[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Όταν δεν μπορείς πια να ονειρευτείς…

«…Έπιασε βροχή και το όνειρο απότομα σταμάτησε. Ήταν η τελευταία φορά. Όλα άλλαξαν μετά. Τέρμα τα όνειρα. Η Χρυσάνθη δεν μπορούσε πια να ονειρευτεί. Γιατί πώς να βλέπεις όνειρα τη νύχτα όταν την ημέρα δεν θυμάσαι αυτούς που είχες μες στην καρδιά; Και οι νύχτες δίχως όνειρα είναι όλες ίδιες. Άχρωμες και βαρετές. Η ζεστή κουβέρτα γίνεται ένα τρύπιο κουρελάκι. Και η Γη δίχως χρώματα, όνειρα και αναμνήσεις κινδυνεύει να χαθεί». (Απόσπασμα από το βιβλίο της καθηγήτριας Ψυχολογίας Φωτεινής Τσαλίκογλου, ένα βιβλίο για παιδιά κάθε ηλικίας).

Μικροί και μεγάλοι, γονείς και παιδιά, κινούμαστε μηχανικά σε αυτή την εποχή της έλλειψης ονείρων. Μαζί διαβάζουμε για οράματα μόνο στα περιοδικά και στις εφημερίδες που κάνουν αφιερώματα στο θρυλικό 1968. Σε εμάς τους μεγάλους, κάποιες εικόνες της παιδικής ηλικίας τσιμπάνε την καρδιά. «Μόνο στο άκουσμα του 1968, εμείς που το ζήσαμε ξαναβουτάμε σε εκείνη την εκπληκτική χρονιά», γράφει ο μεγάλος ιστορικός Έρικ Χόμπσμπομ. 6 Ιουνίου, όλη η οικογένεια μαζεμένη στο σαλόνι να περιμένει με αγωνία εάν θα ζήσει ο Ρόμπερτ Κέννεντυ από τη δολοφονική επίθεση… 3 Νοεμβρίου, με τη μαμά και τη θεία σφιχτά από το χέρι μέσα στην κοσμοπλημμύρα που ακολουθούσε, εν μέσω δικτατορίας, την κηδεία του Γέρου της Δημοκρατίας… Λίγους μήνες μετά, μέσα σε μια σκοτεινή αίθουσα κινηματογράφου να ζούμε συνεπαρμένοι, ξανά και ξανά, μαζί με τον αδελφό, το Γούντστοκ…

Στα παιδιά σήμερα έχουμε «απαγορεύσει» τα όνειρα.

Κανένα όραμα στην απομυθοποιημένη πολιτική… Σε τυποποιημένα και ψυχρά «κουτάκια» τα σχέδια για το επαγγελματικό μέλλον τους… Μόνο χυδαία καταναλωτικά «όνειρα» σε πακέτα προσφοράς, μπας και ξεγελαστούν για τη μεγάλη απώλεια… «Κυλούν τα χρόνια και οι καιροί.

Ναι! Είναι αλήθεια, τίποτα δεν είναι σταθερό. Όλα, μα όλα αλλάζουνε με τον καιρό. Αφού όμως όλα αλλάζουν, αλλάζει και το κακό. Και αυτό είναι το μεγάλο μυστικό!.. Ακόμα και τα όνειρα με κακό τέλος κάποτε τελειώνουν. Αρκεί να μην ξεχνάς και κάθε τόσο να θυμάσαι. Αυτό που κάποτε υπήρξε σώζεται μες στο μυαλό. Τίποτα δεν χάνεται. Η ανάμνηση είναι κάτι μαγικό». Μην ξεχνάς και κάθε τόσο να θυμάσαι… Μήπως και τo παιδί σου μάθει έτσι, επιτέλους, να ονειρεύεται. Από τις δικές σου αναμνήσεις, από την- αποδιωγμένη, λόγω κακής σχολικής διδασκαλίας- λογοτεχνία («το καθοδηγούμενο όνειρο», κατά τον Μπόρχες), από την ασυμβίβαστη αγάπη σου…