[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Αντί να παίζει στο προαύλιο του σχολείου…

Κάθε μέρα, δέκα και είκοσι το πρωί στην κεντρική λεωφόρο των Ιλισίων, έξω από το ίδιο κατάστημα κάθεται εκείνη. Εδώ και περίπου δύο μήνες, λίγο πριν από τις γιορτές των Χριστουγέννων, έπιασε θέση.

Μοιάζει μάλλον με Τσιγγάνα. Ή μήπως είναι αλλοδαπή; Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω και δεν με νοιάζει. Εκείνο όμως που με συγκλόνισε δεν είναι το γεγονός ότι η νεαρή γυναίκα καθόταν στο πεζοδρόμιο, πάνω σε ένα κομμάτι χαρτόνι, με το χέρι στην έκταση και την παλάμη ανοιχτή, ζητιανεύοντας.

Στην αγκαλιά της έχει ένα μικρό αγόρι. Λογικά, από το παρουσιαστικό του, δεν πρέπει να είναι πάνω από 10 ετών. Σε μια ηλικία που θα έπρεπε να είναι σε μία σχολική τάξη και να κάνει μάθημα, εκείνο κάθεται μαζί με τη μητέρα του και ζητιανεύει. Κι όταν τύχει κάποιος και κοντοσταθεί και ανοίξει το πορτοφόλι για να αφήσει στην κυρία 10 ή 20 λεπτά, τότε ο μικρός σκάει ένα τεράστιο χαμόγελο. Μόνο μία μέρα καθόταν η κυρία μόνη της. Ήταν μία από τις μέρες των γιορτών που έκανε αφόρητο κρύο. Μήπως λυπήθηκε να τον κρατά ώρες ολόκληρες μέσα στο κρύο; Ποιος ξέρει…

Η περίπτωση του μικρού αγοριού βέβαια δεν είναι η πρώτη, θα έπρεπε ωστόσο να είναι η τελευταία. Κάποιος πρέπει να φροντίσει γι΄ αυτά τα παιδιά. Το κράτος; Οι πολίτες; Οι οργανώσεις;

Δεν ξέρω ποιος είναι ο πιο κατάλληλος αλλά κάτι πρέπει να γίνει. Κάποιοι αποφασίζουν γι΄ αυτά και τα θέλουν ζητιάνους αντί να παίζουν στο προαύλιο του σχολείου.