Γνώμη

Ποδοσφαιρική υποτέλεια

Η υποτέλεια, σε όλους τους τομείς, υπήρξε από καταβολής κόσμου. Ωστόσο, η υποτέλεια στον αθλητισμό και στο ποδόσφαιρο δεν ήταν… διαδεδομένη, διότι επικρατούσε πάντοτε μια αύρα ελευθερίας, μια πίστη στις δυνατότητες, ένα πείσμα, ένα διαρκές κυνήγι για την επιτυχία.

Τις τελευταίες μέρες παρακολουθήσαμε δυο ταυτόσημα, στην ουσία, γεγονότα που συνέβησαν σε δυο χώρες. Στην Ελλάδα απολύθηκε ένας προπονητής (Λεμονής), ο οποίος είχε χίλια δίκια, αλλά δεν τόλμησε να διεκδικήσει ούτε ένα, όταν ο ιδιοκτήτης του Ολυμπιακού τον έστειλε άψαλτο.

Στην Ιταλία, ένας άλλος προπονητής (ο Μαντσίνι) είναι πρώτος με έξι βαθμούς, αλλά παραιτήθηκε επειδή αποκλείστηκε από το Τσάμπιονς Λιγκ. Ο ίδιος άνθρωπος ανακάλεσε την παραίτησή του λίγες ώρες αργότερα, ζητώντας συγγνώμη από το μεγάλο αφεντικό, τον Μοράτι!

Αναρωτιέται κανείς τι πραγματικά συμβαίνει. Μήπως οι προπονητές είναι ένα χαρτονόμισμα, στο οποίο την ονομαστική αξία δίνει ο εκάστοτε ιδιοκτήτης; Και μήπως κάποιοι προπονητές αποδέχονται αυτόν τον χαρακτηρισμό από ανασφάλεια, από συνήθεια και με την ελπίδα να επιστρέψουν, στις ίδιες ομάδες, στο ίδιο καθεστώς και υπό τις ίδιες συνθήκες στο μέλλον;

Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Κι αφού ακόμη και ο αθλητισμός κατάντησε να παζαρεύει τις αξίες του, τότε τα πράγματα δεν πάνε καλά. Καθόλου καλά…