[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ένας φόβος, ένα σιχτίρ

Πάντα κάτι δεν μου πήγαινε καλά όταν βρισκόμουν σε καλλιτεχνικές συνάξεις δισκογραφικού ή άλλου περιεχομένου και η αλήθεια είναι ότι έχω παρακολουθήσει πολλές, κυρίως τη δεκαετία του ΄90, όπου η διάθεση των δισκογραφικών εταιρειών ήταν σκαρφαλωμένη στα ύψη και κάθε λίγο και λιγάκι έβρισκαν ευκαιρία να το ρίξουν έξω. Τώρα πια, πού τα ξεφαντώματα και οι χοροί.

Πού και πού όμως, όλο και κάτι συμβαίνει που γλυκαίνει λιγάκι αυτή τη σκιά της συρρίκνωσης (ένας πλατινένιος, ένα βιβλίο κ.λπ.) και η γιορτή στήνεται με την ίδια προσκόλληση στους τύπους, την ίδια τελετουργία, το ίδιο άγχος των εργαζομένων να φανούν αντάξιοι του «μεγάλου γεγονότος» – Θα έρθεις ρε παιδί μου; Θα έρθει και ο «προϊστάμενος»; – και όντως ο κόπος τους φαίνεται την επομένη, γιατί ξαφνικά βρίσκεσαι σε έναν χώρο όπου δεν έχει πού να σταθείς. Εν πάση περιπτώσει, στην εποχή της σόου μπιζ και των εντυπώσεων, ποιος τυφλός δεν θέλει να δει το φως του και να μαζέψει 1.000 άτομα- εκ των οποίων πολλοί θα αγοράσουν επί τόπου- όταν η εταιρεία έχει γερή βάση δημοσίων σχέσεων και προσωπικούς πρεστιζάτους φίλους; Πού κολλάω εγώ; Μάλλον με πιάνει μια αμηχανία σ΄ αυτές τις περιπτώσεις. Ένα λίγωμα στον λαιμό σαν να τρώω παχιές κουταλιές μέλι. Εκδότες, τηλεοπτικοί σταρ, πολιτικοί, καλλιτέχνες, κοσμικοί κ.λπ., ο «σύλλογος των εκλεκτών» τόσο δίπλα μου με την υπερβολικά ιριδίζουσα αύρα του, είναι- τελικά- too much για την (κανονική) αναπνοή μου. Μετά είναι και το άλλο. Όταν παρακολουθείς τα πράγματα επί χρόνια, και ξέρεις πρόσωπα και πράγματα, σε πιάνει ένας φόβος, ένα σιχτίρ, ένα «όχι, εγώ δεν θα το κάνω ποτέ» όταν έρχεσαι σε άμεση επαφή με τους τόνους του σοβά και της σιλικόνης που κυκλοφορούν στον κλειστό χώρο. Θεέ μου, (λες) προφύλαξέ με απ΄ αυτό. Αυτό το περιποιημένο, κακόγουστα νεανίζον και χαριτωμένο των ώριμων κυριών, οι οποίες η μία μετά την άλλη παραδίδονται στη σιγουριά του μαχαιριού και από άτομα με προσωπική ιστορία και προσωπικό βλέμμα αποκτούν τα παγωμένα χαρακτηριστικά ενός απροσδιόριστου- σε ηλικία και φύλοείδους. Το χείλι πετροκέρασο και το μαλλί (του κυρίου δίπλα τους) μαύρο κορακί λουστρίνι- αλλά, άσε, γι΄ αυτούς να μιλήσω προσεχώς. Μέχρι τότε η επανάσταση (κατά των πλαστικών χειρουργών) μπορεί να περιμένει.