Οι άλλοι πρωταγωνιστές 4 μονόλογοι για ένα δράμα

Ίσως να είναι η ιδέα μου αλλά νομίζω ότι τις τελευταίες ημέρες αυξήθηκαν οι κόκκινες γραβάτες στην τηλεόραση. Έτσι γίνεται όταν όλα είναι «μαύρα και άραχνα» και «μια από τα ίδια». «Επιστρατεύονται» οι κόκκινες γραβάτες. Είναι η συμβουλή των σκηνοθετών. «Να δώσουμε λίγο χρώμα βρε αδελφέ». Γι΄ αυτό τις «κρίσιμες ημέρες» θα δεις τα σκαλοπάτια της Βουλής να «φωτίζονται» με κόκκινους προσεγμένους κόμπους. Το ίδιο συμβαίνει και στα παράθυρα, τα τραπέζια και τα πάνελ της τηλεόρασης. Άλλωστε οι λαιμοδέτες των ανδρών- μαζί με τις καρφίτσες των γυναικών- είναι και τα μόνα στοιχεία που μπορούν να χρωματίσουν λίγο το σκηνικό όταν και οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές του έχουν βαρεθεί την επανάληψη.

Έπειτα από 37 ημέρες όμως που διαρκεί ο «κόκκινος συναγερμός»- από εκείνη την Πέμπτη δηλαδή που ο Χρήστος Ζαχόπουλος έπεσε από τον 4ο όροφο της πολυκατοικίας στην Καρνεάδου- τα αποθέματα σε καρφίτσες και γραβάτες έχουν αρχίσει να εξαντλούνται, μαζί με τα ευφυολογήματα. «Αυτά δεν γίνονται ούτε στο σινεμά», έλεγε τη Δευτέρα ένας μεσημεριανός σχολιαστής προσπαθώντας να καλύψει το «κενό» γιατί όλες οι άλλες λέξεις είχαν χρησιμοποιηθεί (από τους «πρωινούς»). Δίπλα του ένας πανελίστας συμπλήρωνε εν είδει μουρμουρητού: «Θέατρο του παραλόγου». Δεν νομίζω βέβαια ότι είχε στον νου του τον Ευγένιο Ιονέσκο ή κάποιον άλλο συγγραφέα του «θεατρικού κινήματος», η «φιλοσοφία» όμως του σχολιαστή έπρεπε να μη μείνει «ξεκρέμαστη». «Πρωτοφανή πράγματα», συμπλήρωσε ο τρίτος της παρέας κουνώντας τεθλιμμένα το κεφάλι του. Απέναντί τους τα κορίτσια της εκπομπής, «αδυνατώντας να πάρουν θέση ανάμεσα στον Μάκη και στον Θέμο», τους οποίους ωστόσο αποκαλούσαν με τα μικρά τους ονόματα, έλεγαν ότι «αυτά τα πράγματα τις στενοχωρούν» και θύμιζαν τι ωραία είχαν περάσει «όλοι τους» στον γάμο του Μάκη. Ένα βαθύ «αχ» από τον σχολιαστή ήρθε να κλείσει τον προβληματισμό της παρέας στο θέμα.

Εγώ δεν είμαι σίγουρος ότι αυτά που ζούμε σήμερα δεν τα έχουμε ξαναζήσει. Κάποιοι «θυμίζουν» τους τελευταίους μήνες της δεκαετίας του ΄80 και κάποιοι άλλοι ισχυρίζονται ότι αυτά γίνονταν πάντα, απλώς δεν τα μαθαίναμε. Ίσως, λοιπόν, έτσι να ήταν πάντα. Μόνο που τώρα με τις τηλεοράσεις plasma, στα σαλόνια και στα καφέ της πόλης, φαίνονται όλα πιο τρομακτικά ή πιο γελοία, ανάλογα με τη γωνία από την οποία τα βλέπει ο καθένας.

«Εσείς τι βλέπετε;», ρώτησα την Πέμπτη δύο γυναίκες και δύο άντρες του θεάτρου. Η απάντησή τους δόθηκε σχεδόν απνευστί χωρίς κανείς τους να με ρωτήσει «για ποιο θέμα». Και να σκεφθεί κανείς ότι οι άνθρωποι του θεάτρου τις περισσότερες ημέρες δεν προλαβαίνουν να δουν τα δελτία. Αν και απ΄ ό,τι φαίνεται τα βλέπουν στα μάτια των τρομαγμένων θεατών τους.


