[ ΡΙΠΕΣ ] Η Κεντροαριστερά

Ο κατηγορηματικός τρόπος με τον οποίο η παραδοσιακή Αριστερά απορρίπτει κάθε δυνατότητα συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ και την Κεντροαριστερά προκαλεί ασφαλώς ερωτηματικά. ΟΧΙ τόσο για το αποτέλεσμα καθαυτό όσο για τον τρόπο με τον οποίο γίνεται: με την άρνηση εκ προοιμίου τόσο του ΣΥΝ όσο και του ΚΚΕ να συζητήσουν έστω τις πολιτικές προϋποθέσεις μιας τέτοιας προσέγγισης.

Η στρατηγική τους διατυπώνεται λίγο πολύ ανοικτά. Να παραμείνουν με κάθε τρόπο έξω από το «σύστημα», να αρνηθούν την ανάληψη κυβερνητικών ευθυνών και να αποτελέσουν μια εναλλακτική λύση στον «δικομματισμό».

Η θέση αυτή εμφανίζεται ως καινούργια μετά την αρνητική εμπειρία της συγκυβέρνησης με τη Νέα Δημοκρατία το 1989. Στην πραγματικότητα είναι το ίδιο παλιά με την Αριστερά. ΟΣΟ ο «υπαρκτός σοσιαλισμός» διεκδικούσε τον ρόλο του εναλλακτικού πόλου στη Δύση, η Αριστερά διεκδικούσε ζηλόφθονα το δικαίωμα να εκδίδει αριστερά πιστοποιητικά και να αρνείται, ανάλογα με τη συγκυρία, κάθε σχέση με τα «αστικά κόμματα». Αναρωτιέται όμως κανείς τι νόημα έχει σήμερα μια τέτοια πολιτική.

ΣΕ ολόκληρο τον κόσμο η αναζήτηση εναλλακτικών προοδευτικών λύσεων στα προβλήματα των ανεπτυγμένων κοινωνιών αποτελεί το αντικείμενο πυρετωδών συζητήσεων μεταξύ πολιτικών και κοινωνικών φορέων.

ΣΤΟΧΟΣ δεν είναι βέβαια η αντιγραφή κάποια ανύπαρκτης «σοσιαλιστικής» λύσης, αλλά η δημιουργία νέων κοινωνικών πλειοψηφιών που θα βγαίνουν έξω από τον μονόδρομο του νεοφιλελευθερισμού.

ΕΧΕΓΓΥΑ επιτυχίας δεν υπάρχουν- το αντίθετο, ελάχιστα είναι τα επιτυχημένα παραδείγματα προοδευτικών συμμαχιών.

ΤΑ προβλήματα των πολιτών ωστόσο δεν περιμένουν και αλίμονο αν η αναζήτηση κάποιας ουτοπικής σοσιαλιστικής καθαρότητας αποτελέσει το άλλοθι για να διαιωνίζεται η συντηρητική διακυβέρνηση.