[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ζήτω η επόμενη αργία!

Oι γιορτές τελείωσαν οριστικά και επέστρεψε κάθε κατεργάρης στον πάγκο του! Τα σχολεία άνοιξαν, οι υπάλληλοι γύρισαν στα γραφεία τους και όλα επανήλθαν στους φυσιολογικούς τους ρυθμούς. Ακόμη και το μποτιλιάρισμα στους δρόμους! Εφτά το πρωί χθες και στην Κατεχάκη δεν κουνιέται φύλλο. Σημειωτόν πηγαίνουν τα αυτοκίνητα, σχηματίζοντας ουρά αρκετών μέτρων. Φανάρι; Όχι βέβαια. Απλά τέλειωσαν οι γιορτές, επέστρεψαν όλοι στην πόλη και όλα μπήκαν ξανά στη θέση τους. Σταμάταξεκίνα, σταμάτα- ξεκίνα. Λίγες μόνο μέρες πριν, οι δρόμοι ήταν ένας παράδεισος. Με άνεση έκανες χιλιόμετρα ολόκληρα, χωρίς να συναντήσεις περισσότερα από δέκα αυτοκίνητα στο διάβα σου. Και το σημαντικό; Με σταθερή ταχύτητα, χωρίς να ανεβαίνει και να κατεβαίνει σαν ασανσέρ ο δείκτης του κοντέρ. Όλα αυτά πια είναι παρελθόν. Ακόμη και η Αττική Οδός φράκαρε, ένας δρόμος με προδιαγραφές και σχεδιασμούς. Η Κατεχάκη θα γλίτωνε; Και εκτός από την ταλαιπωρία του μποτιλιαρίσματος, ζει κανείς στιγμές ελληνικής τρέλας στους δρόμους. Βλέπετε, δεν επέστρεψαν μόνο τα αυτοκίνητα στην πρωτεύουσα, αλλά και οι «καλοί» τρόποι των Ελλήνων. Κορνάρισμα και χειρονομίες. Τι κι αν έχει προτεραιότητα αυτός που έρχεται από τα δεξιά; Είσαι ανόητος που τον άφησες να περάσει και καθυστερείς όλους τους υπόλοιπους που βρίσκονται πίσω σου. Τι κι αν το φανάρι είναι κόκκινο; Εσύ φταις που δεν έτρεχες περισσότερο, να προλάβεις το πορτοκαλί. Τι κι αν περνά μπροστά από τις τέσσερις ρόδες του αυτοκινήτου σου μία γιαγιά ενώ έχει ανάψει το πράσινο; Έπρεπε να κορνάρεις για να πεταχτεί και να γυρίσει στο πεζοδρόμιο. Ό,τι και να κάνεις, θα τα ακούσεις από τους οδηγούς που βρίσκονται δεξιά, αριστερά, πίσω. Ένα πράγμα μας σώζει: η επόμενη αργία.