Από φούσκα, βαρύ χαρτί

Ούτε στη «χρυσή» περίοδο του Χρηματιστηρίου δεν υπήρχαν τέτοια απανωτά limit up! Ο Σίλβα Κλέιτον (τζούνιορ), από 18.000 ευρώ που κέρδιζε το 2003 στον Απόλλωνα Καλαμαριάς, έφτασε να διεκδικεί αποδοχές 400.000 ευρώ! Ποια μετοχή εκτινάσσεται τόσο;

●●● Η πορεία του ηλικίας 25 ετών Βραζιλιάνου είναι άκρως εντυπωσιακή και μαρτυρά το ναυάγιο των τεχνικών διευθυντών των ισχυρών ΠΑΕ του εγχώριου πρωταθλήματος. Γιατί όταν ο τεχνικός διευθυντής σέβεται τον εαυτό του και άρα πρέπει να βρει «χρυσό» στην ευρωπαϊκή ή αφρικανική αγορά, αλλά καταλήγει στον Κλέιτον, παίκτη που γνωρίζει ο τελευταίος οπαδός, κάτι δεν πάει καλά… Σιγά μη μας πουν ότι ανακάλυψαν και εύρημα! Έτσι δικαιολογούν τους παχυλούς μισθούς τους;

ΤΟΝ ΚΛΕΪΤΟΝ, όμως, τον ανακάλυψε ο Σταύρος Παπαδόπουλος όταν άφησε την Καλαμάτα και ασχολήθηκε με τα κοινά της Καλαμαριάς. Οι «Πόντιοι» αγωνίζονταν στη Β΄ Εθνική, ο «κυρ Σταύρος» έκανε τις διαπραγματεύσεις με τη Ζακαρί της β΄ κατηγορίας Βραζιλίας και έφερε τον μεσοεπιθετικό με το άφρο μαλλί στη Θεσσαλονίκη στα 19 του. Πρώτος μισθός; Ακριβώς 18 χιλιάρικα! Ο Σίλβα ήταν ικανοποιημένος. Από τη μιζέρια της Βραζιλίας, ένα ανοιχτό παράθυρο στον κόσμο. Μαζί του η Καλαμαριά ανέβηκε και τον επόμενο Δεκέμβριο έκανε συμβόλαιο με τον νυν ατζέντη του, τον Κώστα Μπότο. Στην αρχή για δύο χρόνια και σε χρόνο ρεκόρ για άλλα δύο. Η «μετοχή Κλέιτον» ανέβαινε και ανέβαινε. Εντυπωσιακά. Το καλοκαίρι του 2006, ο τότε τεχνικός διευθυντής της ΑΕΚ Ίλια Ίβιτς αποφάσισε να κινηθεί για την απόκτηση του δεξιοτέχνη μέσου. Συναντήθηκε με τον μάνατζέρ του ένα μεσημέρι σε στέκι της Γλυφάδας. Στο (τότε) «Μensa». Με συνοπτικές διαδικασίες, η συμφωνία επετεύχθη. Ο Απόλλων Καλαμαριάς θα εισέπραττε 600 χιλιάρικα και τα υπόλοιπα 600 (μέχρι το 1,2 εκατ. ευρώ του συνόλου της μεταγραφής), μάνατζερ και παίκτης. Έδωσαν τα χέρια και ο Ίβιτς έφυγε περιχαρής για τους Θρακομακεδόνες. Νωρίτερα ο κ. Πηλαδάκης, παράγοντας της Λάρισας, έπαιζε ένα τελευταίο χαρτί για να αποκτήσει έναν παίκτη του οποίου το συμβόλαιο έληγε το 2007. Σήκωσε το τηλέφωνο, σχημάτισε το νούμερο του μάνατζερ και του είπε: « Ο παίκτης δεν θα πάει στην ΑΕΚ! Δεν τον θέλει ο Φερέρ»! Αποδείχθηκε προφήτης στην πρόβλεψή του. Ο Ισπανός Λορέντσο Φερέρ μόλις είχε αναλάβει τις τύχες της ΑΕΚ και παρακολούθησε υποψήφιους μεταγραφικούς στόχους του Ίβιτς. Του παραδόθηκε ένα παιχνίδι της Καλαμαριάς με τον Ολυμπιακό στο Νέο Φάληρο, όπου ναι μεν ο Απόλλωνας ηττήθηκε 2-1, αλλά ο Κλέιτον έβαλε γκολ με πέναλτι και γενικώς άρεσε.

