«Θα τραγουδάω για την πολιτική, όχι για τις φάλαινες»

Το ροκ είναι γεμάτο εμβληματικές φιγούρες και ο Νιλ Γιανγκ είναι μια απο αυτές. Ακόμη όμως και μέσα σε αυτή την ελίτ, διεκδικεί να είναι μια πολύ διαφορετική περίπτωση. Έχει περάσει όλα αυτά τα χρόνια από τη δεκαετία του ΄60 που ξεκίνησε τη μουσική του παραγωγή σαν αερικό, με μια έντονη φωνή αλλά χωρίς κραυγές και πάντοτε στην ουσία των πραγμάτων.

Ήταν χωρίς αμφιβολία μια παράξενη φιγούρα πριν από λίγο καιρό όταν εμφανίστηκε στο κόκκινο χαλί του κινηματογραφικού Φεστιβάλ του Βερολίνου- καμία σχέση με τη λαμπερή Μαντόνα και τους εκτυφλωτικούς Rolling Stones. Ο Γιανγκ, εκτός απο το σημαντικό καινούργιο του άλμπουμ «Chrome Dreams ΙΙ», έχει ένα ντοκιμαντέρ που τον φέρνει στην επικαιρότητα. Είναι το «CSΝΥ:

Deja Vu», σε σκηνοθεσία Μπέρναρντ Σάκεϊ. Η κάμερα ακολουθεί τους Κρόσμπι, Στιλς, Νας και Γιανγκ στην περιοδεία τους «Freedom Οf Speech»- «Ελευθερία του Λόγου» το 2006, όπου έπαιζαν τραγούδια από το αντιπολεμικό άλμπουμ του Νιλ Γιανγκ «Living W ith War». Δεν ήταν εύκολη περιοδεία. Ο Γιανγκ βρέθηκε αντιμέτωπος με τους συντηρητικούς και με τις ακραίες αντιδράσεις τους. «Το ξέραμε ότι θα συνέβαινε» λέει ο τραγουδοποιός, ο οποίος μάλιστα δέχτηκε και απειλές για τη ζωή του. Στην Ατλάντα της Τζόρτζιας η συναυλία είχε ξεκινήσει καλά, αλλά ύστερα από λίγο το κοινό άρχισε τα γιουχαΐσματα και πραγματικά αγρίεψε με τις πρώτες νότες τού «Let΄s Ιmpeach the Ρresident» (Ας απαγγείλουμε κατηγορίες στον πρόεδρο). «Βρισκόμουν όλη την ώρα στη σκηνή και κάποιες στιγμές ένιωσα φόβο. Ήταν σίγουρα μια από τις πιο επικίνδυνες στιγμές που έχω ζήσει σε όλη μου την καριέρα», συνεχίζει ο Καναδός τραγουδοποιός.

«Η ιστορία είχε γίνει σχεδόν προσωπική. Οι άνθρωποι ούτε καν αναφέρουν τη μουσική. Είναι σα να λένε: καλά, ποιος νομίζει ότι είναι, προσπαθεί να μας κάνει τον σπουδαίο;

Έχει τρελαθεί! Είχε περάσει και την ιστορία με το ανεύρυσμα στον εγκέφαλο. Γι΄ αυτό έχει παρανοήσει». Τον ρωτάνε (στην «Τelegraph») πόσο τον έχει ενοχλήσει αυτή η κριτική. «Λίγοπαραδέχεται- όχι πολύ. Το σκεπτικό είναι να προκαλέσεις τους ανθρώπους να αναρωτηθούν και να συνομιλήσουν καθώς φεύγουν για το σπίτι. Ίσως και να ανακαλύψουν ποιοι πραγματικά είναι. Υπάρχουν πολλές ενοχές και κρυμμένα συναισθήματα». Ο Γιανγκ χαρακτηρίζει τη «Freedom Οf Speech» σαν αποστολή. «Μου ζητούσαν οι άλλοι να παίξουμε και άλλα τραγούδια, να πούμε ένα τραγούδι, λ.χ. για τις φάλαινες. Αποκλείεται, τους έλεγα. Τώρα λέμε τραγούδια μόνο για τον πόλεμο και την πολιτική και την κατάσταση που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι».