Οι μπαμπάδες μένουν σπίτι

Άνδρες που κάνουν πολύμηνη χρήση γονικής άδειας ή μένουν στο σπίτι για να αφιερωθούν στη φροντίδα των παιδιών τους. Σε πολλές χώρες δεν πρόκειται πλέον για τάση, αλλά για έναν παγιωμένο κανόνα: η οικογένεια, λένε οι ειδικοί, ζει μια πολιτιστική επανάσταση.

Σ τα τέλη του περασμένου Νοεμβρίου, ο υπουργός Εξωτερικών της Σαουδικής Αραβίας Σαούντ Αλ Φαϊσάλ δεν έκρυψε την ενόχλησή του όταν ο Βρετανός ομόλογός του Ντέιβιντ Μίλιμπαντ ανέβαλε κοινή συνέντευξη Τύπου στο Λονδίνο για έναν λόγο που φάνηκε ακατανόητη δικαιολογία στα μάτια του Σαουδάραβα αξιωματούχου: το ζεύγος Μίλιμπαντ είχε μόλις υιοθετήσει το δεύτερο παιδί τους και ο Βρετανός πολιτικός έκανε χρήση

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Πληθαίνουν οι άνδρες που αφιερώνονται στην ανατροφή των παιδιών για να διευκολύνουν τις συζύγους τους στην καριέρα τους

γονικής άδειας, καθώς η μουσικός σύζυγός του είχε πολλές υποχρεώσεις με τη Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου. Αντίθετα, στη Δανία, κανένας δεν αισθάνθηκε την παραμικρή έκπληξη όταν ο σύζυγος της ηγέτιδας της Αριστεράς Χέλε Τόρνινγκ Σχμιντ έκανε χωρίς πολλές εξηγήσεις χρήση του ίδιου δικαιώματος, για να επιτρέψει στην πολιτικό να συνεχίσει απερίσπαστη την προεκλογική της εκστρατεία.

Περισσότερο από μια απλή τάση, αυτές οι δύο περιπτώσεις δείχνουν έναν παγιωμένο κανόνα: όλο και περισσότεροι άνδρες αναπροσαρμόζουν τις συνθήκες εργασίας τους για να αφιερωθούν στην ανατροφή των παιδιών τους και παράλληλα να διευκολύνουν τις συζύγους τους στη επαγγελματική τους καριέρα. Στη Δανία ο κανόνας έχει θεσμοθετηθεί: λέγεται «μπάρσελ ορλόφ» («άδεια για τη γέννηση»), προβλέπει οκτώ μήνες άδεια για τη μητέρα και τρεις μήνες άδεια για τον πατέρα, και όπως δηλώνει στο περιοδικό «Εσπρέσο» αξιωματούχος του υπουργείου για την Οικογένεια «ο ερχομός ενός παιδιού θα έπρεπε να έχει τις ίδιες συνέπειες και για τους δύο γονείς». Το θέμα έχει ανοίξει και στη Γερμανία, όπου η καγκελάριος της χώρας Άνγκελα Μέρκελ εξέφρασε μια εξίσου ξεκάθαρη θέση: «Η παραμονή στο σπίτι είναι ζήτημα ελεύθερης επιλογής, τόσο για τον πατέρα όσο και για τη μητέρα».

Νορβηγία – Βρετανία
Προς το παρόν το φαινόμενο του «πατέρα στο σπίτι» απαντάται σε χώρες με παράδοση στις υπηρεσίες κοινωνικής πρόνοιας, καθώς κι εκεί όπου η ιδέα της μητρότητας δεν είναι αποκλειστικά θηλυκού γένους: στη Νορβηγία το 85% των ανδρών παίρνει τουλάχιστον τέσσερις μήνες άδεια (τον «μήνα του μπαμπά») με τη γέννηση των παιδιών τους. Στη Βρετανία οι πατέρες που αφιερώνονται στα παιδιά τους μένοντας στο σπίτι είναι τουλάχιστον 200.000, αριθμός διπλάσιος σε σχέση με το 1993, σύμφωνα με τα στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας. Την ίδια περίοδο, ο αριθμός των «νοικοκυρών» μειώθηκε από 2,7 εκατομμύρια σε 2,1, επιβεβαιώνοντας την κοινωνική αλλαγή.
«Παρακμή της αρσενικής αυτοκρατορίας»

ΟΠΩΣ σε κάθε κοινωνική αλλαγή, έτσι και στην περίπτωση του «πατέρα στο σπίτι» διατυπώνονται ορισμένες αντιρρήσεις. «Οδεύουμε προς την επανέκδοση μιας κοινωνίας δεσποτικά μαμαδίστικης», γράφει για τους «πατέρες-μάρτυρες» ο Γάλλος Νταβίντ Αμπικέρ στο βιβλίο του «Το μουσείο του άνδρα. Η θρυλική παρακμή της αρσενικής αυτοκρατορίας», ενώ ο Ααρόν Ρόχλεν, καθηγητής Ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο του Τέξας, υπενθυμίζει ότι «ο ανδρισμός συνδεόταν πάντα με την εργασία και την επιτυχία, τον ανταγωνισμό και την εξουσία». Άλλοι συνάδελφοί του επισημαίνουν τον κίνδυνο του «συνδρόμου του Άτλαντα» και «χτυπούν» τους άνδρες που τα θέλουν όλα- καλό επάγγελμα, ωραία οικογένεια και επιτυχημένη σύζυγο. Πολλές προσδοκίες που μπορεί να οδηγήσουν στην κατάρρευση, όπως σημειώνουν.