Χρήμα / Αγορά

Υπερτιμημένες οι φίρμες στην Ελλάδα

Πρωτοφανείς είναι οι διαφορές στις τιμές των επώνυμων προϊόντων που κυκλοφορούν στην ελληνική αγορά, σε σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Οι Έλληνες πληρώνουμε για τις ίδιες επωνυμίες- είτε είναι ακριβές είτε φθηνές- πολύ ακριβότερα από όσο οι καταναλωτές άλλων ευρωπαϊκών αγορών. Οι διαφορές ξεκινούν από το 10% και φθάνουν ακόμη και σε διπλασιασμό της τιμής, όταν πρόκειται για προϊόντα «κράχτες» των εταιρειών. Κατά μέσον όρο οι διαφορές, όπως εκτιμούν παράγοντες της αγοράς, κινούνται μεταξύ 20% και 30%. Πρόκειται για πρακτική που εφαρμόζεται σε ευρύ φάσμα προϊόντων λιανικής πώλησηςαπό καλλυντικά έως υποδήματα και από ηλεκτρονικά έως ηλεκτρικές συσκευές-, κυρίως αυτά της ένδυσης.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της τάσης που επικρατεί αποτελούν τα ρούχα Gap, τα οποία θα πωλούνται από τα μέσα Σεπτεμβρίου στο πρώτο κατάστημα της πολυεθνικής που ανοίγει στην Ελλάδα ο όμιλος Μαρινόπουλου. Οι τιμές που θα φέρουν οι ετικέτες των ρούχων θα είναι σύμφωνα με πληροφορίες 10% ακριβότερες από αυτές που αναγράφονται στα αντίστοιχα καταστήματα των ΗΠΑ και 20% υψηλότερες από τις τιμές στις οποίες διατίθενται τα ίδια ρούχα στα καταστήματα του Λονδίνου.

Απαίτησαν να μειώσει τις τιμές
Η πρακτική τής Gap, παρ΄ ότι πρόκειται για διεθνή αλυσίδα (που κατατάσσεται μάλιστα στην ομάδα εκείνων που προβάλλουν ως συγκριτικό πλεονέκτημα τον συνδυασμό επωνυμίας και χαμηλής τιμής), δεν είναι η μοναδική στην Ελλάδα. Χαρακτηριστική επίσης είναι η περίπτωση της ιταλικής Μax Μara, η οποία πριν από μερικά χρόνια άλλαξε χέρια στην Ελλάδα περνώντας στη Νotos Com. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο πρώην εκπρόσωπος του ιταλικού οίκου στην Ελλάδα εμφάνιζε μεγάλα περιθώρια κέρδους, καθώς πωλούσε τις συλλογές σε

info

Το κέρδος που αποκομίζουν οι εισαγωγείς- χονδρέμποροι στην Ελλάδα κυμαίνεται γύρω στο 30%-50% της αρχικής τιμής του προϊόντος

πολύ υψηλές τιμές.

Η Μax Μara έθεσε ως όρο στον επόμενο αντιπρόσωπο των ρούχων της στην Ελλάδα να μειώσει τις τιμές κατά 25%.

«Οι Έλληνες πληρώνουμε ακριβότερα από ό,τι άλλοι Ευρωπαίοι για να αγοράσουμε τα ίδια προϊόντα», επισημαίνουν κατηγορηματικά οι ίδιοι οι λιανέμποροι. Πληρώνουμε μάλιστα ακριβότερα και από τους κατοίκους χωρών της Δυτικής Ευρώπης, όπου η αγοραστική δύναμη κυμαίνεται σε αρκε τά υψηλότερα επίπεδα από τη δική μας. Τι κρύβεται, λοιπόν, πίσω από αυτή τη γενικευμένη πολιτική των φουσκωμένων τιμών που προκαλεί περαιτέρω συρρίκνωση της αγοραστικής δύναμης των Ελλήνων, η οποία μόλις και πλησιάζει (98%) τον μέσο ευρωπαϊκό όρο των «27»; «Καπέλο» από τους χονδρέμπορους
Στο επίκεντρο του προβλήματος βρίσκονται, σύμφωνα με πληροφορίες, οι ενδιάμεσοι (κοινώς οι χονδρέμποροι). Παράγοντες της αγοράς επισημαίνουν ότι το κέρδος που αποκομίζουν οι εισαγωγείς- χονδρέμποροι στην Ελλάδα κυμαίνεται περίπου στο 30%-50% της αρχικής τιμής του προϊόντος, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις φθάνει ακόμη και το 100%. Πρόκειται για «καπέλο» που είτε δεν υφίσταται σε άλλες χώρες στις οποίες οι αγορές κυριαρχούνται από μεγάλους παίκτες (οι οποίοι προμηθεύονται από τους ίδιους τους παραγωγούς τα προϊόντα) είτε κυμαίνεται σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα (5% έως 10%), όπου υπάρχουν αντιπρόσωποι των επωνυμιών. Μάλιστα άνθρωποι της αγοράς αναφέρουν πέντε εταιρείες- εισαγωγείς, όπως είναι η Νotos Com, ο όμιλος Παγώνη, οι εισηγμένες Εlmec Sport και Ridenco και ο όμιλος του Λάκη Γαβαλά, που «ελέγχουν» κατά τους λιανέμπορους την αγορά. Οι χονδρέμποροι όμως δηλώνουν ότι το υψηλό «καπέλο» οφείλεται εν μέρει και στο γεγονός ότι αφήνουν μεγαλύτερα χρονικά περιθώρια στους Έλληνες λιανεμπόρους για να αποπληρώσουν το εμπόρευμα. Ο πολλαπλασιαστής κέρδους
Από την πλευρά τους οι λιανέμποροι δεν φαίνονται διατεθειμένοι να απορροφήσουν την επιβάρυνση αυτή ή τουλάχιστον μέρος αυτής. Αντίθετα, ακολουθούν την πολιτική τιμών που «προτείνει» ο χονδρέμπορος και διαμορφώνουν την τελική τιμή δύο έως και τρεις φορές πιο ψηλά από αυτή στην οποία αγοράζουν. Πρόκειται για τον αποκαλούμενο από τους εμπόρους πολλαπλασιαστή κέρδους, ένα δεύτερο «καπέλο», που όμως – παρ΄ ότι κινείται στα μέσα ευρωπαϊκά επίπεδα- ανεβάζει ακόμη υψηλότερα την τελική τιμή, όταν εφαρμόζεται σε αυτή που ορίζει ο χονδρέμπορος και όχι στην τιμή παραγωγού. «Όσο περισσότερα χέρια αλλάζει ένα προϊόν τόσο ακριβότερο καταλήγει στους καταναλωτές», παρατηρεί παράγοντας της αγοράς. Ορισμένοι λιανέμποροι, οι οποίοι διαθέτουν αλυσίδες καταστημάτων, επιλέγουν να κάνουν οι ίδιοι συμφωνίες απ΄ ευθείας με τους παραγωγούς των προϊόντων, ώστε να αποφύγουν το «καπέλο» των ενδιάμεσων. Αλλά και στην περίπτωση αυτή οι τιμές είναι υψηλότερες 10% έως 15%.

«Τέλος» πολυεθνικών
Αλλά και στην περίπτωση που μία πολυεθνική εταιρεία δραστηριοποιείται στην Ελλάδα μέσω μίας και μόνο εταιρείας, υπό τη μορφή franchising ή θυγατρικής, οι τιμές των προϊόντων της είναι ακριβότερες, παρατηρούν οι λιανέμποροι. Πού οφείλεται η τακτική αυτή; Παράγοντας της αγοράς επισημαίνει ότι στην περίπτωση αυτή οι πολυεθνικές επιβάλλουν ένα είδος «τέλους» επί της αρχικής τιμής του προϊόντος που κινείται γύρω στο 15%-20%. Έτσι, ένα προϊόν που φθάνει στην Ελλάδα και πωλείται από μαγαζιά τα οποία φέρουν την ίδια την επωνυμία της πολυεθνικής αλυσίδας ξεκινά με μία επιπλέον επιβάρυνση. Η πολιτική αυτή εφαρμόζεται και σε άλλες χώρες, όμως τα ποσοστά διαφοροποιούνται. Σε κάποιες είναι χαμηλότερα, σε άλλες υψηλότερα. Ακόμη και στην περίπτωση που μία πολυεθνική ακολουθεί πολιτική χαμηλών τιμών (price dumping) για να διεισδύσει στην ελληνική αγορά, όταν εδραιωθεί, αρχίζει σταδιακά να τις αυξάνει, οπότε με την πάροδο του χρόνου ξεπερνά τα επίπεδα άλλων χωρών.


Καρτέλ εμπόρων και ακριβά ενοίκια καταστημάτων φουσκώνουν τις τιμές

Οι φουσκωμένες τιμές οφείλονται, όπως υποστηρίζουν παράγοντες της αγοράς, και στην ύπαρξη των καρτέλ. «Σίγουρα υπάρχουν συμφωνίες κυρίων μεταξύ των εμπόρων με στόχο τη διατήριση των τιμών σε υψηλά επίπεδα», αναφέρει χαρακτηριστικά μεγάλος παίκτης της αγοράς. Πρόκειται για διαπίστωση που διαψεύδουν- όπως είναι αναμενόμενο- ορισμένοι έμποροι, οι οποίοι πιστεύουν ότι η καταναλωτική συμπεριφορά των Ελλήνων «δίνει πάτημα» στην αγορά για να φουσκώνει τις τιμές. «Οι έμποροι βλέπουν ότι οι Έλληνες επιμένουν να αγοράζουν επώνυμα προϊόντα, οπότε ανεβάζουν τις τιμές κατά το δοκούν», παρατηρούν, «δίνοντας την εντύπωση ότι πρόκειται για συμφωνίες κυρίων».

Ενοίκια και «αέρας»
Το μικρό μέγεθος της αγοράς, σε συνδυασμό με τις υψηλές τιμές ενοικίων και «αέρα» στις εμπορικές πιάτσες, αποτελεί, σύμφωνα με πληροφορίες, ακόμη έναν παράγοντα που οδηγεί τους εμπόρους να διατηρούν τις τιμές σε υψηλά επίπεδα. Όπως εξηγεί έμπορος, ο τζίρος ανά τετραγωνικό στην Ελλάδα δεν μπορεί να συγκριθεί με τα μεγέθη που καταγράφονται σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις. Αντίθετα, το κόστος ενοικίασης ενός καταστήματος που βρίσκεται σε εμπορική πιάτσα είναι συγκρίσιμο με ευρωπαϊκά δεδομένα.

Έλλειψη ανταγωνισμού
«Η Ερμού, για παράδειγμα, είναι πανάκριβη», τονίζουν οι έμποροι, οι οποίοι επιλέγουν και σε αυτή την περίπτωση να μετακυλήσουν το κόστος στους καταναλωτές. Επιπλέον, οι τιμές στην Ελλάδα είναι υψηλότερες από άλλες ευρωπαϊκές αγορές, κατά τους λιανέμπορους, λόγω της έλλειψης ανταγωνισμού. Τι προτείνουν; Μεγαλύτερη ευελιξία στα χρονικά περιθώρια των εκπτώσεων. «Στις ευρωπαϊκές πόλεις οι καταναλωτές χαίρουν τακτικότερων και μακρύτερων εκπτώσεων», τονίζουν. «Έτσι, κάνουν τις αγορές τους σε χαμηλότερες τιμές». Ανάλογα λειτουργεί και η αγορά στις ΗΠΑ, όπου τα προϊόντα είναι τουλάχιστον κατά 30% φθηνότερα από ό,τι εδώ.