ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ Ο Ιακώβου δεν έκανε τίποτα περισσότερο απ΄ ό,τι κάνουν όλοι

«Θωμά είσαι σπίτι; Γιατί σε παίρνω και μιλάει»… Τώρα πώς γίνεται να ρωτάς τον Θωμά αν είναι σπίτι ενώ τον παίρνεις και μιλάει, αυτό είναι ένα από τα πολλά μυστήρια της σημερινής εποχής, αλλά δεν είναι και το κυριότερο. Ούτε το μοναδικό. Υπάρχουν άλλα πιο σοβαρά, από τα οποία και εξαρτάται η ζωή μας, η καθημερινότητά μας, η ποιότητά της, και επί των οποίων πειστικές απαντήσεις δεν έχουμε λάβει. Αίφνης, πώς είναι δυνατόν μια οικονομία που σφύζει από δυναμικότητα (σύμφωνα με τα όσα υποστηρίζει ο κυρ Αλογοσκούφης) να παρουσιάζει τα εξής φαινόμενα: αυξημένα ελλείμματα, υπερδιόγκωση του δημόσιου χρέους, μείωση των εσόδων, κατακόρυφη αύξηση του πληθωρισμού, ακρίβεια και κρυφή ανεργία; Άρα, κάποιος προσπαθεί να μας παραμυθιάσει. Να μας πείσει ότι μπορεί να πάμε στη Χαβάη «σε μια ρόδα», «μ΄ ένα θαλάσσιο στρώμα, και δυοτρία μαγιό ακόμα»…