«Ο κόσμος νιώθει τρομερή μοναξιά»

«Δ εν τολμώ να ανοίξω την τηλεό ραση. Δεν υπήρξα βέβαια ποτέ φανατικός λάτρης- είμαι λίγο χρόνο στο σπίτι και προτιμώ να κάνω άλλα πράγματα-, αλλά δεν φανταζόμουν ότι υπάρχει και πιο κάτω από το “κάτω”. Δεν ξέρω αν ο κόσμος το αποζητάει, που λένε… Εγώ βλέπω τον κόσμο να έχει μείνει άφωνος. Να είναι μόνος. Αυτό είναι το χειρότερο συναίσθημα. Παίζω σε μια παράσταση που μιλάει για τον έρωτα. Είκοσι ηθοποιοί χαρούμενοι κατεβαίνουν μέσα στο πλήθος. Φιλάνε και χαϊδεύουν. Αν δεις τον κόσμο με πόση λαχτάρα δέχεται αυτό το χάδι. Ο κόσμος θέλει κάτι θετικό, έστω και σε κάτι ψεύτικο όπως το θέατρο. Θέλει κάποιος να του πει κάτι ωραίο. Θέλει να ακούσει ότι αξίζει. “Δεν είσαι βλάκας, δεν είσαι μόνο για να δουλεύεις, να σε ραπίζουνε και να σε κλέβουνε. Όχι. Μπορείς, να περνάς ωραία και να διασκεδάσεις έξω από τη μαυρίλα”. Ντρέπομαι γιατί δεν υπάρχει ένας πολιτικός να πει κάτι ουσιαστικό. Σε κάποιον να πιστέψεις. Και ο κόσμος νιώθει τρομερή μοναξιά. Όλοι νιώθουμε. “Όλοι είναι πουλημένοι”, ακούς. “Προσπαθούν να καλύψουν τον χορό των εκατομμυρίων”. Τα κανάλια πολεμάει το ένα το άλλο και είσαι έτοιμος να πιστέψεις και το χειρότερο. Και κάποιος να είναι αθώος, τον έχει πάρει η μπάλα… Δεν υπάρχει κράτος να υπερασπιστεί τους πολίτες του, δεν υπάρχει κυβέρνηση. Και όλα έχουν εξελιχθεί σε μάχη δημοσιογράφων. Ένας άνθρωπος χαροπαλεύει στην εντατική, δεν ξέρω τι έχει κάνει αυτός ο άνθρωπος, αλλά αυτό που βλέπουμε δεν με αφορά. Εγώ ξέρω ότι το ελεύθερο θέατρο έχει να πάρει λεφτά δύο χρόνια, κονδύλια που έχουν εγκριθεί. Τα χρήματα αυτά κάπου αλλού έχουν πάει, αλλά κανείς δεν θέλει να απαντήσει και κάνεις δεν θέλει να το ψάξει».
«Εγώ θρέφω τους μονομάχους»

«Ξυπνάω με Καμπουράκη, Οικονομέα, Παπαδάκη. Κοιμάμαι με Πρετεντέρη, Ευαγγελάτο, Μάκη. Καθυστερώ στο θέατρο, για τις ειδήσεις των 8. Αν κατά λάθος πέσω σε σίριαλ ή ταινία, αλλάζω κανάλι, αδιαφορώ για τις κατασκευασμένες ιστορίες. Τέλειωσα με τη μυθοπλασία, τέλειωσα και με τα ριάλιτι- κατασκευή που μιμείται την αλήθεια. Το μόνο που θέλω είναι η πραγματικότητα. Είμαι σαν τους πολίτες της αρχαίας Ρώμης, το μόνο που με φτιάχνει είναι να βλέπω τους μονομάχους και τα θύματά τους στην αρένα, και θέλω το αίμα να είναι αληθινό. Υποκλοπές, ομόλογα, Βαρθολομαίος, φωτιές, Ζωνιανά, τώρα ο Ζαχόπουλος, κι όσο πιο σκληρή και ακραία η πραγματικότητα, όσο πιο ιδιωτικό το γεγονός, τόσο καλύτερα για μένα. Τέλειωσα με την πολιτική- δεν βγάζω άκρη έτσι κι αλλιώς, δεν πιστεύω κανέναν τους, μια λύση μόνο έχω, το ναρκωτικό μου είναι η κλειδαρότρυπα. Αυτή τη φορά είναι ντέρμπι: Αρκεί ο ερωτισμός ενός μεσήλικα, και οι ταγοί του έθνους αλληλοσπαράσσονται. Τέλειο! Αγοράζω την εφημερίδα να δω τις φωτογραφίες, ψάχνω με τους υπόλοιπους να βρω το DVD. Δεν μ΄ ενδιαφέρει καν η απόδοση δικαιοσύνης, ξέρω πως η συγκάλυψη θα επικρατήσει. Θέλω μόνο να δω ποιος μονομάχος θα νικήσει- και ποιος θα σφαγιαστεί. Στοιχηματίζω πάνω τους, παίζω στο παιχνίδι τους, τους νιώθω δικούς μου, τους ξέρω με τα μικρά τους ονόματα. Κι αν, όταν ζητωκραυγάζω στην αρένα, κάτι μέσα μου ψιθυρίζει πως η αληθινή ζωή είναι αλλού, πως με κοροϊδεύουν με θεάματα, δεν μετανιώνω, γιατί η επιλογή είναι δική μου: Εγώ πληρώνω το εισιτήριο, εγώ θρέφω τους μονομάχους, εγώ θα τους λουστώ».


