«Πίσω από τον εκπολιτισμό΄ βρίσκεται το πετρέλαιο»

«Ο απολογισμός της κυβέρνησης Μπους είναι τρομακτικός», λέει ο Ιγνάσιο Ραμονέ. «Δύο πόλεμοι (Ιράκ, Αφγανιστάν) που είναι αδύνατον να κερδηθούν και η πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση της εποχής της παγκοσμιοποίησης. Ακόμη και ελβετικές τράπεζες περιήλθαν σε εύθραυστη θέση. Και για μία ακόμη φορά, στο όνομα του κινδύνου για το σύστημα, καλείται το κράτος να επέμβει. Αλλά αυτό είναι ανήθικο. Δεν είναι δυνατόν το κέρδος να ιδιωτικοποιείται και οι απώλειες να κοινωνικοποιούνται».

Ο πολυπράγμων Ιγνάσιο Ραμονέ, δημοσιογράφος, πανεπιστημιακός, συγγραφέας αλλά και ακτιβιστής- ιδρυτής της οργάνωσης Αttac και από τους πρωταγωνιστές του Φόρουμ στο Πόρτο Αλέγκρε- άφησε πρόσφατα τη θέση του διευθυντή της «Μonde Diplomatique», στην οποία βρισκόταν επί δεκαεπτά χρόνια.

«Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι οι Αμερικανοί πήγαν στο Ιράκ για το πετρέλαιο», λέει στα «ΝΕΑ».

«Το πετρέλαιο σε πενήντα χρόνια τελειώνει, οι ίδιοι δεν διαθέτουν αρκετό και δεν εμπιστεύονται βασικούς προμηθευτές (Ιράν, Βενεζουέλα)».

Υπάρχει όμως μια εύλογη αντίρρηση. Γιατί να μπουν οι Αμερικανοί σε μια περιπέτεια με τόσο μεγάλο κόστος; Καλύπτεται τέτοιο κόστος από πετρελαϊκά οφέλη; «Όχι, αλλά απλώς

ΙΝFΟ

Στα ελληνικά: «Εκατό ώρες με τον Φιντέλ» (Πατάκης), «Μάρκος, η εξεγερμένη αξιοπρέπεια» (Εκδ. του Εικοστού Πρώτου), «Η τυραννία των ΜΜΕ» (Πόλις).

τα πράγματα δεν πήγαν σύμφωνα με τις προβλέψεις», απαντά ο Ραμονέ, που χθες μίλησε και στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών για γεωπολιτικά θέματα, προσκεκλημένος του Μegaron Ρlus. «Το κόστος του πολέμου ανέρχεται σε 3 τρισεκατομμύρια δολάρια. Εξ ου και η κρίση του δολαρίου. Σήμερα όμως ξέρουμε ότι η κυβέρνηση Μπους πείστηκε από τον θεωρητικό του πολέμου Αχμέτ Σαλαμπί, Ιρακινό εξόριστο και στο περιβάλλον του Ντικ Τσέινι, ότι το Ιράκ τους περιμένει με ανοιχτές αγκάλες σαν ελευθερωτές. Βέβαια οι Αμερικανοί δεν φημίζονται για τις γνώσεις τους για την περιοχή. Αυτό που εκπλήσσει είναι πώς ενεπλάκησαν σε μια τέτοια περιπέτεια οι Βρετανοί που γνωρίζουν κατ΄ εξοχήν τα της Μέσης Α νατολής».