[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Δικαίωμα στην επιλογή

Με μια υπογραφή «παντρεύεσαι». Με μια υπογραφή χωρίζεις. Τόσο απλά τα λέει το καινούργιο νομοσχέδιο. Και ούτε δήμαρχοι, ούτε παπάδες, ούτε ρύζια και δεξιώσεις. Αρκεί ένα στυλό. (Ε, και άμα τη θες την γκλαμουριά πάρε Μont Βlanc). Διότι η Ελλάδα εξελίσσεται. Και αναγνωρίζει το δικαίωμα στη συμβίωση. Των ετεροφυλόφιλων. (Αφήστε στην άκρη τους ομοφυλόφιλους. Είναι άλλο κεφάλαιο για την Ελλάδα). Μόνο που Ελλάδα του 2008 δεν είναι μόνο οι νόμοι και τα ψηφίσματα. Είναι και η κάθε άπραγη κυρία της γειτονιάς που βλέπει τα ζευγάρια που συμβιώνουν «σπιτωμένα». Είναι και η κάθε γιαγιά που ασχέτως με το τι πέρασε «στα χέρια του αχρείου» (όπως συνηθίζει να παραπονιέται στην πρώτη ευκαιρία) πνέει μένεα εναντίον των εγγονών τους που δεν θέλουν να παντρευτούν. «Μα δεν έχετε τον Θεό σας. Εμείς κάποτε τον γάμο μας τον είχαμε ιερό.

Ορκιζόμασταν στο στεφάνι μας». (Κι έλεγα κι εγώ γιατί έχει γεμίσει ο τόπος χήρες). Είναι όλοι εκείνοιδημαρχαίοι και παπάδες- που και στην ιδέα πως θα τους χαλάσει το μαγαζάκι έχουν αρχίσει ήδη να ρίχνουν το «δηλητήριό» τους με προβληματισμούς και ενστάσεις. Είναι κι όλες εκείνες οι τηλεοπτικές ξανθιές (και μελαχρινές ενίοτε) που προωθούν τον θεσμό του γάμου μέσω των πρωινάδικων και κουτσομπολομεσημεριανάδικων (ήτοι τον τέλειο γάμο με τις τόσες χιλιάδες λουλούδια και τα τόσες χιλιάδες στρασάκια στο νυφικό), ασχέτως αν έπειτα από λίγο περιφέρουν στα κανάλια την οργή και τη θλίψη τους για τον «απαράδεκτο» που τους πήρε όποιο ψηλοτάκουνο βρήκε μπροστά του, ενώ εκείνες με τα εναπομείναντα τον στέλνουν στην εντατική. Ποιο νομοσχέδιο θα αλλάξει τα μυαλά της πραγματικής Ελλάδας; Εκείνης που αφήνει πραγματικό δικαίωμα στις επιλογές χωρίς στίγματα και στενοκεφαλιές; Διότι το δικαίωμα δεν πρέπει να υπάρχει ισχύει μόνο.

Πρέπει να έχει και εφαρμογή.