[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ο Αλή που έγινε Αλέξανδρος

Δεν έβλεπαν μόνο στην ελληνική μυθολογία την Ευρώπη σαν αγελάδα. Εκατομμύρια εξαθλιωμένων ανθρώπων από την Ασία και την Αφρική και σήμερα ακόμη έτσι τη βλέπουν. Ρισκάρουν μάλιστα και τη ζωή τους για να μπορέσουν να βυζάξουν λίγο από το πλούσιο γάλα της. Χώνονται μέσα σε ψυγεία, κλείνονται στα αμπάρια σαπιοκάραβων και πουλούν φθηνά τη ζωή τους ενώ αγοράζουν ακριβά το πολυπόθητο εισιτήριο για τη δική τους γη της Επαγγελίας. Ένας από αυτούς ήταν και ο Αλή Ραζά. Έδωσε δύο χιλιάδες δολάρια για να βρεθεί από το Πακιστάν στην Ιταλία και τον ξέβρασε η θάλασσα στην Εφταλού της Λέσβου. Κρύφτηκε τρεις μήνες στο νησί και μετά έφυγε για την Αθήνα, χωρίς χαρτιά. Δούλεψε με μισό μεροκάματο οικοδομή και έναν χρόνο αργότερα πήγε στα Μέθανα για να δουλεύει στα χωράφια και στις ελιές όταν δεν είχε δουλειά στις σκαλωσιές. Πέρασαν τρία χρόνια για να φτιάξει τα χαρτιά του και από τότε κάθε τέσσερις μήνες πήγαινε στο αστυνομικό τμήμα για να ανανεώσει την άδεια παραμονής. Στα δέκα χρόνια πίστεψε πως θα μπορούσε να πάρει λευκή κάρτα και μετά την πράσινη, να νομιμοποιηθεί και να φέρει τη γυναίκα και τα παιδιά του στην Ελλάδα.

Όμως για να γίνει αυτό δεν μπορούσε να λέγεται Αλή Ραζά. Έπρεπε να βαφτιστεί Αλέξανδρος. Σαν τον Σαχέμπ που έγινε Σταύρος, τον Μοχάμεντ που έγινε Μηνάς και τον Κεμάλ που έγινε Κώστας. Μία ακόμη θυσία στην ιερή αγελάδα. Και η θυσία έγινε και η οικογένεια έσμιξε, όμως, ο φετφάς δεν άφησε τον κυρ Αλέκο από το Πακιστάν να ζήσει. Αλλαξοπίστησε, απομονώθηκε και στα 42 του χρόνια δολοφονήθηκε από κάποιον πιστό μουσουλμάνο που τήρησε απαρέγκλιτα τη σαρία. Το τίμημα είναι βαρύ για κάθε μουσουλμάνο που γίνεται χριστιανός και όμως αυτό δεν μας σταμάτησε ούτε μία φορά. Εμείς που έχουμε το καρπούζι ορίζουμε και το μαχαίρι, κι αν αυτό βάφεται κόκκινο τα χέρια μας μένουν καθαρά, λευκά σαν το δέρμα και την ευρωπαϊκή χριστιανική συνείδησή μας.