«ΔΕΝ ΜΟΥ ΚΑΝΕΙ. Οι προοπτικές εξέλιξής του είναι μικρές», αποφάνθηκε ο Φερέρ. Η συμφωνία Κλέιτον- Ίβιτς, διαλύθηκε! Μαζί ο εκπρόσωπος έχασε και το 20% σε περίπτωση μεταπώλησης. Μιλάμε για αληθινή καταστροφή… Ο Πηλαδάκης, ωστόσο, ήταν εκεί! Και πήρε (αγόρασε) τον παίκτη! Με 660.000 ευρώ στην Καλαμαριά, 150.000 ευρώ στον ατζέντη και 100.000- 150.000 (τμηματικά) στον Βραζιλιάνο. Για συμβόλαιο διάρκειας τεσσάρων ετών. Παράλληλα, παραχώρησε δικαιώματα στον μάνατζερ για μεταπώληση, που έφταναν το 25%! Καθόλου άσχημα. Μέσα σε δύο χρόνια, η αξία του Κλέιτον πολλαπλασιάστηκε. Ναι μεν την πρώτη του σεζόν στην ΑΕΛ σημείωσε μόνο 2 γκολ, αλλά την επομένη έφτασε τα 7, διανθισμένα με καμιά δεκαριά ασίστ. Ο Ίβιτς μετακόμισε στο Λιμάνι, αλλά δεν ξεχνά. Από τον Δεκέμβριο ζητούσε τον Κλέιτον. Ωστόσο, ο Π. Κόκκαλης έψαχνε κάτι εντυπωσιακότερο και κατέληξε στον άχρωμο (μέχρι στιγμής) Μπελούτσι. Τώρα ο τζόγος είναι για όλους! Στο παιχνίδι μπήκαν αρκετοί, όπως το καλοκαίρι του 2003, όταν προέκυψε ένα εντυπωσιακό θρίλερ με τον Οκκά το βράδυ να πηγαίνει στον Ολυμπιακό και το ξημέρωμα να τον βρίσκει στην ΑΕΚ! Λεπτομέρεια: οι δύο παίκτες είχαν τον ίδιο μάνατζερ και αυτό που αποδεικνύεται είναι πως οι παράγοντες των ομάδων έγιναν γιογιό στις ορέξεις των αετονύχηδων.

●●● Γιατί το μόνο που κατάφεραν είναι να κάνουν πλούσιο τον Πηλαδάκη. Τόσο πολύ βλέπουν μπροστά. Ή τόσο αδύναμοι είναι στις διαπραγματεύσεις…


Ένα λάθος – μια ζωή

Το όνομά του είναι Ρομπέρτο Κάρλος Αμποντανσιέρι, αλλά τον φωνάζουν Πάτο. Οι Ισπανοί της Χετάφε δεν θα τον ξεχάσουν ποτέ. Τον έλεγαν Μοασίρ Μπαρμπόζα και τον θυμάται ολόκληρη η Βραζιλία ακόμα και μετά τον θάνατό του. Και οι δύο είχαν πολλά κοινά: τερματοφύλακες, Νοτιοαμερικάνοι, πρωταγωνιστές μιας οδυνηρής ήττας. Ανάμεσά τους κυλούν 58 χρόνια. Τους ενώνει σαν καταραμένο γεφύρι ένα μοιραίο λάθος: και οι δυο δεν είχαν προβλέψει την καταστροφή. Ο πρώτος βούλιαξε στις τύψεις από το βράδυ του 1950 μέχρι το ΄79 που πέθανε, ο δεύτερος από χθες κολυμπάει στην αμφισβήτηση…