ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Παπανδρέου

O λόγος στους αναγνώστες. Ο Δημ.Γιώτης, Τζαρτζάνου 15, Λάρισα, γράφει:

«Η οικογενειοκρατία ως πολιτικός όρος ενοχλεί. Δεν ενοχλεί μόνο το πρόσωπο που εισπράττει το πολιτικό κόστος. Στην προκειμένη περίπτωση ενοχλεί τον ευρύτερο δημοκρατικό κόσμο. Πράγματι, σ΄ ένα δημοκρατικό πολίτευμα δεν αρμόζει η διαδοχή της εξουσίας να παραδίδεται από πατέρα σε γιο και στην συνέχεια σε εγγονό. Η Δημοκρατία είναι το πολίτευμα της λαϊκής κυριαρχίας, στο οποίο οι αποφάσεις ενός δημοκρατικού κόμματος, ρυθμίζονται και παίρνονται σύμφωνα με τη θέληση του κυρίαρχου λαού.

Το τελευταίο διάστημα γίνεται μνεία, από τα περισσότερα μέσα μαζικής ενημέρωσης- τηλεόραση, έντυπος γραπτός και ηλεκτρονικός Τύπος- ότι τάχα ο Γεώργιος Α. Παπανδρέου πήρε το αξίωμα του αρχηγού ελέω ονόματος και κληρονομικώ δικαιώματι.

Ίσως η διαδικασία διαδοχής το 2004 να άφησε να εννοηθεί κάτι τέτοιο.

Μεγάλο λάθος του Κώστα Σημίτη, που δεν τήρησε τις παραπάνω δημοκρατικές διαδικασίες, εκθέτοντας πρωτίστως τον εαυτό του, αλλά και τον Γιώργο Παπανδρέου.

Αν πραγματικά ο Κώστας Σημίτης ήθελε να βοηθήσει πρώτα το ΠΑΣΟΚ και μετά τον Γιώργο Παπανδρέου- μια και το ΠΑΣΟΚ την εποχή εκείνη ήταν πίσω στις δημοσκοπήσεις από τη Ν.Δ.

δεκατέσσερις ποσοστιαίες μονάδες, λόγω αμαρτωλού χρηματιστηρίου- θα ΄πρεπε να είχε παραιτηθεί τουλάχιστον πέντε μήνες ενωρίτερα, αναθέτοντας την αρχηγία και πρωθυπουργία μέσα από διαφανείς εκλογικές διαδικασίες, σε οποιονδήποτε αναδεικνυόταν νέος αρχηγός.

Σήμερα θα μιλούσαν για χαριστική διαδοχή; Κακώς ο Γιώργος Παπανδρέου ανέλαβε την αρχηγία αν και προηγείτο στα γκάλοπ με ποσοστό 70%. Γιατί τότε δεν άσκησαν βέτο υποψηφιότητας οι εκκολαπτόμενοι μελλοντικοί αρχηγοί διεκδικούντες επί ίσοις όροις την προεδρία; Η απάντηση είναι απλή: γιατί γνώριζαν εκ των προτέρων ότι ένα τέτοιο εγχείρημα δεν θα είχε γι΄ αυτούς καμία τύχη.

Η οικογένεια Παπανδρέου είναι μια ιστορική πολιτική οικογένεια, η οποία αναμφισβήτητα προσέφερε στον τόπο πάρα πολλά, πάνω από εβδομήντα χρόνια. Ό,τι κέρδισε, το κέρδισε έπειτα από σκληρούς, επίπονους, μακροχρόνιους δημοκρατικούς αγώνες, αντιμετωπίζοντας διαχρονικά μια επικίνδυνη, αδίστακτη και υποταχτική στα μεγάλα συμφέροντα Δεξιά, άλλοτε με προσωπείο ψευτοδημοκρατικό, άλλοτε με εγκαθιδρύσεις δικτατορικών καθεστώτων.

Οι Παπανδρέου ήταν και είναι κατά γενική ομολογία μεγάλοι δημοκράτες».