«Οι πολιτικοί είναι πιο αθώοι από τους δημοσιογράφους»

«Παλιότερα γελούσα και έκανα πλάκα, τώρα έχω παγώσει. Μου φαίνεται μια εποχή πολύ δύσκολη. Όχι γιατί οι άνθρωποι παραβαίνουν τους νόμους, όσο γιατί συνεχώς ανακαλύπτουμε παραβάτες αξιών. Εγκλήματα δηλαδή ψυχικά για τα οποία δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη. Υπάρχουν άνθρωποι στη φυλακή που είναι πιο έντιμοι από αυτούς που βλέπουμε να κυκλοφορούν νόμιμα. Και αυτό που συμβαίνει στα κανάλια είναι μια κακή διαχείριση της εξουσίας τους. Όλοι είναι ύποπτοι, όλοι είναι ένοχοι.

Αξίες που καταπατώνται, γιατί δεν είναι θεσμοθετημένες πουθενά και δεν υπάρχει ένας νομοθέτης ή ένας πολιτικός να τις υπερασπίσει. Οι πολιτικοί μοιάζουν πιο αθώοι από τους δημοσιογράφους. Όχι εντελώς αθώοι, αλλά “πιο αθώοι”. Κάποιοι δημοσιογράφοι θέλουν να κυβερνούν.

Τους έχει φοβηθεί το μάτι μου. Παλιά υπήρχε ο λιθοβολισμός. Τώρα υπάρχει ο διασυρμός στα κανάλια. Δεν νομίζω ότι ήταν περισσότερο επώδυνο αυτό που συνέβαινε τότε, απλά πόναγε το σώμα, ενώ τώρα πονάει η ψυχή. Αυτό με έχει τρομάξει, η ψυχική εξόντωση. Δεν υπάρχει πολιτισμός, είναι όλα απολίτιστα. Όσοι άνθρωποι έχουν αξίες και υπηρετούν κάποια ψυχικά οφέλη, έχουν τρομάξει. Αισθάνονται μόνοι τους. Ή μήπως τελικά είναι γραφικοί; Αν υπήρχε βέβαια μια σοβαρή πολιτική εξουσία δεν θα υπήρχε αυτή η ατμόσφαιρα. Ούτε αυτά τα σκάνδαλα, τα οποία βέβαια σιγά- σιγά θα συγκαλυφθούν ή θα περάσουν στο αρχείο. Εκτός εάν αυτό είναι το τελικό όριο και από “αύριο” συμβεί μια μετάλλαξη».


«Ντρέπομαι να γυρίζω σε αυτήν την ασχήμια»

ο θρίαμβος όλων αυτών που μας κυβερνούν είναι ότι μας έχουν κάνει να μη διεκδικούμε

«Το παραμύθι της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, είναι πολύ παραμύθι. Φτιάχνουμε μια κοινωνία μαλακισμένη, απολίτιστη, τη βάζουμε μετά να μας ψηφίσει και μετά κάνουμε ό,τι γουστάρουμε. Κάποιοι αυτοκτονούν, αλλά ο υπουργός κ. Μαγγίνας παρανομεί με βούλα και συνεχίζει να μας εκπροσωπεί στη Βουλή. Θα μου πεις και τι μπορεί να γίνει; Δεν ξέρω, οι επόμενες γενιές θα δουν, αλλά είναι αστείο αυτό που ζούμε. Έτυχε φέτος, έπειτα από 7 χρόνια, να βγω τρεις φορές στο εξωτερικό. Ντρέπομαι να γυρίζω σε αυτήν την ασχήμια. Την Ασκληπιού, δεν μπορείς να την περπατήσεις. Έχει μπάζα, σκουπίδια, αυτοκίνητα, μηχανάκια, σπασμένα καγκελάκια, αλλά οι Αθηναίοι είναι ευχαριστημένοι με τις 15 αθλητικές εφημερίδες στα περίπτερα. Το χειρότερο λοιπόν δεν είναι ότι μας περνάνε για μαλάκες, το χειρότερο είναι ότι είμαστε μαλάκες. Και ο θρίαμβος όλων αυτών που μας κυβερνούν είναι ότι μας έχουν κάνει να μη διεκδικούμε. Θα ήθελα να υπάρχει μια Αριστερά που να μπορεί να κατεβάσει 2 εκατομμύρια στον δρόμο. Ρε παιδιά, ας βρούμε τρόπο να διεκδικήσουμε το μαζί αντί του χώρια. Αυτό λέω και στην παράσταση. Το χώρια είναι μια πολύ εύκολη συνθήκη. «Αυτός φταίει». Δεν μας ενδιαφέρει όμως τι έγινε πριν- και πριν- και πριν.

Τώρα τι θα κάνουμε; Αλλά είπαμε, δεν χρειάζονται απορίες, ούτε διεκδικήσεις. Έχουμε τη θεά της ενημέρωσης όπως κάποτε είχαμε τη θεά της γονιμότητας. Και όλα θυσιάζονται στον βωμό της. Πολλές φορές νιώθω ότι η τηλεόραση υπάρχει μόνο για να παίζονται διαφημίσεις, δεν υπάρχει για τίποτε άλλο. Ένα πωλητήριο γεμάτο φθηνά προϊόντα».