[ Πρόσωπα ] Η πολιτική και το «μαγικό ραβδί»

Ο Σάρι Νουσέιμπε, Παλαιστίνιος της Ιερουσαλήμ και φιλόσοφος, βρισκόταν την περασμένη εβδομάδα στο Παρίσι για την έκδοση του αυτοβιογραφικού βιβλίου του, «Ήταν μια χώρα. Μια ζωή στην Παλαιστίνη».

Είναι από τους σπουδαιότερους υπέρμαχους του ισραηλινο-παλαιστινιακού διαλόγου, όμως δεν συναντήθηκε με τους παλιούς φίλους του, τους Ισραηλινούς συγγραφείς Άμος Οζ, Αβραάμ Γεοσούα και Νταβίντ Γκρόσμαν, οι οποίοι βρίσκονταν επίσης στη γαλλική πρωτεύουσα προσκεκλημένοι της Έκθεσης Βιβλίου, που φέτος ήταν αφιερωμένη στο Ισραήλ. Η πόρτα της Έκθεσης ήταν κλειστή για τον Νουσέιμπε και για τους άλλους Παλαιστίνιους διανοουμένους, παρ΄ όλο που ζει στην Ιερουσαλήμ, την οποία το Ισραήλ έχει προσαρτήσει από το 1967. Ο ίδιος λέει πως ο αποκλεισμός αυτός δεν τον πείραξε καθόλου. Άλλωστε δεν είναι Ισραηλινός πολίτης· ταξιδεύει μ΄ ένα παλιό ιορδανικό διαβατήριο και μια ισραηλινή άδεια κυκλοφορίας. Ένας αδελφός του έχει διαβατήριο των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, ένας άλλος γαλλικό, ένας τρίτος αγγλικό και η νεώτερη αδελφή τους αμερικανικό. Όλοι τους ζουν στο εξωτερικό, εκτός από εκείνον. Η οικογένεια Νουσέιμπε κατάγεται από τον Προφήτη Μωάμεθ και ανήκει στη μουσουλμανική αριστοκρατία. Ο πατέρας του Σάρι ήταν κυβερνήτης της Ιερουσαλήμ, μετά πρεσβευτής της Ιορδανίας στο Λονδίνο ενώ το 1948 έχασε το ένα πόδι του στον πόλεμο κατά του Ισραήλ. Η οικογενειακή κατοικία των Νουσέιμπε στην Ιερουσαλήμ βρίσκεται στο σύνορο ανάμεσα στο ανατολικό και το δυτικό τμήμα της πόλης και ο Σάρι πέρασε την παιδική του ηλικία σε απόσταση εκατό μέτρων από τους ορθόδοξους Εβραίους, από τους οποίους τον χώριζε η πράσινη γραμμή. Σπούδασε στην Οξφόρδη και στο Χάρβαρντ και επέστρεψε το 1978 στην Ιερουσαλήμ, μαζί με την Αγγλίδα σύζυγό του, τη Λούσυ, κόρη καθηγητή Φιλοσοφίας στην Οξφόρδη. Έγινε πρόεδρος του Αραβικού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ, επέκρινε τον ισραηλινό εποικισμό και τη διαφθορά της Παλαιστινιακής Αρχής και προσπαθούσε να κινητοποιήσει Ισραηλινούς και Παλαιστίνιους για την ειρήνη- κάτι που του στοίχισε τον αποκλεισμό από το συνδικάτο των Παλαιστίνιων εκπαιδευτικών των κατεχομένων εδαφών, του οποίου υπήρξε ωστόσο ο ιδρυτής.

Φίλος του Γιάσερ Αραφάτ, υποστήριξε την παθητική αντίσταση στην κατοχή, αλλά και την πρώτη ιντιφάντα, το 1987. Έγινε βασικός συνομιλητής στις ισραηλινο-παλαιστινιακές μυστικές διαπραγματεύσεις, συμμετείχε στην εκπόνηση διαδοχικών ειρηνευτικών σχεδίων, ωστόσο πέρασε τρεις μήνες στις ισραηλινές φυλακές. «Στην πολιτική, αυτό που μοιάζει σταθερή πραγματικότητα μπορεί να αλλάξει με μια κίνηση του ραβδιού», λέει. Πιστεύει πως μια συμφωνία είναι αναπόφευκτη, όμως «ο μάγος» που θα την καταφέρει δεν υπάρχει ακόμη. Και παραμένει άνθρωπος της δράσης. «Μπορείς να κοιτάζεις την Ιστορία από μακριά», εξηγεί, «όμως έτσι μένεις έξω απ΄ αυτά που συμβαίνουν. Για μένα, πρέπει να έχεις πίστη στην ικανότητα του ανθρώπου να βελτιώνει τη ζωή και να εργάζεται γι΄ αυτό, ή αλλιώς παραιτείσαι και τα πράγματα γίνονται χειρότερα».