Γνώμη

Δυο λαιμοί, χωρίς κεφάλι

Δεν λέει να σηκώσει κεφάλι ο ΠΑΟΚ. Κι ας έχει δύο! Χρόνια ολόκληρα ταλαιπωρείται, λαφυραγωγείται, δυναστεύεται, σε σημείο που οι μισοί απ΄ όσους διετέλεσαν πρόεδροι ή ιδιοκτήτες της μεγάλης αυτής ομάδας να είναι είτε υπόδικοι είτε κατηγορούμενοι. Εκτός των άλλων, είναι τέτοια η κακοδαιμονία που κυνηγάει τον Δικέφαλο του Βορρά ώστε δεν πάει μόνον το ποδόσφαιρο κατά διαόλου. Πάει και το μπάσκετ και το βόλεϊ! Μόνον το χάντμπολ βρίσκεται σε ικανοποιητικά επίπεδα (και δεν κάνουμε πλάκα).

Με τον ερχομό του Ζαγοράκη γεννήθηκαν ελπίδες ότι κάτι θ΄ αλλάξει. Και βεβαίως, ο συμπαθής Θοδωρής κατάφερε σημαντικά πράγματα, πλην όμως λάθεψε στην αγωνιστική στρατηγική της ομάδας: Αντί να επιβάλει όλα τα ταλαντούχα Ελληνόπουλα (Χριστοδουλόπουλο, Ηλιάδη, Μπαλάφα, Μαλεζά, Αραμπατζή), εμπιστεύτηκε έναν προπονητή που ποσώς ενδιαφέρεται για ανάδειξη ταλέντων και επί πλέον στέλνει τον Βρύζα να βρει παίκτες στη Βουλγαρία!

Ο Σάντος απέτυχε παταγωδώς. Όπως απέτυχε ο Φερέρ στην ΑΕΚ και ο Πεσέιρο στον Παναθηναϊκό, που έθαψε το μεγαλύτερο ταλέντο των «πρασίνων», τον Σωτήρη Νίνη.

Ο Ζαγοράκης ως πρώην αρχηγός της Εθνικής πρέπει να χαράξει «εθνική» πολιτική. Να θέσει όρους για την αξιοποίηση των Ελλήνων. Διότι δεν γίνεται ο κάθε σαλτιμπάγκος να μετατρέπει σε πειραματόζωα τις ομάδες…