Εναλλακτικά Κάποιος να τους τα πει

Η ΤΗΛΕΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ δεν έχει υπομονή για επιστημολογικές προσεγγίσεις. Ωστόσο, η ελληνική πολιτική ζει κάτι που θα μπορούσε να περιγραφεί ως «αλλαγή υποδείγματος», σύμφωνα με την ορολογία του Τόμας Κουν. Το παλιό υπόδειγμα- που παγιώθηκε τη δεκαετία του ΄80- χαρακτηριζόταν από την κυριαρχία του δικομματισμού. Υπήρχε χώρος για το ΚΚΕ, ο ΣΥΝ αγκομαχούσε στο όριο του 3% και, καμιά φορά, έμπαινε στη Βουλή κι ένα πέμπτο κόμμα, όπως η ΠΟΛΑΝ του Αντώνη Σαμαρά ή το ΔΗΚΚΙ του Δημήτρη Τσοβόλα. Με μόνη εξαίρεση την περίοδο 1989-90- που όμως είχε ιδιαίτερα χαρακτηριστικάτο μοντέλο αυτό κράτησε και απορρόφησε μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο το ΚΕΠ του Δημήτρη Αβραμόπουλου. Στο περιβάλλον αυτό, το δίπολο ΠΑΣΟΚ – Ν.Δ. μπορεί να περνούσε το 80%, ενώ όλοι οι μικροί μαζί δύσκολα επιτύγχαναν διψήφιο άθροισμα.

Το υπόδειγμα αυτό δέχεται πίεση από τη 16η Σεπτεμβρίου του 2007, όταν ΚΚΕ, ΣΥΝ και ΛΑΟΣ κινήθηκαν αθροιστικά στο όριο του 15%. Έκτοτε ζούμε μια φάση που θα μπορούσε να είναι φάση μετάβασης. Αυτή χαρακτηρίζεται κυρίως από την υποχώρηση του ΠΑΣΟΚ και το «φούσκωμα» του ΣΥΝ που καταγράφει πρωτοφανή νούμερα στις δημοσκοπήσεις. Πρόκειται για συσχετισμό χωρίς προηγούμενο- εξ ου και κάποιοι ανέτρεξαν στο 1958 για να τον κατανοήσουν. ΩΣ ΕΠΙ το πλείστον, ο ΣΥΝ αξιολογείται με βάση το παλιό υπόδειγμα. Ο Τσίπρας είναι λάιφσταϊλ. Το αίτημα δημοψηφίσματος για το Ασφαλιστικό είναι παιδαριώδες και η επίσκεψη Αλαβάνου στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας αποτελεί θεσμική ακροβασία. Οι επικριτές παραβλέπουν το γεγονός ότι η Κουμουνδούρου έχει μόνο να κερδίσει αν δέχεται επιθέσεις από τον Πάγκαλο- που «έφτιαξε» το 1994 τον Αβραμόπουλο- και τον Βενιζέλο που «ανέστησε» πρόσφατα τον Γιώργο Παπανδρέου.

Αλέκος και Αλέξης κάνουν πολιτική με άλλον τρόπο- «είναι ακτιβιστές», όπως επισημαίνει νηφάλια παλιός συνεργάτης του Ανδρέα Παπανδρέου. Και ο ακτιβισμός τους ικανοποιεί ένα κοινό που τείνει να αποξενωθεί πολιτικά από τον δικομματισμό. Ένα κοινό που θεωρεί ότι ΠΑΣΟΚ και Δεξιά δεν έχουν διαφορά. Ένα κοινό που δεν νιώθει ότι αντιπροσωπεύεται. Ένα κοινό που «ξερνάει» τα θεσμικά. Ένα κοινό που θεωρεί ότι οι πολιτικοί του δικομματισμού ποτέ δεν έφυγαν φτωχότεροι από την εξουσία. Ένα κοινό που στριμώχνεται οικονομικά και θα ήθελε «κάποιος να τους τα πει» ή μάλλον «να τους τα χώσει».

Είναι το ίδιο κοινό που αντιλαμβάνεται τα ΜΜΕ ως κομμάτι του συστήματος εξουσίας του δικομματισμού και δεν είναι τυχαίο που Αλαβάνος και Τσίπρας χρησιμοποιούν τα media, ενώ εμμέσως ή αμέσως τα αμφισβητούν.

ΑΠΟ την άποψη αυτή ο ΣΥΝ του 2007 θα μπορούσε να εκφράζει κάτι διαφορετικό. Οι ευρωεκλογές σίγουρα αποτελούν ευνοϊκή συνθήκη για το δίδυμο της Κουμουνδούρου. Κρίσιμο είναι αν το ΠΑΣΟΚ θα βγει ολόκληρο από τις ευρωκάλπες. Αλλά το στοίχημα δεν είναι εκεί. Είναι να αποκτήσει ο ΣΥΝ πολιτική φυσιογνωμία που να υπερβαίνει κάποια επικαιρικά χαρακτηριστικά. Και να μονιμοποιηθεί όχι ως αντίδραση, αλλά ως παρουσία. Το πλεονέκτημα είναι ότι λίγοι στο ΠΑΣΟΚ αντιλαμβάνονται τι συμβαίνει και αντιμάχονται την Κουμουνδούρου με τρόπο που ρίχνει λάδι στη φωτιά.