[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Η Αριστερά του κυρίου

Το έχω ήδη πει πολλές φορές, τόσο δημόσια όσο και ιδιωτικά, ώστε δεν έχω κανέναν ενδοιασμό να το γράψω κιόλας. Ανήκω σ΄ εκείνους που θεωρούν την αλλαγή φρουράς στον Συνασπισμό, και την ανάδειξη του συγκεκριμένου προσώπου στην ηγεσία του, ως καλοδεχούμενες εξελίξεις και συγχρόνως ευκαιρίες για την ανανέωση του κομματικού μας συστήματος. Επειδή πιστεύω στον παράγοντα άνθρωπο, ιδίως στην πολιτική, δεν μπορώ παρά να χαίρομαι που ο νέος ηγέτης (νέος σίγουρα, ηγέτης θα δούμε, όπως θα έλεγε ίσως και ο ίδιος) έχει καθαρό πρόσωπο, πειστική παρουσία και ζωντανό λόγο. Ακριβώς όμως επειδή καλοδέχομαι, έχω και απαιτήσεις – οι οποίες ξεπερνούν, αίφνης, το πρόσωπο και προσβλέπουν στις επιλογές και τις απόψεις. Κι εκεί αρχίζουν τα δύσκολα.

Ο νέος πρόεδρος δικαιούται χρόνο, ασφαλώς- και για την πλήρη χειραφέτησή του και για την παρουσίαση του προσωπικού του στίγματος (γράφοντας και λίγο, για παράδειγμα, κι όχι μόνο μιλώντας). Αυτό που, κατά τη γνώμη μου, δικαιούται λιγότερο, λόγω θέσης αλλά κυρίως λόγω περιστάσεων, είναι η αναβολή της απάντησης σε μια σειρά από ερωτήματα που αφορούν την Αριστερά στην Ελλάδα σήμερα. Πίσω από τις λέξεις δεν κρύβεται προς το παρόν ο Αλέξης, αλλά ένα ολόκληρο δυνητικά ζωογόνο πολιτικό και, κυρίως, κοινωνικό ρεύμα. Γιατί, όταν ηγείσαι, οφείλεις εκτός από το να μαζεύεις, να ανοίγεις κιόλας, εκτός από τις ανησυχίες και τις επικρίσεις, να προτείνεις δρόμους και λύσεις. Ιδίως σε εποχή τέτοιας κρίσης σαν κι αυτή που βιώνουμε.

Αν αναλογιστούμε τι λέει ο μετεκλογικός Συνασπισμός για τα- κεντρικά, όπως και να το κάνουμε- ζητήματα της αριστερής ιδεολογίας, της διαχείρισης, ή έστω μεταχείρισης, της εξουσίας και του

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ

δεν κρύβεται προς το παρόν ο Αλέξης, αλλά ένα ολόκληρο δυνητικά ζωογόνο πολιτικό και, κυρίως, κοινωνικό ρεύμα

τρόπου που θα επέλθουν οι απαραίτητες ανατροπές, θα διαπιστώναμε μια σειρά από νεφελώματα και αντιφάσεις. Τι είναι σημαντικότερο: να τοποθετεί το ένα κόμμα το άλλο πάνω στο νοητό φάσμα της «αριστεροσύνης» ή να προσπαθεί να εκπονήσει ένα πρόγραμμα αντιμετώπισης των οξύτατων πολιτικών και κοινωνικών προβλημάτων, που δεν γέννησε πάντα αλλά επιδείνωσε σε κάθε περίπτωση η παρούσα κυβέρνηση; Ο «αντισυστημικός» δρόμος που επιλέγει ξεκάθαρα ο νέος πρόεδρος, στη γραμμή ασφαλώς και πάλι του προκατόχου του, αποκλείει ή περικλείει τις κυβερνητικές ευθύνες, δηλαδή τις εφικτές και όχι απλώς τις θεωρητικές ρήξεις; Τι βαραίνει περισσότερο στην ατζέντα των (αριστερών) ιδεών: η σύγκλιση στα μέτωπα της θεσμικής ρήξης, της οικολογίας, των δικαιωμάτων ή οι επιμέρους διαφορές στο εκλογικό σύστημα, το χρώμα των απορριμματοφόρων, το νομικό πλαίσιο της Ανώτατης Εκπαίδευσης; Τι σχέση έχει η (δημοκρατική) Αριστερά με την ανάσχεση της θεσμικής Ευρώπης (βλέπε «Μεταρρυθμιστική Συνθήκη»), τη μυθοποίηση του Φιντέλ και τον λαϊκισμό τύπου Τσάβες; Είναι τελικά χρήσιμο ή αναφανδόν απορριπτέο το κυβερνητικό πείραμα της «πολλαπλής Αριστεράς» στη Γαλλία του Ζοσπέν, των τοπικών και, αύριο, εθνικών συμμαχιών των δύο τάσεων της Αριστεράς στη Γερμανία, ο τρόπος με τον οποίο κατέκτησε και διαχειρίστηκε επί χρόνια τη συμμετοχή του στην εξουσία το ΑΚΕΛ στην Κύπρο; Με δυο λόγια: μήπως αυτό που αναμένει το κοινωνικό σώμα από τον Συνασπισμό, προκειμένου να αποφασίσει αν θα μετατρέψει την προσωρινή του εύνοια σε οριστική ψήφο, είναι να του πει με καθαρό τρόπο ποιες είναι οι προτεραιότητες μιας πραγματικά αριστερής διακυβέρνησης και να μην αρκείται να απαντά στα ερωτήματα των δημοσκόπων;

Φοβούμαι- και ελπίζω- πως ναι. Κι αν δεν μπορέσει να τις δώσει ο νέος πρόεδρος, κινδυνεύει από τη θανάσιμη μοναξιά ενός άλλου Αλέξη, για την οποία μιλάει ο Σαββόπουλος κι επιβεβαιώνει συχνά η ζωή.

Ο Κώστας Μποτόπουλος είναι συνταγματολόγος, ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