«Κάτι τρέχει»
«Θωμά είσαι σπίτι; Γιατί σε παίρνω και μιλάει…», μυστήριο δεύτερο και εξίσου επίκαιρο. Έγινε αυτή η ιστορία με το «ντόπινγκ» στην άρση βαρών. Και ψάχνονται τάχα μου όλοι να βρουν τι έγινε, και πώς ετούτο, και πώς εκείνο, και γιατί το άλλο, και «αν είναι δυνατόν», και λοιπά και λοιπά. Αν είναι δυνατόν; Φυσικά και είναι δυνατόν. Δηλαδή, όταν κατέβαινες, άνθρωπε μου, να υποδεχτείς τους χρυσούς ή τους αργυρούς Ολυμπιονίκες που επέστρεφαν δαφνοστεφανωμένοι, και ζητούσες «να γκρεμιστούν τα τείχη της πόλης» επειδή δεν τα χρειάζεται με τέτοια παλικάρια, και μετά τους φούσκωνες τους τραπεζικούς λογαριασμούς, και τους έβαζες και στον Στρατό τιμής ένεκεν, και τους έκανες αξιωματικούς, δεν σου περνούσε από το μυαλό ότι «κάτι τρέχει»; Ότι πίσω από όλα αυτά, στη συντριπτική πλειονότητά τους, υπάρχει μια καλοστημένη βιομηχανία η οποία τους παράγει; Και κονομάει κι εκείνη, και κονομάνε κι εκείνοι- γιατί θύματα δεν υπάρχουν σ΄ αυτή την ιστορία. Ο καθένας μετέχει αυτοβούλως στο πανηγύρι… Μη μου κάνεις τον ανήξερο
Και εντάξει, σου λέω εγώ δεν ήξερες. Δεν ρώταγες; Και άντε και δεν έμαθες ποτέ. Δεν σε κέντρισε ποτέ να μάθεις πού είναι σήμερα ο τάδε ή η δείνα Ολυμπιονίκης. Δεν σου πέρασε από το μυαλό ότι δεν μπορεί ένας που κέρδισε χρυσό μετάλλιο σε κάποιους Ολυμπιακούς, όπως ας πούμε της Αθήνας, να εξαφανίζεται από τότε, σαν να άνοιξε η γη και τον κατάπιε και να μην υπάρχει πουθενά; Να μην αγωνίζεται ξανά σε κανέναν αγώνα; Κάτι τρέχει. Μη μου κάνεις λοιπόν τον ανήξερο ή τον ανύποπτο, γιατί δεν το δέχομαι ότι είσαι. Επίσης δεν δέχομαι αυτό που γίνεται με τον Χρήστο Ιακώβου, τον οποίο πετροβολούν όλοι, λες και πιάστηκε μοιχός σε χωριό του Βορείου Ιράν. Ο Ιακώβου δεν έκανε τίποτα περισσότερο απ΄ ό,τι κάνουν όλοι. Παντού στον κόσμο, όχι μόνον εδώ. Και δεν τα ΄κανε και μονάχος του, δεν είπε δηλαδή μια μέρα: «Ρε, δεν παραγγέλνω στην Κίνα καμιά τρακοσάρια κιλά ντόπες, να ταΐσω με το φτυάρι τα μοσχάρια;». Εντάξει; Δηλαδή οι αθλητικές αρχές που ενέκριναν τις δαπάνες για τις «βιταμινούχες» τροφές των αθλητών, δεν ήξεραν τι ακριβώς ήταν; Φαρισαίοι
Ήξεραν και παραήξεραν. Δεν μου το βγάζεις από το μυαλό. Γιατί είπαμε έτσι γινόταν πάντα, και έτσι κάνουν όλοι. Παντού. Από τη στιγμή που η επιστήμη της ντόπας προηγείται έναν γύρο της επιστήμης της ανίχνευσης και του εντοπισμού της, δεν υπάρχει περίπτωση να έχουμε καθαρό αθλητισμό. Και αυτοί που φωνάζουν σήμερα, είμαι σίγουρος πως θα είναι οι πρώτοι που στα τέλη Αυγούστου, μόλις θα έχουν τελειώσει οι Ολυμπιακοί του Πεκίνου, θα βρίζουν που δεν πήραμε κανένα μετάλλιο και η Ελλάδα ήρθε πάλι τελευταία, και τέτοια. Διότι, φαρισαίε μου, εσύ που φρίττεις από ιερή αγανάκτηση, πρέπει να το πάρεις απόφαση και να το πεις και σε όλους εμάς τους άλλους: ή θα συμπληρώνουμε τις αποστολές όπως παλιά, θα πηγαίνουμε δηλαδή μόνο για την παρέλαση στους Ολυμπιακούς ή θα χτυπάμε και μετάλλια. Αλλά για να χτυπήσεις μετάλλια, το είπαμε και παραπάνω, πρέπει να κάνεις ό,τι κάνουν όλοι! Αλλιώς δεν γίνεται. Τελεία και παύλα…

Ο φερετζές της υποκρισίας
Ως εκ τούτου, το να την πέφτουμε στην κάθε καημένη Σου Λι, που έστειλε λάθος παρτίδα στον κυρ Παναγιώτη από τη Λάρισα, κι εκείνος με τη σειρά του δεν τα ήλεγξε και έδωσε τις μπόμπες όπως ήταν στους αθλητές, δεν έχει κανένα νόημα. Είναι σαν τον «Θωμά» που τον παίρνει η άλλη και μιλάει, αλλά τον ρωτάει και αν είναι σπίτι, μην και πήρε το τηλέφωνο παραμάσχαλα και βγήκε στον δρόμο να κάνει τα τηλέφωνά του ευάερα και ευήλια! Η κάθε Σου Λι και ο κάθε κυρ Παναγιώτης είναι απλώς ο φερετζές της υποκρισίας ενός ολόκληρου μηχανισμού που δεν λέει την αλήθεια, αλλά βρίσκει άλλοθι να υπεκφεύγει κάθε φορά που πιάνεται στα πράσα. Κατά τα λοιπά, ας σταματήσει αυτό το απίθανο γαϊτανάκι στα κανάλια, με το ποιος τα πήρε, ποιος τα έδωσε, πού τα πήγε και από πού τα ΄φερε, γιατί δεν βγαίνει κανένα νόημα. Εντάξει;

Ανάκαμψη του ΠΑΣΟΚ
ΟΚ κανείς δεν λέει ότι οι τελευταίες (για την ακρίβεια και οι τελευταίες) δημοσκοπήσεις ήταν ό,τι το καλύτερο για το ΠΑΣΟΚ. Να είσαι πίσω από αυτή την κυβέρνηση 3,5 μονάδες στην καλύτερη περίπτωση ή… 6,5 στη χειρότερη, δεν σου επιτρέπει ούτε ανάσα να πάρεις- όχι να δηλώνεις ικανοποιημένος. Όμως, σημασία έχει να μην σε παίρνει από κάτω. Κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να του το αναγνωρίσουμε του Γιώργου Παπανδρέου. Ακόμη και όταν το ΠΑΣΟΚ ήταν σε ελεύθερη πτώση, έπεφτε από το αεροπλάνο και δεν φαινόταν να ανοίγει το αλεξίπτωτο, ο Γιώργος ήταν ίσως ο μόνος που ήταν αισιόδοξος. Ο μόνος που έλεγε θα ανακάμψουμε και όσοι τον άκουγαν τον κοιτούσαν με ύφος «τι λέει τώρα ο άνθρωπος». Τώρα, οι δημοσκοπήσεις μπορεί να καταγράφουν το προβάδισμα της Νέας Δημοκρατίας, αλλά παράλληλα σημειώνουν την ανάκαμψη του ΠΑΣΟΚ. Πάνω από τρεις μονάδες ανέβηκε, την ώρα που ο Συνασπισμός πέφτει- και απ΄ ό,τι φαίνεται θα πέσει κι άλλο. Βεβαίως έχει πολύ δρόμο ακόμη το ΠΑΣΟΚ μπροστά του. Αλλά κανείς δεν είπε ότι έχει εύκολη δουλειά. Γιατί στην πολιτική πιο εύκολα παίρνεις τον κατήφορο παρά τον ανεβαίνεις…


ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ Ταξίδια μακρινά ώς τη Σαγκάη με παρέα μεγάλη

Δεν μ΄ αρέσει αυτό που κάνω, δηλαδή να τον δίνω τον άλλον «στεγνά», αλλά δεν γίνεται αλλιώς: κι εγώ να μην τον «δώσω», τον έχουν στείλει άλλοι, τον υπουργό Άρη (Σπηλιωτόπουλο) πακέτο στο Μαξίμου. Με στοιχεία. Με ντοκουμέντα. Σου λέει ταξίδι στη Μόσχα, στις τόσες του μηνός άτομα τόσα, μέρες τόσες (πολλές). Ταξίδι στο Βερολίνο, άτομα τόσα (πολλά), ημέρες τόσες (αρκετές). Ταξίδι στο Πεκίνο άτομα τόσα, μέρες τόσεςμια ζωή σε θυμάμαι να φεύγεις, υπουργέ Άρη!

Με παρέα μεγάλη, για μέρες πολλές. Οπότε τέθηκε θέμα, κατά τους αποστολείς του «πακέτου Άρης», διότι δεν φτάνει που φεύγει, σου λέει, ο ίδιος για ταξίδια μακρινά ώς τη Σαγκάη, παίρνει μαζί του και ολόκληρη την ιεραρχία του υπουργείου, του ΕΟΤ και δεν συμμαζεύεται. Σε βαθμό που ακόμη και ο Καραμανλής, που μπορεί ο ίδιος να είναι της λογικής «αραχτός και λάιτ», όμως τα έχει πάρει στο κρανίο. Εδώ ο Αβραμόπουλος, που είχε και ένα παράστημα και μια μακρά θητεία στη διπλωματία, τέτοια δεν έκανε, ταξιδεύοντας ως υπουργός Τουρισμού…