρον.