Τα φώτα στους «στρατηλάτες»
Καθώς η αναμέτρηση για το προεδρικό χρίσμα των Δημοκρατικών δίνεται πλέον στήθος με στήθος, οι προβολείς στρέφονται στους δύο κορυφαίους «στρατηλάτες» των προεκλογικών εκστρατειών των δύο βασικών υποψηφίων- τον Ντέιβιντ Άξελροντ του Μπάρακ Ομπάμα και τον Μαρκ Πεν της Χίλαρι Κλίντον. Διαφέρουν μεταξύ τους τόσο πολύ όσο και οι υποψήφιοι για τους οποίους εργάζονται.
«Είναι σαν την κιμωλία και το τυρί», λέει στους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» ο επικεφαλής μιας δημοκρατικής «δεξαμενής εγκεφάλων» στην Ουάσιγκτον, ο οποίος γνωρίζει αμφοτέρους καλά. «Ο Μαρκ είναι συνήθως με κοστούμι και γραβάτα και πολύ εσωστρεφής. Ο Ντέιβιντ είναι πολύ πιο άνετος και χαλαρός με τους ανθρώπους».
Το υπόβαθρό τους είναι επίσης διαφορετικό. Ο 54χρονος Πεν είναι δημοσκόπος και έγινε γνωστός το 1977, όταν βοήθησε τον Εντ Κοτς να κερδίσει τη δημαρχία της Νέας Υόρκης. Μαζί με τον συνεταίρο του, τον Νταγκ Σεν, είχαν ξοδέψει τότε όλα τα χρήματά τους για ν΄ αγοράσουν έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή ο οποίος έδωσε στον Κοτς το πλεονέκτημα έναντι του αντιπάλου του, καθώς του προσέφερε αναλύσεις της συμπεριφοράς των ψηφοφόρων που ο αντίπαλός του δεν διέθετε.
Πολύ πλούσιος
Σήμερα ο Πεν είναι πλούσιος, ζει σ΄ ένα σπίτι 5 εκατομμυρίων δολαρίων στην Ουάσιγκτον, είναι διευθύνων σύμβουλος στην εταιρεία δημοσίων σχέσεων Βurson Μarsteller (έχει πελάτες τη Μicrosoft και τη Wall Μart) και είναι επικεφαλής της προεκλογικής εκστρατείας της Κλίντον (έχει επίσης εργαστεί για τον Τόνι Μπλερ, τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι και τον Μπιλ Κλίντον). Οι επικριτές του (έχει πολλούς στην Αριστερά) λένε πως είναι άνθρωπος των αριθμών και πως δεν ενδιαφέρεται για την πολιτική, αλλά για το πώς ο υποψήφιός του θα κερδίσει συγκεκριμένες μικρές ομάδες ψηφοφόρων που θεωρεί πως έχουν κρίσιμη σημασία για τη νίκη.
Αντίθετα από τον Μαρκ Πεν, ο 52χρονος Ντέιβιντ Άξελροντ ασχολείται μόνο με την προεκλογική εκστρατεία. Κορυφαίος σύμβουλος πολιτικών εκστρατειών στο Σικάγο, θεωρείται πολιτικός ιδεαλιστής σε αντίθεση με τον ρεαλιστή Πεν που προσφέρει τις υπηρεσίες του σε πολυεθνικές. Πρώην δημοσιογράφος της «Σικάγκο Τρίμπιουν», άρχισε να ασχολείται με τις προεκλογικές εκστρατείες στα μέσα της δεκαετίας του 1980 και γρήγορα απέκτησε τη φήμη ότι βοηθάει μαύρους πολιτικούς να αποκτήσουν διαφυλετική υποστήριξη. Στους πρώην πελάτες του συγκαταλέγονται ο Χάρολντ Ουάσιγκτον, ο πρώτος μαύρος δήμαρχος του Σικάγου, ο Τζον Στριτ, πρώην δήμαρχος της Φιλαδέλφειας, ο Ντίβαλ Πάτρικ, ο οποίος έγινε το 2006 ο πρώτος μαύρος κυβερνήτης της Μασαχουσέτης, και ο Μπάρακ Ομπάμα, τον οποίο βοήθησε το 2004 να εκλεγεί στη Γερουσία.
Είναι παλιοί φίλοι
Αντίθετα από τον Πεν, που άρχισε να δουλεύει για τους Κλίντον αφού το ζεύγος βρισκόταν ήδη στον Λευκό Οίκο, ο Άξελροντ ήταν φίλος του Ομπάμα στο Σικάγο πολύ πριν οι περισσότεροι ακούσουν για τον μαύρο πολιτικό που διεκδικεί τώρα το χρίσμα για την προεδρία. Άνθρωποι που έχουν παρακολουθήσει τη δράση του Άξελροντ λένε πως κίνητρό του είναι οι προοδευτικές ιδέες και πως πιστεύει ότι ο Ομπάμα έχει τα προσόντα για να μεταμορφώσει τον πολιτικό χάρτη της Αμερικής. Όταν ο Ομπάμα λέει, «πέρασα αρκετό καιρό μαθαίνοντας τους τρόπους της Ουάσιγκτον ώστε να ξέρω ότι οι τρόποι της Ουάσιγκτον πρέπει να αλλάξουν», βλέπουν πίσω από τη φράση αυτή τον Άξελροντ.
Νέες κατηγορίες εναντίον του Ιράν
Ο ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ πρόεδρος Τζορτζ Μπους κατηγόρησε χθες το Ιράν ότι απειλεί την ασφάλεια σ΄ όλον τον κόσμο προσφέροντας την υποστήριξή του σε ένοπλους μαχητές και κάλεσε τους συμμάχους των ΗΠΑ στον Κόλπο να αντιμετωπίσουν «αυτόν τον κίνδυνο πριν είναι πολύ αργά». Το Ιράν απέρριψε αυτές τις προσπάθειες του Μπους να το απομονώσει από τους γείτονές του υπογραμμίζοντας πως «τέτοιες πολιτικές εξαπάτησης του λαού στην περιοχή» έχουν ήδη αποτύχει.
Μιλώντας στο Άμπου Ντάμπι των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, τρίτο σταθμό της περιοδείας του στους Άραβες συμμάχους του, ο Μπους δήλωσε πως το Ιράν είναι ο «υπ΄ αριθμόν ένα σπόνσορας της τρομοκρατίας στον κόσμο» και κατηγόρησε τη χώρα αυτή ότι υπονομεύει την ειρήνη υποστηρίζοντας τη Χεζμπολάχ στο Λίβανο, τη Χαμάς στην Παλαιστίνη και τους σιίτες αντάρτες στο Ιράκ. «Το Ιράν στέλνει εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια σε εξτρεμιστές σ΄ όλον τον κόσμο, ενώ ο ιρανικός λαός αντιμετωπίζει καταπίεση και οικονομικές δυσκολίες», τόνισε ο Αμερικανός πρόεδρος. Ο εκπρόσωπος του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών απάντησε:
«Τους συμβουλεύουμε να μη συνεχίσουν τις πολιτικές της εξαπάτησης του λαού της περιοχής».
«Είναι γελοίο το να ζεις σήμερα στην Αμερική» «Η ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ εκστρατεία μας; Είναι γελοία», λέει ο διάσημος Αμερικανός σκηνοθέτης Όλιβερ Στόουν. «Το να ζεις σήμερα στην Αμερική είναι γελοίο», προσθέτει. «Στις εκλογές όλα αποκτούν σήμερα υπερβολικές διαστάσεις, αντίθετα από την εποχή που ήμουν νέος, όταν οι πολιτικές εκστρατείες διαρκούσαν λίγο και γράφονταν λιγότερα γι΄ αυτές», λέει στην ιταλική «Ρεπούμπλικα» ο σκηνοθέτης επιτυχιών όπως οι ταινίες «Δίδυμοι Πύργοι», «Γεννημένος την 4η Ιουλίου», «Πλατούν» και πολλές ακόμη. «Ο συναισθηματισμός κυριαρχεί, καταστρέφοντας, όπως πιστεύω, την αξιοπιστία των πολιτικών. Για να κερδίσει η Χίλαρι τις εκλογές, τα μέσα ενημέρωσης δείχνουν απλώς τα δάκρυά της…».
Με τον Ομπάμα
Ο Όλιβερ Στόουν αποφάσισε να υποστηρίξει τον Μπάρακ Ομπάμα. «Μου αρέσουν οι ιδέες του, η φρεσκάδα του, η γοητεία του», εξηγεί. «Μου άρεσε από τις πρώτες φορές που τον άκουσα να μιλάει και που διάβασα κείμενά του». Αντίθετα, «δεν μου αρέσει η μηχανή χρημάτων των Κλίντον, πιστεύω πως ο πρώην πρόεδρος έχει σε κάποιο βαθμό περάσει στην άλλη πλευρά, έχει γίνει ένας άνθρωπος των επιχειρήσεων και η σύζυγός του επιβλήθηκε από τα μέσα ενημέρωσης ως η αναπόφευκτη υποψήφια. Το ωραίο στη νίκη του Ομπάμα στην Αϊόβα ήταν ότι έφερε μια ανάσα φρέσκου αέρα στο εκλογικό σώμα. Ο κόσμος, όχι τα μέσα ενημέρωσης, εκλέγουν έναν υποψήφιο. Πιστεύω πως η επιτυχία της Χίλαρι στο Νιου Χάμσαϊρ δεν είναι αντιπροσωπευτική. Θα ήθελα να καταργούνταν όλα τα στάδια των πολιτειακών εκλογών και να ψηφίζαμε όλοι μαζί σε μια γιγάντια ψηφοφορία σ΄ όλη τη χώρα. Αντίθετα, η δημοκρατία στην Αμερική φιλτράρεται εδώ και χρόνια από το σώμα των εκλεκτόρων, από το δικαίωμα ψήφου: είναι πολύ δύσκολο για τους φτωχούς να ψηφίζουν. Αυτό ανατρέπει τον στόχο της δημοκρατίας και, καθώς οι φτωχοί και οι νέοι καταλήγουν να μην ψηφίζουν, βοηθάει τους Ρεπουμπλικανούς».














